III SA/Wa 2355/13

Dnia 15 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), pismem z 22 sierpnia 2013 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 lipca 2013 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. Uzasadniając wniosek stwierdziła, iż zachodzi istotne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji spowoduje to "poważne trudności finansowe" Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez Ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Wniosek Skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu. Po pierwsze Skarżąca powołała się jedynie ogólnie na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz "poważne trudności finansowe". Nie przedstawiono jednak żadnych konkretnych okoliczności, które by to potwierdzały. Jak wspomniano, na Skarżącej nie ciąży obowiązek jednoznacznego udowodnienia, iż nie posiada ona majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu przez sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). Po drugie należy wyjaśnić, iż jedyna możliwa ingerencja sądu w postępowanie egzekucyjne na zasadzie ochrony tymczasowej ma miejsce wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest decyzja lub inny akt administracji publicznej podlegający przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji. W tym przypadku dotyczyłoby to decyzji podatkowej wobec Skarżącej. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. co do odmowy uznania zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wstrzymanie wykonania takiego postanowienia, będącego postanowieniem odmownym, nie spowoduje pozytywnych dla Skarżącej skutków w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach ochrony tymczasowej nie jest bowiem możliwe "wstrzymanie", które by polegało np. hipotetycznie na pozytywnym rozpatrzeniu tych zarzutów. Inaczej mówiąc, wniosek Skarżącej należy uznać za niedopuszczalny. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie nie podlega w ogóle wykonaniu. Do takiego właśnie rodzaju postanowień należy postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.