III SA/Wa 2240/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności i rozłożenia na raty zapłaty zaległości oraz odmowy umorzenia zaległych wpłat na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od marca 2009 r. do października 2010 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z 18 lipca 2011 r. W. Sp. z o.o (dalej "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] marca 2011 r. odmawiającą odroczenia terminu płatności i rozłożenia na raty zapłaty zaległości oraz odmowy umorzenia zaległych wpłat na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od marca 2009 r. do października 2010 r. Do powyższej skargi dołączono również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na okoliczność spowodowania "negatywnych skutków zarówno dla spółki jak i dla interesu społecznego". Zdaniem Spółki egzekwowanie przez organ tak znacznej należności pieniężnej (ponad 1.000.000 zł) może przyczynić się do znacznych trudności finansowych. Spółka podnosi, że "wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować całkowitą utratę płynności finansowej, konieczności przeprowadzenia pracowniczych zwolnień grupowych włącznie ze złożeniem wniosku o upadłość spółki". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Spółka wskazała jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniony jest sytuacją finansową Spółki i wysokością określonego w decyzji zobowiązania. Ponadto Spółka podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować całkowitą utratę płynności finansowej, konieczność przeprowadzenia zwolnień grupowych, a w konsekwencji może przyczynić się do jej upadłości. Nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga. Spółka nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, Spółka nie wykazała istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Spółka nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Spółki o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Powyższe spowodowało, że Sąd nie uwzględnił wniosku, który nie został należycie uzasadniony. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.