III SA/Wa 2214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej wraz ze spółką odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oraz koszty egzekucyjne w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia 2014 r. do czerwca 2015 r. oraz od września 2015 r. do maja 2016 r. wskutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący B.S. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2018 r. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach przynajmniej uprawdopodobnienie istnienia choćby jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wniosek skarżącego powyższych wymogów nie spełnia. Nie zawiera uzasadnienia, a w treści skargi nie przytoczono jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby, iż w przedmiotowym przypadku uprawdopodobniona jest przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie wniosku o wstrzymanie skarżący nie przedstawił również żadnych dokumentów. Brak argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem wniosku uniemożliwia sądowi dokonanie oceny, czy przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. – tj. że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zostały spełnione. Tym samym, w wyniku przyjętej konstrukcji wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżący wykluczył możliwość udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.