III SA/Wa 2249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od września do listopada 2015 r. i dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2016 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. (DUKS) określił skarżącej, spółce pod firmą F. z sp. z o.o. z siedzibą w W. przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 roku w wysokości 11 105 073 złotych wraz odsetkami za zwłokę w kwocie 310.334 złotych, za październik 2015 roku w wysokości 11 424 255 złotych wraz odsetkami za zwłokę w kwocie 224.135 złotych, za listopad 2015 roku w wysokości 8 171 028 zł wraz odsetkami za zwłokę w kwocie 115.514 złotych, oraz orzekł o zabezpieczeniu powyższych kwot na majątku skarżącej. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów obu instancji były następujące ustalenia faktyczne Skarżąca zarejestrowana została w krajowym rejestrze sądowym 30 maja 2014 roku przy czym jako jej siedzibę wskazano T., następnie, od 15 września 2014 roku W., a od lipca 2015 roku W. W grudniu 2014 roku do KRS jako przeważający rodzaj działalności skarżącej wpisana została sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych. Decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] maja 2015 roku Skarżąca uzyskała koncesję na obrót paliwami ciekłymi na terenie kraju, ważną do 2025 roku, nie posiada natomiast koncesji na obrót paliwami z zagranicą. Skarżąca złożyła kaucję gwarancyjną wymaganą wobec podmiotów dokonujących dostaw towarów, o których mowa w załączniku nr 13 do ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 1 830 000 zł. Następnie w deklaracjach podatkowych w podatku od towarów i usług złożonych w [...] Urzędzie Skarbowym W. skarżąca wykazała za wrzesień 2015 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą wpłacie do organu w kwocie 10 848,00 złotych za październik 2015 roku w kwocie 20 114 złotych, za listopad 2015 roku, w kwocie 29 506 złotych. Na wniosek Prokuratury Okręgowej w Z. prowadzącej śledztwo [...] DUSK postanowienia z [...] stycznia 2016 roku w wszczął wobec skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od lipca do listopada 2015 roku. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 roku doręczonym 20 stycznia 2016 roku, DUSK wystąpił do Skarżącej o przedłożenie dokumentów rejestracyjnych, deklaracji VAT za okres objęty kontrolą, rejestrów nabyć i dostaw oraz faktur VAT w zakresie nabyć i dostaw za okres od lipca do listopada 2015 roku i udostępnienie danych w postaci elektronicznej. W odpowiedzi skarżąca przedłożyła kopie dokumentów rejestracyjnych oraz 2 płyty CD/DVD zawierające skany dowodów dotyczących zakupów i sprzedaży jedynie za lipiec i sierpień 2015 roku. W toku postępowania DUSK ustalił, że w kontrolowanym okresie dostawcą paliw dla skarżącej miało być przedsiębiorstwa C. sp. z o.o. z siedzibą w W., jednakże skarżąca nie dokonała na jego rzecz płatności z tytułu otrzymanych faktur VAT. Tytułem zapłaty dla dostawcy przekazała środki z rachunku bankowego innym podmiotom, nie występujące w dostawach to jest [...] W.J. i [...] K. S. Dalsze czynności organu kontroli skarbowej oraz informacje i dokumenty przekazane przez prokuraturę, wykazały prawdopodobieństwo, że skarżąca uczestniczyła w nielegalnym obrocie paliwami ciekłymi. Organy uznały, że okoliczności sprawy świadczą o tym, że dostawca skarżącej jest tzw. znikającym podatnikiem co poddaje wątpliwość fakt zakupu przez skarżącą paliwa od tego podmiotu. Dokonane przez skarżącą przelewy znacznych kwot na rzecz [...] W. J. oraz [...] K.S. nie znajdywały uzasadnienia w dokumentach dotyczących prowadzonej przez te firmy działalności. Organy ustaliły, że siedziba spółki mieści się pod adresem, pod którym zarejestrowanych jest wiele podmiotów, skarżąca nie zgłosiła żadnego innego miejsca prowadzenia działalności, gdzie mógłby znajdować się im majątek, nie posiada pojazdów, kapitał zakładowy (300 000 zł) i kaucja gwarancyjna (1 830 000 zł) stanowią niewielki procent kwoty zobowiązań, jakie mogą zostać określone w decyzji wydanej po zakończeniu postępowania kontrolnego. Okoliczności te potwierdzały spełnienie przesłanek zabezpieczenia na majątku podatnika, a jakiej mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej to jest obawę niewykonanie zobowiązania podatkowego. W ocenie organów obawę tę uprawdopodobniał również fakt, że skarżąca nie przedłożyła dokumentacji za okres od września do listopada 2015 r. na żądanie organu kontroli jak również okoliczności dotyczące dokonanych z udziałem skarżącej przepływów środków pieniężnych na rachunkach bankowych, który nie odpowiadają zdarzeniom gospodarczym dokonywany przez podmioty, między którymi przepływy się odbywają. Z ustaleń organów wynika również, że dostawca paliw do skarżącej to jest C. Sp. z o.o. nie odbiera korespondencji pod adresem siedziby, nie posiada pojazdów samochodowych nie figuruje jako płatnik składek w ZUS, wykazywał wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od dwóch firm nieprowadzących działalności w branży paliwowej, które zakończyły swą działalność. Skarżąca nie wykonywała na rzecz swego dostawcy zapłaty za dostawy, lecz dokonywała transferu środków pieniężnych tytułem płatności za owe dostawy na rzecz W. J. i K. S., który to podmioty następnie przekazały środki podmiotom zagranicznym, przy czym brak jest w dokumentach uzyskanych od tych firm z uzasadnienia dla opisanych czynności. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu to jest zarzutu, że dokumenty stanowiące podstawę do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o kwotę podatku naliczonego w wysokości wskazanej przez skarżącą deklaracjach dla tego podatku zostały zabezpieczone dla potrzeb postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową podczas przeszukania siedziby kontrolowanego, co oznacza, że ich i przekazanie dla potrzeb kontroli nastąpiło bez winy skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że akta sprawy nie potwierdzają braku możliwości udostępnienia przez skarżącą tejże dokumentacji. DIS wyjaśnił, że w materiale dowodowym znajdują się adnotacje sporządzone przez pracownika organu pierwszej instancji z rozmów telefonicznych przeprowadzonych z prezesem spółki S. S. 29 stycznia i 2 lutego 2016 roku, z których wynika, że powodem nieudostępnienia tych dokumentów w żądanym terminie to jest do 25 stycznia 2016 roku było ich kompletowanie, a także, że organ był zapewniany przez skarżącą o wysyłce dokumentacji w najbliższym czasie. Prezes spółki nie poinformował w tych rozmowach organu kontroli skarbowej o żadnych trwałych przeszkodach w udostępnieniu akt, w szczególności o braku dostępu do nich z powodu zabezpieczenia przez prokuraturę. W aktach sprawy brak jest też pisma skarżącej wskazującego na taki powód nie dostarczenia dokumentacji. Zabezpieczenie dokumentacji podatkowej skarżącej przez Prokuraturę Okręgową; nastąpiło 11 lutego 2016 roku oraz 15 lutego 2016 roku to jest po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a ponad to nie dotyczyło rejestrów nabyć i dostał za okres od września do listopada 2015 roku, których skarżąca organowi kontroli skarbowej i tak nie przedłożyła. Postawa spółki polegające nie danie udostępnienia dokumentów stanowiła w ocenie organu odwoławczego okoliczność uzasadniającą obawę niewykonywanie zobowiązania podatkowego przez skarżącą, gdyż zrodziła podejrzenie, że spółka celowo ukrywa dokumentację przed organem kontroli. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę, w której decyzja organu pierwszej instancji zarzuciła A. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wystąpienia do Prokuratury Okręgowej w Z., V Wydział Śledczy o przedstawienie dokumentów księgowych [...] sp. z o.o., stanowiących podstawę do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o kwotę podatku naliczonego w kwotach wskazanych przez skarżącą w deklaracjach dla tego podatku, pomimo iż w odwołaniu od decyzji DUKS, podnoszono iż, jedynym powodem, dla którego dokumenty te nic mogły zostać przedłożone w toku kontroli przed organem pierwszej instancji, jest ich wcześniejsze zabezpieczenie przez w/w organ ścigania do postępowania prowadzonego pod sygn. [...]. 2. art. 191 w zw. z art. 122, w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, zarówno przy określaniu przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego, jak i ustalaniu istnienia obawy niewykonania zobowiązań podatkowych przez skarżącą, a w szczególności poprzez zlekceważenie: a) faktu, iż dokumenty stanowiące podstawę do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o kwoty podatku naliczonego, w wysokościach wskazanych w składanych przez kontrolowaną spółkę deklaracjach dla tego podatku, były przygotowywane do przekazania organom podatkowym, a ich zabezpieczenie do postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Z., V Wydział Śledczy pod sygn. [...], podczas przeszukania siedziby kontrolowanego, ostatecznie uniemożliwiło ich złożenie; b) faktu, iż [...] sp. z o.o. skrupulatnie wykonywała ciążące na niej obowiązki o charakterze publicznoprawnym, składała niezbędne deklaracje dla podatku od towarów i usług, jak również terminowo regulowała zobowiązania w tym podatku; c) okoliczności współpracy skarżącej z DUKS w zakresie w jakim kontrolowana spółka dostarczyła żądane skany dokumentów księgowych za lipiec i sierpień 2015 r., oraz przygotowywała celem przedłożenia, niezbędną dokumentację za wrzesień, październik i listopad 2015 r., lecz ostatecznie nie mogła jej złożyć, z uwagi na działania organów ścigania; d) faktu, iż w praktyce obrotu gospodarczego, jego uczestnicy, dążąc do optymalizacji kosztów prowadzonej działalności, decydują się na siedzibę, w której prowadzone są równolegle inne działalności, co nie jest równoznaczne z tym, że podmioty te prowadzą działalność niezgodną z obowiązującym prawem; e) faktu, iż okoliczności rzutujące negatywnie na partnerów [...] sp. z o.o. nie mogą stanowić okoliczności obciążających skarżącej, jeżeli nie są poparte bezpośrednio dowodami przemawiającymi na jej niekorzyść; a w konsekwencji: B. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu, iż: 1. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie mogła brać udział w nielegalnym obrocie paliwami płynnymi wraz z C. sp. z o.o., W. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] W. J., oraz K. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] K. S., w warunkach, w których organ podatkowy II instancji nie przedstawił żadnego dowodu, z którego mogłaby wynikać taka konstatacja, poza lakonicznym stwierdzeniem, że wynika to z przekazanych przez prokuraturę informacji i dokumentów (nie powołując się na konkretny taki dokument); 2. przewidywana wysokość zobowiązań podatkowych [...] sp. z 0.0. w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik 1 listopad 2015 r. przekroczy kwotę 30.000.000 zł, w warunkach w których z zabezpieczonych w toku przeszukania dokumentów wynika, iż kontrolowana spółka miała prawo do obniżenia podatku należnego od towarów i usług o kwoty podatku naliczonego zgodnie ze złożonymi deklaracjami VAT-7, a zatem brak jest podstaw do tego, aby takie zobowiązanie w tym podatku określić; a w konsekwencji, że: 3. istnieje realne zagrożenie niewykonania przez [...] sp. z 0.0. zobowiązań w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, oraz listopad 2015 r., w sytuacji w której ze wszystkich okoliczności sprawy, nic tylko wynika, że skarżąca nic posiada zaległości podatkowych, ale także, iż terminowo wykonywała ciążące na niej obowiązki publiczno-prawne, a zatem nic mogą zachodzić jakiekolwiek obawy, iż ewentualnie wymierzone zobowiązania podatkowe, które niniejszym i tak kwestionuję, mogłyby pozostać niewykonane. Powyższe uchybienia miały charakter istotny, w tym sensie, że gdyby organ kontroli skarbowej i organ drugiej instancji nie naruszył przepisów postępowania wskazanych powyżej, i ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, to nie mógłby, powołując się na treść art. 14d ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, dokonać zabezpieczenia na majątku kontrolowanego w taki sposób, w jaki zostało to określone w decyzji DUKS. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Skarżąca na odstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukania i wydanego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej z [...] stycznia 2016 roku na okoliczność podejmowania przez prokuraturę działań udaremniających możliwość przedłożenia żądanych przez organ kontroli skarbowej pierwszej instancji dokumentów księgowych w, jeszcze przed wydaniem przez ten organ decyzji. W toku rozprawy 29 września 2017 roku sąd dopuścił dowód z wnioskowanego przez skarżącą postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organów obu instancji był art. 33 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Dokonanie zabezpieczenia jest możliwe również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Na wstępie wskazać należy, że w decyzji wydanej na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej organ dokonuje określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie, przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego określone zostały za wrzesień 2015 roku na 11 105 073 zł i wraz odsetkami za zwłokę za październik 2015 roku na 11 424 255 zł wraz odsetkami za zwłokę i za listopad 2015 roku na 8 171 028 zł wraz odsetkami za zwłokę. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, jedną z przyczyn określenia takiej kwoty zobowiązań podatkowych było nie przedstawienie przez skarżącą na żądanie organu kontroli skarbowej dokumentacji finansowej i księgowej pozwalającej ustalić z jakich przyczyn skarżąca dokonała samoobliczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w takich a nie innych kwota. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że skarżąca początkowo twierdziła, iż dokumenty, których zażądał od niej organ kontroli skarbowej są przygotowywane (por. notatki z rozmowy z prezesem zarządu skarżącej), następnie wskazała, że dokumenty te zostały zajęte w toku przeszukania przeprowadzonego przez Prokuraturę. Po wyjaśnieniu przez organ drugiej instancji, że fakt przeprowadzenia przeszukania i zabezpieczenia dokumentacji nie może być uznany za uzasadniający nie przedstawienie żądanych ewidencji, bowiem czynności te zostały dokonane już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, skarżąca w toku postępowania sądowego wskazała, że już postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., a więc przed dniem wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, Prokuratura Okręgowa zażądała wydania dokumentów. Sąd wyjaśnia, że przedłożone przez skarżącą postanowienie wskazuje jedynie, że Prokuratura Okręgowa zażądała wydania określonych dokumentów, nie wynika jednak z niego jakie dokumenty rzeczywiście zostały przez skarżącą przekazane organowi prowadzącemu postępowanie karne i kiedy. Treść tego postanowienia nie pozwala również na ustalenie, jakie dokumenty zostały przez Prokuraturę Okręgową zabezpieczone w toku przeszukania. Dokumentami pozwalającym na ewentualne ustalenie, jakie dokumenty zostały zabezpieczone w toku czynności prowadzonych w ramach postępowania przygotowawczego mogłyby być dokumenty sporządzone zgodnie z art. 228 k.p.k., w tym pokwitowanie sporządzone zgodnie z § 3 cytowanego przepisu, stwierdzające jakie przedmioty kiedy i przez kogo zostały zatrzymane, ewentualnie protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania sporządzony zgodnie z art. 229 k.p.k. Skarżąca jednak ani w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, ani w toku postępowania sądowego nie przedłożyła dokumentów, które pozwoliłyby na ustalenie czy i kiedy dokumentacja obejmująca prowadzone rejestry nabyć i dostaw za okres od września do listopada 2015 r. została zabezpieczona przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, w tym czy rzeczywiście dokumentacja ta zabezpieczona została na potrzeby postępowania karnego. Zatem podniesiony przez skarżącą w uzasadnieniu skargi argument, że organ lakonicznie, prawdopodobnie na podstawie zwięzłych informacji prokuratora stwierdził, że dokumenty zabezpieczone przez organy ścigania dokumenty nie obejmowały rejestrów nabyć i dostaw za okres od września do listopada 2015 r. uznać należy za niezasadne. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska skarżącej, że to na skutek działania Prokuratury Okręgowej w Z. nie była w stanie przedłożyć dokumentów istotnych z punktu widzenia postępowania kontrolnego. Sąd rozpoznający sprawę podziela wykładnię artykułu 33 § 1 Ordynacji podatkowej dokonaną w niniejszej sprawie przez organ zgodnie z którą podane w analizowanym przepisie przyczyny uzasadniające istnienie obawy, że podatnik nie wykona zobowiązania podatkowego mają jedynie charakter przykładowy a przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można dowieść poprzez wskazanie na wystąpienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wyszczególnione w przepisie. Sąd wskazuje również, że w pełni podziela ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organy obu instancji uznając, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane . Skarżąca ma siedzibę w miejscu, w którym zarejestrowanych jest wiele podmiotów. Słuszne jest stanowisko skarżącej, że okoliczność ta nie może być uznana za potwierdzającą podejmowanie działań o charakterze przestępczym. Należy mieć jednak na względzie, że zarejestrowanie działalności w takim miejscu, i nie wskazanie żadnego innego miejsca jej prowadzenia oznacza, że nie można ustalić majątku, którego istnienie mogłoby dawać gwarancję wykonania w przyszłości zobowiązań podatkowych, których przybliżona wysokość określona została w decyzji o zabezpieczeniu. Należy mieć również na względzie fakt, że skarżąca – co wynika z danych uzyskanych przez organy w toku postępowania– nie posiada żadnych pojazdów samochodowych. Okoliczność ta świadczy również o nie istnieniu majątku, który mógłby stanowić gwarancję wykonania zobowiązań podatkowych. Przywołane wyżej okoliczności, przy uwzględnieniu wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego wynoszącej około 30.000.000 złotych, podczas gdy wysokość kapitału zakładowego skarżącej to 300.000 złotych a kwota kaucji gwarancyjnej 1.830.000 złotych oznacza, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie w przyszłości wykonane. Skarżąca podnosiła, że wywiązuje się ze swoich obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Jednak w sytuacji w której skarżąca nie przedstawiła dokumentów na podstawie których odliczyła od podatku należnego kwotę blisko 30.000.000 złotych nie można uznać, by był to argument przemawiający przeciwko przyjęciu, że nie wywiąże się ze swoich zobowiązań, które mogą zostać określone w przyszłości. Skarżąca wskazywała w skardze, ze okoliczności rzutujące na jej partnerów nie mogą jej obciążać, zwłaszcza jeżeli nie są poparte bezpośrednimi dowodami przemawiającymi na jej niekorzyść. Odnosząc się do tego argumentu sąd wyjaśnia, że okoliczności dotyczące kontrahenta skarżącej spółki C. Sp. z o.o. takie jak brak możliwości nawiązania z nim kontaktu, nie figurowanie tego podmiotu w rejestrze płatników ZUS, wykazywanie przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów od dwóch firm nie prowadzących działalności, nie posiadanie samochodów osobowych, zostały rzeczywiście wzięte pod uwagę przez organy, jednak nie były wyłączną przyczyną wydania zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji organ wziął pod uwagę zarówno okoliczności dotyczące dostawy skarżącej, powiązał je z faktem dokonywania przez skarżącą płatności za dostarczony towar nie na rzecz C. Sp. z o.o. a na rzecz dwóch innych podmiotów, uwzględnił fakt nie przekazania dokumentacji pozwalającej na skontrolowanie prawidłowości ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego jak również braku majątku skarżącej. Wszystkie te okoliczności oceniane łącznie pozwalały w ocenie sądu na zastosowanie art. 33 Ordynacji podatkowej. Podsumowując wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy, porównanie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego (około 30.000.000 złotych) z sytuacją finansową spółki, to jest z wysokością jej kapitału zakładowego (300.000 złotych) oraz kaucji gwarancyjnej (1.830.000 złotych), przy uwzględnieniu faktu, że w toku postępowania zabezpieczającego nie udało się ustalić żadnego realnego majątku, oznacza wykazanie, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań. Uznając zatem podniesione w skardze zarzuty niezasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.