III SA/Wa 2292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Skarżący – M.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za styczeń 2014 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2014 r. podnosząc, że z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, której znaczną cześć załogi stanowią osoby niepełnosprawne, zapłata tak znacznej kwoty spowoduje ograniczenie ich zatrudnienia oraz świadczeń dodatkowych. Skarżący w piśmie z dnia 21 sierpnia 2015 r., będącym uzupełnieniem ww. wniosku wskazał, że występuje spór co do zasadności oraz interpretacji przepisów, na podstawie których organ podatkowy określił wysokość zobowiązania. Zaznaczył przy tym, że wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony skarżącej. Ponadto wyjaśnił, że poniósł szereg wydatków inwestycyjnych mających na celu wzrost efektywności produkcji i poprawę warunków oraz bezpieczeństwa pracy, stąd zapłata kwoty w wysokości 10.583 zł znacząco wpłynie na pogorszenie płynności finansowej firmy oraz wydłuży proces modernizacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."), po przekazaniu Sądowi skargi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. We wniosku ograniczono się wyłącznie do wskazania, że w skutek obciążenia znaczną kwotą pieniężną wynikającą z zaskarżonej decyzji, Skarżący będzie zmuszony do redukcji zatrudnienia, w tym osób niepełnosprawnych, jak również nastąpi pogorszenie płynności finansowej firmy oraz wydłużony zostanie jej proces modernizacyjny. Ponadto Skarżący odwołał się do argumentacji skargi, która uzasadnia – jego zdaniem – powyższy wniosek. Skarżący nie wykazał zatem inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego, który zaskarżył w niniejszej sprawie. Nie uzasadnił bowiem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób należyty oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się w istocie do przytoczenia samych okoliczności, tymczasem bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, Sąd nie znalazł również podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, o co również wnosił Skarżący. Wskazać bowiem należy, iż dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, sąd administracyjny może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także innych decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy, w tym również decyzji organu podatkowego pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2484/12). Należy jednak odnotować, że decyzją organu pierwszej instancji nie podlega wykonaniu z mocy prawa, gdyż nie jest ostateczna. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.