III SA/Wa 2303/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. sp. j. z siedzibą w Z. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2303/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. sp. j. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego G. sp. j. z siedzibą w Z. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 11 września 2017 r. Skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jej sytuacji materialnej. Następnie Skarżąca w odpowiedzi na powyższe wezwanie zwróciła się w piśmie z dnia 5 października 2017 r. o przedłużenie zakreślonego jej terminu do złożenia dokumentów wymienionych w wezwaniu. Skarżąca odpowiadając na wezwanie nie złożyła wypełnionego formularza PPPr. Zarządzeniem z dnia 10 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił powyższy wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Pismem z dnia 17 października 2017 r. Skarżąca złożyła sprzeciw od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1) art. 257 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, uznając iż strona w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, podczas gdy strona przed upływem zakreślonego terminu wniosła o jego przedłużenie, 2) art. 49 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin zakreślony w wezwaniu Sądu do uzupełnienia braków formalnych złożonego przez Skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie może zostać wydłużony, nawet pomimo tego, że Skarżąca złożyła wniosek o przedłużenie terminu przed upływem zakreślonego wcześniej terminu. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła w swoim sprzeciwie o uchylenie zaskarżonego zarządzenia starszego referendarza sądowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie przedłużenia zakreślonego terminu zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżąca wskazała, że jej zdaniem dotrzymała ona terminu składając przed jego upływem wniosek o przedłużenie tego terminu, co referendarz sądowy całkowicie pominął wydając zaskarżone zarządzenie. Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisu art. 84 p.p.s.a., który stanowi że z ważnej przyczyny można przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się stronę do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15). W niniejszej sprawie Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie składając tego wniosku na urzędowym formularzu PPPr. W tej sytuacji starszy referendarz sądowy zasadnie wezwał Skarżącą na podstawie zarządzenia z dnia 11 września 2017 r. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, jednakże Skarżąca pomimo upływu zakreślonego jej terminu nie złożyła wypełnionego formularza PPPr. Skarżąca wniosła natomiast o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów wymienionych w wezwaniu referendarza sądowego. Sąd odnosząc się do powyższego wskazuje, że podziela w tym zakresie stanowisko starszego referendarza sądowego przedstawione w zaskarżonym zarządzeniu, zgodnie z którym termin, o którym mowa w art. 257 p.p.s.a. jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. i jako taki nie może ulec przedłużeniu (por. postanowienie NSA z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1296/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.