III SA/Wa 2321/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia posterowania egzekucyjnego postanawia 1. przyznać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF K. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wskazał, że chce skorzystać z przysługującego mu prawa do wniesienia skargi kasacyjnej. Podniósł, iż odmowa prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zamknie mu dalszą drogę sądową. Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami. Do ich wspólnego majątku zaliczył dom o pow. 100 m² na działce o pow. 980 m². Z oświadczenia o dochodach wynika, iż Skarżący uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.317 zł brutto, jego ojciec - z tytułu prac dorywczych - 600 zł, matka pozostaje bez zatrudnienia, bez prawa do zasiłki. Dodatkowo, ojciec Wnioskodawcy jest poważnie chory. Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie o zarobkach. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty i oświadczenia pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że ani Wnioskodawca ani jego rodzice nie posiadają rachunków bankowych, nie korzystają ze świadczeń, czy też zasiłków. Ojciec Skarżącego, z uwagi na stan zdrowia, podejmuje tylko prace dorywcze, dochód z których nie przekracza 1.200 zł. Miesięczne wydatki rodziny na energię elektryczną, podatek od nieruchomości i wywóz śmieci wynoszą ok. 400 zł. Opał na zimę kosztuje 1.500 zł rocznie. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż sytuacja majątkowa Wnioskodawcy jest naprawdę trudna z uwagi na toczące się postępowania egzekucyjne. Do pisma załączono zeznania PIT-37 za 2009 r. Skarżącego i jego ojca, zaświadczenie o zarobkach Skarżącego oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności dotyczące matki Wnioskodawcy. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 §1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata tj. w zakresie całkowitym. Przepis art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle tego przepisu, strona obowiązana jest wykazać, że nie posiada jakichkolwiek możliwości współuczestniczenia w kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty sądowe oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika. Z oświadczeń złożonych przez Wnioskodawcę wynika, iż źródłem utrzymania jego trzyosobowej rodziny jest wynagrodzenie za pracę Skarżącego w wysokości ok. 1.300 zł brutto oraz wynagrodzenie z tytułu dorywczej pracy jego ojca w wysokości do 1.200 zł miesięcznie. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że Wnioskodawca wykazał, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Sytuacja majątkowa Skarżącego jest trudna i z posiadanych środków pieniężnych nie jest on w stanie - bez uszczerbku utrzymania koniecznego - ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata. Decydując o ustanowieniu pełnomocnika Referendarz sądowy kierował się także argumentacją zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 czerwca 2008 r. (I FZ 240/08). Sąd ten stanął wówczas na stanowisku, że oceniając zasadność wniosku o przyznanie pełnomocnika Sąd powinien uwzględnić procesową konieczność jego powołania, tj. powinien brać pod uwagę takie elementy jak: aktualne stadium postępowania, dotychczasowy sposób postępowania strony przed sądem, konieczność posiadania szczególnych uprawnień przy wykonywaniu czynności procesowych - przymus adwokacko-radcowski (podkr. własne). W niniejszej sprawie szczególnego znaczenia nabiera ostatnio wymieniony element. Z treści pism Wnioskodawcy wynika bowiem, że zamierza on wnieść skargę kasacyjną od zapadłego wobec niego wyroku z 25 maja 2010 r., którym to wyrokiem Sąd oddalił jego skargę. Tymczasem w świetle art. 175 P.p.s.a. wyłącznie uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej jest profesjonalny pełnomocnik w osobie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. Dokonując natomiast oceny danych zawartych we wniosku oraz na podstawie akt sprawy uznać należy, iż Skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja finansowa dawała podstawy do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. również w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W szczególności wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego jedynym ewentualnym kosztem sądowym będzie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Podsumowując, w ocenie Referendarza sądowego, Skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, nie wykazał natomiast, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W konsekwencji Referendarz sądowy postanowił przyznawać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie ustanowienia adwokata oraz odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. art. 246 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.