III SA/Wa 2206/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku spółki zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca – C. [...] sp. z o.o. w W. złożyła urzędowy formularz PPPr, w którym zaznaczyła iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazała że od 2007 r. działalność firmy jest zawieszona. Wszystkie dokumenty zostały zabrane przez Prokuraturę Okręgową w W. Na rachunkach bankowych Skarżąca posiada salda debetowe (780 zł i 186.941,44 zł). Wartość kapitału zakładowego wynosi 500.000 zł, a środków trwałych 465.000 zł. Od 2007 r. ani bilans, ani rachunek wyników nie był sporządzany. W złożonym wraz z formularzem piśmie Skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że z uwagi na zawieszenie działalności nie składała zeznania podatkowego za 2008 r. Z tego samego powodu nie składa deklaracji VAT-7 i nie sporządza bilansu. Skarżąca nie posiada udziałów w innych jednostkach. Nie posiada także wierzytelności. Zobowiązania podlegają egzekucji. Wobec Skarżącej toczą się mianowicie trzy postępowania egzekucyjne z jedynego majątku, tj. z hali wybudowanej jako dom weselny. Skarżąca wyjaśniła że bank w którym posiada rachunek nie wydał jej wyciągów, a to z uwagi na istniejące saldo debetowe. Z drugiego banku posiada pismo informujące o wysokości zadłużenia. Wznowienie działalności nastąpi po zwrocie dokumentów z Prokuratury. Do pisma Skarżąca dołączyła wyciągi bankowe oraz wspomniane pismo banku. Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Referendarz wskazał, iż mimo wezwania nie nadesłano dokumentów potwierdzających złą sytuację finansową Spółki. Nie zostało złożone potwierdzenie o zawieszeniu prowadzonej działalności gospodarczej, jak również brak jest zeznania podatkowego CIT-8. Skarżąca złożyła sprzeciw wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Referendarza sądowego. W jej ocenie dokumenty, które zostały przedłożone są wystarczające do przyznania jej prawa pomocy. Odnośnie dokumentu potwierdzającego zawieszenie działalności Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem wystarczające jest oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż Spółka zawiesiła swoją działalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób prawnych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 i 2). Po przeanalizowaniu wniosku Skarżącej oraz złożonej przez nią informacji dotyczącej sytuacji finansowej Sąd stwierdza, że powyższe przesłanki, będące warunkiem niezbędnym do przyznania zwolnienia od uiszczenia kosztów sądowych nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Należy podkreślić, iż aby móc ocenić sytuację strony i na jej podstawie prawidłowo rozpoznać wniosek Sąd musi zapoznać się z dokumentami świadczącymi o jej sytuacji, nie można tego uczynić na podstawie domniemań. Przy czym w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wskazano, iż to wnioskodawca ma obowiązek wykazać fakty, na których opiera swój wniosek. Nie można przerzucić tego obowiązku na Sąd, albowiem tylko strona skarżąca ma interes prawny aby na podstawie dostarczonych dokumentów uzyskać prawo pomocy. W niniejszej sprawie podjęto działania zmierzające do uzyskania pełnego obrazu możliwości płatniczych Skarżącej, wzywając ją do uzupełnienia wniosku o stosowne informacje, w tym o zeznania podatkowe CIT-8, oraz zaświadczenie, iż formalnie zawiesiła swoją działalność. Z obowiązku przesłania tych dokumentów Skarżąca nie wywiązała się. Również nie nadesłała ich łącznie ze złożonym sprzeciwem, mimo iż z postanowienia Referendarza sądowego jednoznacznie wynika, iż brak tych dokumentów jest główną przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy. Jedynie w sprzeciwie Skarżąca stwierdziła, że nie ma obowiązku składania deklaracji, zaś co do wniosku o zawieszenie postępowania podniosła, iż wystarczające jest oświadczenie o zawieszeniu działalności złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. W związku z tym uznać należy, że skutki tego zaniechania obciążają Skarżącą. Prowadzenie rzetelnej dokumentacji finansowej jest bowiem obowiązkiem występującego w obrocie gospodarczym profesjonalisty, a takim bez wątpienia jest Skarżąca. Obowiązek ten spoczywa na niej niezależnie od sytuacji majątkowej i finansowej, w której się znajduje. Zasady prowadzenia dokumentacji, o której mowa wyżej reguluje ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.). Obowiązki sprawozdawcze wynikają również z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.p. O ile bowiem - zgodnie z jej art. 25 - Skarżąca nie złożyła właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenia o zawieszeniu działalności, obowiązana jest składać deklaracje o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku roku podatkowego (CIT-2). Poza tym ciąży na niej - bez względu na to czy oświadczenie, o którym mowa wyżej złożyła czy też nie - obowiązek wynikający z art. 27 u.p.d.o.p. czyli składanie zeznań CIT-8. Zauważyć przy tym należy, iż na konieczność wywiązywania się ze wskazanych obowiązków nie ma wpływu to, czy Skarżąca osiągnęła w danym okresie sprawozdawczym, czy roku podatkowym jakiekolwiek dochody. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż nieprzedłożenie stosownej dokumentacji uniemożliwia weryfikację złożonych przez Skarżącą oświadczeń, co z kolei uznać należy za przeszkodę wykluczającą przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Rozstrzygając w przedmiocie prawa pomocy nie można bowiem opierać się na domniemaniach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.