III SA/Wa 2316/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. A. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę W dniu 29 lipca 2010 r. do Izby Skarbowej w K. została wniesiona osobiście przez A. A. (dalej: "Skarżący") skarga na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Izba Skarbowa w K. w dniu [...] sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego) przekazała skargę organowi upoważnionemu - Minister Finansów, który zwrócił ją następnie Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie natomiast do postanowień art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd zwraca uwagę, że w zaskarżonym postanowieniu pouczono Skarżącego, iż skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Ministra Finansów. Skarżący natomiast wniósł osobiście w dniu 29 lipca 2010 r. skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. do Izby Skarbowej w K.. Brak jest w obecnie obowiązującym stanie prawnym regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi za pośrednictwem organu niewłaściwego (innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi) i na niewłaściwy adres. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej jak opisana wyżej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (...). Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6/73), jak i w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2001, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, Tom I s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu pozwala przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do organu niewłaściwego i na niewłaściwy adres, organ ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania w urzędzie pocztowym przez organ niewłaściwy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 2 lipca 2010 r. i uwzględniają treść art. 83 § 2 p.p.s.a. upływał z dniem 2 sierpnia 2010 r. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi nie może decydować data jej osobistego złożenia w Izbie Skarbowej w K., gdyż – jak wskazano wyżej - jest to niezgodne z przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a. pośrednim trybem wnoszenia skarg za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W takiej sytuacji za datę skutecznego wniesienia skargi do Sądu należało uznać dzień 3 sierpnia 2010 r., kiedy to organ niewłaściwy (Izba Skarbowa w K.) skargę tę przekazał organowi właściwemu (Minister Finansów). Oznacza to, że skarga wniesiona została z jednodniowym uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. art. 58 § 3 p.p.s.a.