III SA/Wa 2200/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi "B." A. B., H.B. Spółka Jawna z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 11.111 zł. ( jedenaście tysięcy sto jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/WA 2200/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lata 2000 i 2001 Spółce Jawnej "B." A. B., H. B. z siedzibą w J. (dalej powoływanej jako Spółka). Pismem z dnia 27 stycznia 2004 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lata 2000 i 2001. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że nadpłata powstała w wyniku prawomocnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K45/01. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług we wnioskowanym zakresie. Od powyższej decyzji Spółka w dniu 24 maja 2004 r. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła rozstrzygnięciu organu I instancji nie uwzględnienie: istoty powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto Spółka podniosła, iż uzasadnienie odmowy nie uwzględnia dowodów przedstawionych we wniosku o nadpłatę. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Pismem z dnia 20 października 2004r. Spółka wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. Podatnicy zarzucili zaskarżonej decyzji: a) niekonstytucyjne stosowanie ze szkoda dla strony skarżącej, przepisów art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100); b) nie zachowanie zasad i obowiązków wynikających z przepisów art. 120, art.121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. w całości podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Wydając zaskarżona decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w W. stanął na stanowisku, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01 (OTK-A 2002/4/46) nie stwierdził niekonstytucyjności, żadnego przepisu prawa pozytywnego, a jedynie stwierdził niekonstytucyjność ustawy wprowadzającej zmiany w opodatkowaniu podmiotów prowadzących zakłady pracy chronionej w zakresie w, jakim ustawa ta nie przewidywała regulacji przejściowych. Z tych powodów zdaniem organu wyrok ten nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nadpłaty podatku. Problem prawny, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, sprowadzający się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakie skutki w zakresie opodatkowania wywarł przedmiotowy wyrok, był przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2005 r. sygn. akt FPS 4/04. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:" podatnicy- których dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01 (OTK-A 2002/4/46), stwierdzające niezgodność art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100), z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483) w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach – mogą ubiegać się, na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi. Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (T. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60), które regulują instytucję nadpłaty. Kierując się treścią tej uchwały, która z uwagi na brzmienie art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a. wiąże Sąd, Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 190 ust. 4 konstytucji RP i przepisów Ordynacji podatkowej regulujących stwierdzenia nadpłaty i zaskarżona decyzje uchylić. Organy podatkowe rozpoznając ponownie sprawę będą zobowiązane zbadać, czy strona skarżąca jest podatnikiem którego dotyczy powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, to jest podatnikiem prowadzącym zakład pracy chronionej, który w zaufaniu do przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym rozpoczął realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w jego zakładzie. W przypadku stwierdzenia, że skarżąca spółka zalicza się do tej grupy podatników organ zgodnie z treścią powołanej uchwały obowiązany będzie do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lita., art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.