III SA/Wa 2328/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. GmbH z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie : dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2006 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowania 1. L. GmbH, (dalej - "Skarżąca") złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2006r. w kwocie 1.436,02 zł. 2. Decyzją z [...] maja 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowił dokonać zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 13,00 zł. Organ I instancji stwierdził, że do ww. wniosku dołączono faktury na zakupu paliwa do samochodów osobowych. Organ I instancji wskazał, że warunki zwrotu podatku od towarów i usług podatnikom nie mających siedziby na terytorium kraju na gruncie prawa europejskiego zostały określone w Ósmej Dyrektywie Rady 79/1072/EEC z 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych (Dz. U. U.E. Nr L331 z 27 grudnia 1979 r.). W Polsce przepisy Ósmej Dyrektywy zostały implementowane poprzez wydanie przez Ministra Finansów rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 89. poz. 851, dalej - "rozporządzenie MF"). Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że przepis §3 ust. 1 rozporządzenia MF ogranicza prawo podmiotu uprawnionego do otrzymania zwrotu podatku tylko do sytuacji, w których zgodnie z przepisami ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej - "ustawa o VAT") oraz aktami wykonawczymi do tej ustawy zwrot lub prawo do pomniejszenia podatku należnego przysługuje podatnikom, o których mowa w art. 15 tej ustawy. Organ powołując treść art. 86 ust. 3 ustawy o VA, wskazał że jednym z powodów, dla których podatnik nic może obniżyć kwoty należnego o kwotę podatku naliczonego jest nabycie przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT. Z uwagi na fakt, iż Skarżąca do wniosku o zwrot VAT dołączyła faktury dokumentujące zakup paliwa do samochodu osobowego oraz limuzyny, która służy do przewozu 8 osób, organ I instancji skorygował kwotę wnioskowaną do zwrotu. 3. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wyrokiem z 22 grudnia 2008 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-414/07 przepisy te uznał za sprzeczne z prawem wspólnotowym. 4. Decyzją z [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż z §3 ust. 1 rozporządzenia MF, podmiotowi zagranicznemu przysługuje zwrot podatku od towarów i usług jedynie w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami dotyczącymi podatku od towarów i usług takie prawo do zwrotu lub prawo do pomniejszenia podatku należnego przysługiwałby podmiotowi zarejestrowanemu jako podatnik podatku od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawowym prawem podatnika podatku od towarów i usług jest prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Realizacja tego prawa jest jednak ograniczona. Jedno z takich ograniczeń wynika z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywany do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych inny en pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy. Organ II instancji wskazał, iż w przedmiotowej kwestii istotne znaczenie odgrywa wyrok ETS z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 (w/s Magoora). W ocenie organu odwoławczego z powyższego wyroku wynika, iż prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu pojazdów samochodowych przysługuje, co do zasady, w przypadku gdy: przepisy ustawy o VAT obowiązujące od dnia 1 maja 2004 r. umożliwiają odliczenie podatku, przepisy ustawy o VAT obowiązujące od dnia 1 maja 2004 r. uniemożliwiają odliczenie podatku, ale przepisy o podatku od towarów i usług obowiązujące na dzień 30 kwietnia 2004r. umożliwiały odliczenie podatku, tj. w przypadku paliwa do używanych przez podatnika pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których na podstawie homologacji producenta lub importera dla danego typu pojazdu samochodowego bezspornie wynika, że nie jest to samochód osobowy i dopuszczalna ładowność tego pojazdu wynosi powyżej 500 kg. Tym samym organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, iż w związku z wyrokiem ETS podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do napędu samochodu osobowego. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Strona wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług z tytułu nabycia paliwa do samochodu osobowego (nr rejestracyjny BZZ 874) oraz limuzyny (nr rejestracyjny BKK 8097), która służy do przewozu osób do 8 miejsc siedzących, a tym samym nie spełnia warunków określonych w art. 86 ust. 4 pkt ó ustawy o VAT. Organ II instancji zwrócił również uwagę, iż cytowany przez Skarżąca pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stoi w opozycji do stanowiska zajmowanego na gruncie przedmiotowego zagadnienia przez inne wojewódzkie sądy administracyjne. 5. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez ich zastosowanie wobec Spółki mającej swoją siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji gdy wyrokiem z 22 grudnia 2008 r. ETS (w sprawie C-414/07) przepisy te uznał za sprzeczne z prawem wspólnotowym. W związku powyższym, w ocenie Skarżącej, przepisy te nie mogą być stosowane. Z kolei podstawą dla żądania zwrotu podatku VAT jest art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy i obecnie obowiązujący art. 176 Dyrektywy 112. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż organy obu instancji, poza krótką wzmianką na wstępie decyzji, nie wzięły przy pod uwagę okoliczności, iż strona ubiegająca się o zwrot podatku VAT jest zagranicznym podmiotem zarejestrowanym na terenie Pastwa członkowskiego Unii Europejskiej - Republiki Federalnej Niemiec. Skarżąca prowadzi zatem swoją działalność na podstawie przepisów obowiązujących na ternie Niemiec, gdzie posiada pełne prawo do odliczania podatku VAT od zakupionego paliwa do przedmiotowych pojazdów. Powołując się na wyrok ETS oraz wyrok WSA w Krakowie Skarżąca stoi na stanowisku, iż w konsekwencji przekroczenia z dniem 1 maja 2004 r. przez państwo polskie granic dopuszczalnych ograniczeń wyznaczonych przez art. 17 ust. 6 akapit drugi Szóstej Dyrektywy, od tego dnia nie mają zastosowania wszelkie określone w prawie krajowym ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach dotyczących wydatków na nabycie paliwa do samochodów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Skarżąca zwraca również uwagę, iż przyjmując niekorzystną dla niemieckiego przedsiębiorcy interpretację przepisów stwierdzić należy, iż prowadziłaby ona do ograniczenia swobody wewnątrzwspólnotowej działalności gospodarczej, jako że dla strony nie jest korzystnym kontynuowanie współpracy z przedsiębiorcami polskimi, skoro w związku z wykonywaną działalnością nie może uzyskać zwrotu podatku VAT, jaki wydatkowała na zakup paliwa, który to podatek zostałby rozliczony z podatkiem należnym, gdyby zakupu paliwa dokonywała na terenie Niemiec. Podsumowując Skarżąca stanęła na stanowisku, że skoro nabycie paliwa następowało w celu prowadzenia działalności gospodarczej, to tym samym uzyskała ona prawo do żądania zwrotu zapłaconego podatku VAT. W przypadku bowiem sprzeczności przepisów prawa krajowego mających rangę ustaw z przepisami wspólnotowymi mającymi wyższą pozycję w katalogu źródeł prawa, należy bezpośrednio stosować przepisy wspólnotowe. W związku z tym, podstawę prawną decyzji o zwrocie podatku VAT winien stanowić art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy i obecnie obowiązujący art. 173 Dyrektywy 112. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z 24 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1099/09 Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 187 §1 p.p.s.a., przedstawił do rozpoznania składowi Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt C - 414/07 w sprawie "MAGOORA" spółki z o.o. w Krakowie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie sąd krajowy – sąd administracyjny przy ocenie naruszenia zasady stałości określonej w art. 17 ustęp 6 akapit 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej należy uwzględniać normy ograniczające prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z eksploatacją samochodów wynikające z przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm.) obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r., czy też uznać, że naruszenie tej zasady skutkuje brakiem ograniczeń w zakresie możliwości stosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wydatków związanych z eksploatacją każdego samochodu ?" W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zaistniała zatem przesłanka zawieszenia postępowania, określona w art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.