III SA/Wa 224/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż Burmistrz Miasta P. decyzją z [...] marca 2013 r. określił Skarżącym – T.S. i S.S. podatek od nieruchomości na rok 2013 za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], na kwotę 391 zł. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Do podstawy opodatkowania przyjęto: grunt o powierzchni 595,00 m2 i komórkę o powierzchni 32,00 m2. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010r. nr 95 poz. 613 ze zm. Dalej zwana: u.p.o.l.) właściciele nieruchomości są obowiązani opłacać podatek od nieruchomości. Organ przy wymiarze podatku wziął pod uwagę wypełnioną przez Skarżącego "Informację w sprawie podatku od nieruchomości" z 15 kwietnia 2008r. oraz z dnia 17 grudnia 2012r. oraz wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w P. z 8 kwietnia 2010r. Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu zarzucili wydanie decyzji podatkowej w oparciu o fałszywe dokumenty wieczysto-księgowe oraz fałszywe fikcyjne dane z ewidencji gruntów. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta P. Wskazali też aby ich odwołanie traktować jako zawiadomienie o przestępstwie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2013r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. SKO wyjaśniło, iż Burmistrz Miasta P. dokonując wymiaru podatku od nieruchomości Skarżącym, uwzględnił dane z ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia przyjęta do opodatkowania w decyzji Burmistrza, jest zgodna z powierzchnią określoną przez Skarżących w informacji z 17 grudnia 2012 r. SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków lokalnych, w tym podatku od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) wymieniono ewidencję gruntów jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów na potrzeby opodatkowania. Zgodnie z art. 194 O.p. dane zawarte w ewidencji gruntów mają charakter dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zatem w obecnym stanie prawnym, opodatkowanie gruntów i budynków odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. SKO nadmieniło, iż podatnicy, kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów - mogą wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest właściwy miejscowo starosta. Skarżący nie zgodzili się z powyższą decyzją i złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji SKO zarzucili naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prawdy materialnej. Podnieśli, że wypisy z rejestru gruntów sporządzane przez Burmistrza Miasta P. nie odzwierciedlają rzeczywistości. Skarżący zarzucili SKO naruszenie: art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, z którego wynika, że w sprawie istnieją dokumenty co, do których należy się wypowiedzieć, a których rozpatrzenie prowadziłoby do wniosku, iż dane zawarte w ewidencji gruntów są wzajemnie sprzeczne i nie mogą stanowić podstawy do wymiaru podatków; art. 247 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 21 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji podatkowej, która obarczona jest rażącą wadą w postaci oparcia jej wyłącznie na części danych zawartych w ewidencji gruntów; naruszenie art. 24 ust. 1 i art. 11 ustawy o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach przez nieorzekania na podstawie akt sprawy tj. pominięcie dokonania podziału spornej nieruchomości w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Zdaniem Skarżących SKO wydając decyzję bezpodstawnie zawęża zakres danych zawartych w ewidencji gruntów do ich części. SKO kontrolując decyzję o wymiarze podatku nie powinien poprzestawać tylko na tym czy skarżona decyzja i zawarte w niej dane odpowiadają wypisom lub wyrysom lecz przede wszystkim powinno przeprowadzić szczegółową analizę spójności danych zawartych w systemie informatycznym jak i dokumentach znajdujących się w operacie. Podatek nie może być bowiem oparty na tej części ewidencji, która przeczy lub jest wewnętrznie niespójna z inna jej częścią. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie spór toczy się o zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości działki o nr [...] o powierzchni 0.0595ha położonej w P. przy ul. [...] oraz o opodatkowanie budynku - komórki, która nie jest ujawniona w kartotece budynków. W aktach administracyjnych (k. 194) znajduje wypis z rejestru gruntów z 8 kwietnia 2008r. potwierdzający powyższe. Z wypisu tego wynika, że Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że Skarżący złożyli w Urzędzie Miejskim w P. informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazali do opodatkowania: grunty pozostałe o powierzchni 595,00m2 oraz budynek pozostały - komórki o powierzchni 32m2. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznanej sprawy, Sąd stwierdził, że Burmistrz Miasta P., jak również rozpatrujące odwołanie Skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze związani byli wypisem z rejestru gruntów z 8 kwietnia 2008r. Skarżący w swoich pismach kwestionowali prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów, na którym organy podatkowe oparły swoje decyzje, jednak podkreślić należy, że zarzuty podnoszone przez Skarżących nie mogą być uwzględnione przez organy podatkowe. Dla organów podatkowych zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zatem mając na uwadze art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podkreślić należy, że organy podatkowe nie mogą czynić własnych ustaleń, bowiem ściśle związane są wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Sąd wyjaśnia, iż adresatem wniosku o zmiany w ewidencji gruntów dla Skarżących jest Starosta a nie Burmistrz Miasta P. czy też Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Bez względu na ilość pism oraz zarzutów, które podniosą Skarżący w sprawie dotyczącej wymiaru podatku, to dopóki przed organem właściwym czyli Starostą nie zakończy się postępowanie dotyczące błędnej numeracji działki stanowiącej przedmiot opodatkowania, to Burmistrz Miasta P. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze będą związane danymi zawartymi w wypisie z ewidencji gruntów. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla w swoich wyrokach, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej (por. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2511/10; opublikowany w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Z akt sprawy wynika, że przed starostą w P. toczy się postępowanie w celu doprowadzenia zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek stanowiących nieruchomość objętych zbiorem dokumentów ZD [...] do zgodności ze stanem prawnym wykazanym w zgromadzonych w w/w. zbiorze dokumentach. Nadmienić należy, że w przypadku uzyskania zmian w ewidencji gruntów w związku z prowadzonymi przez Skarżących wieloma postępowaniami administracyjnymi, Skarżącym będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w oparciu o przesłankę lub przesłanki, zawarte w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, co w odpowiedzi na skargę podkreśliło SKO. Do czasu zmiany ewidencji gruntów wiążą Burmistrza Miasta P. i SKO obowiązujące w niej zapisy. Z kolei pozostałe argumenty i zarzuty zawarte w skardze i pismach procesowych nie miały żadnego wpływu na zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.