III SA/Wa 2300/13

Dnia 3 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w W. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 2300/13 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 r. oraz ustalenia wysokości podatku w formie ryczałtu postanawia odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 2300/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r., ogłosił wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2300/13, ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 r. oraz podatku w formie ryczałtu. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o dokonanie sprostowania w powyższym wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2300/13, poprzez usunięcie, istniejących według organu, rozbieżności pomiędzy sentencją powyższego wyroku, a jego uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 341). Rozstrzygniecie w przedmiocie sprostowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie okoliczność taka nie zachodzi. Zarówno sentencja jak i uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 2300/13 wolne są od niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych, czy też innych oczywistych omyłek. "Oczywistość" omyłki wyraża się bowiem w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. o sygn. akt II OZ 974/11). Nie można było zatem dokonać wnioskowanego przez organ sprostowania. Na marginesie zauważyć należy, że w razie rozbieżności między sentencją wyroku, a jego uzasadnieniem o zakresie rozstrzygnięcia decyduje sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie, które powinno odpowiadać treści rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 811/10). Jeżeli natomiast strona postępowania poweźmie wątpliwości co do zakresu, czy też treści rozstrzygnięcia dokonanego w wyroku sądu administracyjnego, może stosownie do art. 157 p.p.s.a. wystąpić z wnioskiem o uzupełnienie wyroku, lub stosownie do art. 158 p.p.s.a. z wnioskiem o wykładnię wyroku. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł o odmowie sprostowania.