III SA/Wa 2231/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. 1. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Wójt Gminy O. ustalił J. S. (dalej: Skarżąca) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. w kwocie 202 zł, na które składa się podatek rolny w kwocie 57 zł oraz podatek leśny w kwocie 145 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż wysokość podatku ustalił na podstawie złożonej informacji oraz danych z ewidencji gruntów. 2. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym nie zgodziła się z naliczonym podatkiem i wniosła o umorzenie naliczonego podatku bieżącego w kwocie 202 zł oraz zaległego w kwocie 990 zł. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że dane z ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a oparte są na fałszerstwie. Ponadto opisała swoją sytuację rodzinną i materialną. Końcowo Skarżąca wniosła o umorzenia naliczonego podatku. 3. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. ( dalej ,,SKO" ) utrzymało w mocy decyzję organu [...] instancji. SKO wskazało, że z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 28 lipca 2004 r. prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. wynika, że Skarżąca jest właścicielką gruntów rolnych położonych w miejscowości Ż. na terenie gminy O. o łącznej powierzchni 23, 99 ha, w tym 16, 48 ha użytków rolnych podlegających podatkowi rolnemu oraz 7,51 ha gruntów sklasyfikowanych symbolem LsVI podlegających podatkowi leśnemu. Z uwagi na to, że na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) dalej ,,u.p.r." użytki rolne klasy V, VI i VIz są zwolnione od podatku rolnego, do opodatkowania przyjęto tylko powierzchnię 0, 6060 ha przeliczeniowych. Zatem zarzut Skarżącej, że organ nalicza podatek od ugorów jest nieuzasadniony. Organ nadmienił, że art. 165 § 5 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) dalej ,,O.p." stanowi że organ nie ma obowiązku wszczęcia postępowania w formie postanowienia w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia przepis ten ma zastosowanie, albowiem stan faktyczny według wyjaśnień organu podatkowego nie zmienił się od 2004 roku. Świadczą o tym również dołączone do akt sprawy dokumenty oraz decyzja w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za ubiegły rok. 4. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skardze J. S. zaskarżyła decyzję SKO w O. w całości. Wniosła o nienaliczanie podatku na nieuregulowanym stanie prawnym i dokonanych fałszerstwach. W uzasadnieniu skargi podniosła, że SKO nie wyjaśniło na podstawie jakiej informacji ustalono wysokość podatku, natomiast nie zgadza się z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. 5. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6.1. Skarga jest zasadna, jednakże z innych powodów niż zostały w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 6.2 W przedmiotowej sprawie istota sporu prowadza się do stwierdzenia czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz leśnym na 2011r. przyjmując jako podstawę opodatkowania dane zawarte w ewidencji gruntów. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ponadto zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków - a więc podatku rolnego i leśnego - powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko SKO odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntu danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów, o czym stanowi powołany art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym . Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 1332/05 niepubl. ). W piśmiennictwie wyrażane są tożsame poglądy ( np. artykuł L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone ( por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08 niepubl.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane w powołanych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast Skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego jak i w skardze kwestionowała prawidłowość zapisów w ewidencji jak i niezgodność dokonanych zmian w ewidencji dokonanych na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2004 r. wydanego w przedmiocie działu spadku . Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że organy podatkowe ustaleń dotyczących klasyfikacji gruntu jak i jego powierzchni dokonują korzystając ze środków dowodowych, wskazanych w powołanym art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ [...] instancji jak wynika z decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania w podatku rolnym i leśnym oparł się na podstawie złożonej informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów. Z decyzji jak i z akt nie wynika na podstawie jakiej informacji oparł się organ pierwszej instancji, natomiast w aktach sprawy zawarte jest zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków wraz z wykazami dokonanych zmian w danych rejestru gruntów prowadzone przez Starostwo Powiatowe w O. z dnia 28 lipca 2004 r. Mając na względzie, iż wymiar podatku dotyczy 2011r. a jednocześnie Skarżąca kwestionuje prawidłowość dokonanych zapisów ewidencji zasadne było oparcie się na ewidencji wskazującej na aktualny stan jej zapisów. Mając na uwadze treść art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oraz fakt, iż w aktach niniejszej sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów wskazującej na aktualnie zawarte w niej zapisy Sąd nie mógł dokonać oceny czy stan faktyczny jak wyjaśnia organ podatkowy pierwszej instancji nie zmienił się od 2004r. oraz czy organy podatkowe oparły się na aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów. Brak w aktach ewidencji gruntów potwierdzającej, że dane zawarte w decyzji organu podatkowego są zgodne z aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów w ocenie Sądu narusza art. 122 i 180 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. 6.3. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uzupełni materiał dowodowy o aktualną ewidencję gruntów dotyczącą stanu faktycznego poprzedzającego wydanie decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i leśnym na 2011r. 6.4. Mając powyższe na względzie Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepisy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylony akt nie podlega wykonaniu. W związku z brakiem stosownego wniosku oraz zwolnieniem Skarżącej od kosztów sądowych Sąd nie orzekł o kosztach postępowania na rzecz strony skarżącej.