III SA/Wa 2280/09

Referendarz sądowy Agnieszka Grzelak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie 1. Skarżący P. P. wniósł na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, argumentując, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób "T.". Z tego tytułu osiąga przychód około 1.000 – 1.400 zł. Płaci alimenty w wysokości 500 zł oraz spłaca kredyt bankowy. Oświadczył, że po dokonaniu opłat "praktycznie nic mu nie zostaje". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe oraz, że nie posiada żadnego majątku. 2. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący przedłożył kserokopię zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok (PIT-28), z którego wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2009 r. Skarżący uzyskał przychód w kwocie 28.160,79 zł. Skarżący przedłożył również rachunek, z którego wynika, że w grudniu 2009 r. poniósł koszt z tytułu opłat za gaz w kwocie 292,71 zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: 3. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. 4. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. 5. Ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy zaś od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., I FZ 358/08). 6. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Należny w niniejszej sprawie wpis – jedyny wymagany na tym etapie postępowania koszt sądowy – wynosi 100 zł. Zgromadzony materiał nie pozwala stwierdzić, że Skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego od skargi. Z przedłożonych informacji wynika bowiem, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób "T.". Wskazał, że uzyskuje miesięczny przychód pomiędzy 1.000 zł – 1400 zł. Roczny przychód Skarżącego za rok 2009 r. wyniósł natomiast 28.160,79 zł. Jako swoje wydatki Skarżący wskazał spłatę kredytu bankowego (nie podał w jakiej wysokości) oraz alimenty w wysokości 500 zł. Ponadto stwierdzić należy, że wyjaśnienia Skarżącego zawarte w urzędowym formularzu PPF okazały się niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku strony, dlatego też referendarz sądowy wezwał Skarżącego do przedłożenia dodatkowych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej. Jednakże w odpowiedzi na to wezwanie Skarżący przedłożył jedynie PIT-28 za 2009 r. oraz rachunek za gaz za grudzień 2009 r. na kwotę 292,71 zł. Nie przedłożył natomiast, pomimo wezwania, innych dokumentów, a w szczególności wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia w przedmiocie korzystania z pomocy społecznej, wykazania wysokości kosztów miesięcznego utrzymania (np. żywność) oraz dokumentów obrazujących wysokość posiadanych zobowiązań. Trudno zatem na podstawie przedłożonych dokumentów i oświadczeń ocenić sytuację majątkową Skarżącego i określić czy Skarżący jest w stanie ponieść koszt wpisu sądowego w wysokości 100 zł. W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego należnego od skargi. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.