III SA/Wa 2382/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Prezydenta W. na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca") z siedzibą w W. wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2020 r zwróciła się do Prezydenta W. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. We wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową. Na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta W., Spółka realizuje na terenie W. - w ramach P. - inwestycję polegającą na odtworzeniu nabrzeży z dostosowaniem do budowy ciągu pieszo-jezdnego po stronie północno-wschodniej śluzy w P. Docelowo P. ma składać się z 4 części: - [...] - dzielnicy mieszkaniowo-usługowej; - Doków - części z restauracjami, ekskluzywnymi butikami i mariną; - City - dzielnicy usługowo-biurowej; - Parku Mediów - części medialno-technologicznej. Dodatkową częścią inwestycji będzie zabezpieczenie przeciwpowodziowe, które ochroni przed ewentualnym zalaniem terenu prawobrzeżnej W., zabezpieczy stację [...] oraz tunele [...] w obszarze od ulicy [...] do ulicy [...] oraz tereny przyległe sięgające do ulic: [...]. Natomiast Doki w P. mają dać początek wodnej komunikacji miejskiej. W ramach prowadzonej inwestycji powstaną m.in. nabrzeża tworzące konstrukcję podporową, zabezpieczające brzeg kanału. Nabrzeża zostaną wyposażone m.in. w następujące elementy architektury portowej: polery cumownicze, drabinki ratownicze, odbojnice, punkty ratownicze, balustrady, krawężniki, bariery ochronne, elementy małej architektury takiej jak ławki, śmietniki, kosze na odpady komunalne, schody, windy dla niepełnosprawnych, rapery, urządzenia pomiarowe, znaki żeglugowe. Częścią ww. inwestycji jest również budowa bramy przeciwpowodziowej z komorą i głową śluzy żeglugowej u wejścia do P. Opisana infrastruktura stanowić będzie budowle klasyfikowane głównie do kategorii XXI ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obejmującej obiekty związane z transportem wodnym, takie jak porty, przystanie, sztuczne wyspy, baseny, doki, falochrony, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty, pochylnie. Wybudowanie w ramach P. opisanej infrastruktury pozwoli Spółce w przyszłości m.in. na świadczenie usług związanych z udostępnianiem portu podmiotom trzecim, w tym umożliwianiem dostępu do portu i cumowania w nim jednostkom pływającym, takim jak tramwaje wodne, jachty, małe statki żeglugi rzecznej czy łodzie turystyczne. Oczekiwanym rezultatem trwającej inwestycji prowadzonej przez Spółkę jest oprócz prowadzenia portu rzecznego umożliwiającego ruch oraz cumowanie jednostek przy różnych stanach wody na W. i utrzymania minimalnego poziomu wody w P. niezależnie od poziomu wody w W., również zabezpieczenie budynków mieszkalnych i obiektów użyteczności publicznej usytuowanych pomiędzy ulicą [...]. Spółka wskazała, że w dalszej części wniosku, w odniesieniu do całości ww. infrastruktury, budowanej w ramach opisywanego zamierzenia inwestycyjnego, używać będzie określenie "Infrastruktura portowa". Spółka wskazała również, że otwarcie portu dla komercyjnych jednostek pływających może jednak nastąpić już po powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. W świetle tak opisanego stanu faktycznego Spółka sformułowała następujące pytania: "1. Czy opisana w zdarzeniu przyszłym Infrastruktura portowa oraz zajęte przez nią grunty będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, ze zm.; dalej jako "u.p.o.l.")? 2. W przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie nr 1 - czy opisana w zdarzeniu przyszłym Infrastruktura portowa oraz zajęte przez nią grunty będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości od momentu powstania dla nich obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości?". Zdaniem Wnioskodawcy zawartym we wniosku, opisane w zdarzeniu przyszłym obiekty stanowią budowle infrastruktury portowej, a tym samym podlegają one zwolnieniu od podatku od nieruchomości wraz z zajętymi przez nie gruntami, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (...). W ocenie Spółki opisane w zdarzeniu przyszłym obiekty stanowiące budowle infrastruktury portowej oraz zajęte przez nie grunty będą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości od momentu powstania obowiązku podatkowego (...)" oraz "(...) interpretacja art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie powinna budzić wątpliwości i prowadzić do konkluzji, że zakresem zwolnienia objęto budowle infrastruktury portowej oraz budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów tak rzecznych, jak i morskich.". W dniu [...] maja 2020 roku Organ podatkowy wydał interpretację, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe uzasadniając, że zwolnieniem objęte są budowle infrastruktury portowej w portach morskich lub przystaniach morskich, a także budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i przystani morskich. We wniosku Spółka sformułowała również pytanie dotyczące momentu, od którego opisana we wniosku Infrastruktura portowa zostałaby objęta zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pytanie to zostało postawione na wypadek "odpowiedzi pozytywnej na pytanie nr 1". Z uwagi na uznanie za nieprawidłowe stanowiska Spółki co do objęcia opisanej we wniosku Infrastruktury portowej zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bezprzedmiotowa stała się ocena stanowiska Spółki co do pytania 2. Z powyższym stanowiskiem Organu nie zgodziła się Spółka składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu złożonej skargi, wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 roku o sygn. akt III SA/Wa 1345/20 podzielił stanowisko Organu podatkowego i skargę oddalił. Od powyższego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po jej rozpoznaniu wyrokiem z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt IlI FSK 4345/21 uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił interpretację Prezydenta W. z dnia [...] maja 2020 r. Interpretacją indywidualną z [...] lipca 2024 r. Prezydent W. uznał stanowisko Skarżącej przedstawione w pytaniu nr 1 za prawidłowe oraz za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej przedstawione w pytaniu nr 2. W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej Prezydent powołał się na art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i stwierdził, że z uwagi, iż ustawodawca nie użył po wyrazie "portów" przymiotnika "morskich", czyli nie wyraził wprost woli zwolnienia od podatku budowli infrastruktury zapewniającej dostęp wyłącznie do portów morskich, to zgodnie z zasadą określoną w art. 2a Ordynacji podatkowej, wskazaną wcześniej wątpliwość należy rozstrzygnąć na korzyść podatników, tj. uznać, że zwolnieniem objęte są budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i rzecznych. Poza tym, brak dookreślenia w omawianym sformułowaniu, iż chodzi o porty morskie można ocenić jako zamierzone działanie ustawodawcy. Skoro bowiem nie zawęził zwolnienia budowli infrastruktury portowej wyłącznie do portów morskich, to konsekwentnie nie ograniczył zwolnienia budowli infrastruktury zapewniającej dostęp tylko do portów morskich. Reasumując, stwierdzić należy, że zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są budowie infrastruktury portowej, morskiej i rzecznej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i rzecznych oraz zajęte pod nie grunty. Zwolnieniem objęte są również przystanie morskie. W ocenie Prezydenta, skoro immanentną cechą portu jest zapewnienie postoju i obsługi statków, przeładunek towarów i obsługa pasażerów, to musi to być port funkcjonujący. Podobnie, skoro cechą infrastruktury portowej jest to, że zapewnia ona funkcjonowanie portu, to nie jest infrastrukturą portową taka infrastruktura, która znajduje się w porcie nieczynnym lub jeszcze nieotwartym dla statków. Konsekwentnie zatem, nie sposób uznać określonych obiektów za budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich, jeżeli port lub przystań jeszcze nie funkcjonuje. Trudno bowiem zapewniać dostęp do portu czy przystani, które są nieczynne lub jeszcze nieotwarte dla statków czy innych jednostek. Do podobnych wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1679/21, który odwołując się do definicji infrastruktury portowej z art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, wskazał m.in., że taka infrastruktura musi być ogólnodostępna i być związana z funkcjonowaniem portu. Zdaniem Organu interpretacyjnego w przypadku portu nieczynnego, infrastruktura portowa nie będzie ani ogólnodostępna, ani związana z funkcjonowaniem portu. Reasumując, stwierdzić należy, że zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte będą budowle infrastruktury portowej, morskiej i rzecznej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i rzecznych oraz zajęte pod nie grunty począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym port lub przystań zostały udostępnione dla korzystających. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego ti.: art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów może być stosowane pod warunkiem udostępnienia tych obiektów (muszą to być obiekty funkcjonujące), a w konsekwencji uznanie, że zwolnienie to może być stosowane od miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiło udostępnienie tych obiektów, a nie z momentem powstania obowiązku podatkowego, podczas gdy z literalnej treści przepisu nie wynikają wskazane wyżej przesłanki. 2. przepisów prawa procesowego tj.: art. 153 ppsa w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez wydanie interpretacji z naruszeniem oceny prawnej zawartej w wyroku NSA, którą organ był związany, poprzez przyjęcie, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może być stosowane od momentu udostępnienia infrastruktury portowej podmiotom trzecim, co sprzeczne jest z wykładnią tego przepisu, która została zaprezentowana w wyroku W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podtrzymał argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1627 ze zm., dalej p.u.s.a.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, będąc związanym zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy opisana w zdarzeniu przyszłym Infrastruktura portowa oraz zajęte przez nią grunty będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości od momentu powstania dla nich obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. W ocenie Organu interpretacyjnego w przypadku portu nieczynnego, infrastruktura portowa nie będzie ani ogólnodostępna, ani związana z funkcjonowaniem portu. Zatem zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte będą budowle infrastruktury portowej, morskiej i rzecznej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i rzecznych oraz zajęte pod nie grunty począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym port lub przystań zostały udostępnione dla korzystających. W ocenie Skarżącej opisane w zdarzeniu przyszłym obiekty stanowiące budowle infrastruktury portowej oraz zajęte przez nie grunty będą podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości od momentu powstania obowiązku podatkowego. Pytanie pierwsze wynikające z wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji nie jest przedmiotem sporu, bowiem Organ uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe, przyjmując, że zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są budowle infrastruktury portowej, morskiej i rzecznej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów morskich i rzecznych oraz zajęte pod nie grunty. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Interpretując art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy dać prymat wykładni językowej. W orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd o pierwszeństwie wykładni językowej w prawie podatkowym, uzasadniany tym, że zarówno organy stosujące przepisy, jak i podmioty, na które nakłada się obowiązki, czy którym przyznaje się uprawnienia, powinny na podstawie brzmienia ustawy wiedzieć, w jaki sposób kształtować swoje postępowanie. Przyjmuje się, że odejście od jednoznacznego sensu przepisu, wynikającego ze znaczenia w języku powszechnym użytych w nim wyrazów, możliwe jest w przypadkach wyjątkowych, gdy ochroną należy objąć inne wartości konstytucyjne (por. np. uchwała NSA z 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07, ONSAiWSA 2008/2/22; wyrok NSA z 13 sierpnia 2010 r., II FSK 450/09). Konieczne jest bowiem zapewnienie realizacji zasady pewności stanu prawnego i związanej z nią zasady zaufania, wynikających z art. 2 Konstytucji RP. W wyroku wydanym w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2012 r., II FPS 3/12 wskazano wręcz, iż odstąpienie w procesie interpretacji przepisów dotyczących ulg podatkowych od leksykalnego rozumienia poszczególnych zwrotów legislacyjnych, może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy przemawiają za tym ważne powody (wyrok publ. CBOSA). Wykładania językowa, najkrócej i w uproszczeniu rzecz ujmując, polega na ustaleniu znaczenia występujących w przepisie prawa słów, wyrażeń, zwrotów. Stosując tę wykładnię przede wszystkim należy sprawdzić, czy termin użyty w przepisie jest zdefiniowany w ustawie, w której znajduje się interpretowany przepis. Jeśli taka definicja nie istnieje i nie ma odesłania do zastosowania definicji zawartej w innym akcie prawnym lub nie jest to termin stricte prawny, któremu w sposób oczywisty nadajemy znaczenie w rozumieniu przepisów innej ustawy (jak np. pojęcia nieruchomość lub własność, czy spadek normowane w Kodeksie cywilnym), przyjmuje się znaczenie wyrazu (sformułowania) przypisane mu w języku powszechnym z uwzględnieniem kontekstu w jakim on występuje. Sąd wyjaśnia również, że wykładnia art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.I. powinna być dokonywana z uwzględnieniem faktu, że jest to przepis szczególny, ustanawiający wyjątek od zasady powszechności opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkich gruntów, budynków i budowli. Stąd przepis ten powinien być wykładany przy zastosowaniu ścisłej wykładni literalnej. Ponadto należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt III FSK 4345/21 wskazał, że przy interpretacji tego przepisu, nie należy odnosić się do wykładni systemowej zewnętrznej, w tym odwoływać się do ustawy o przystaniach i portach morskich. Bezsprzecznie bowiem w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie ma odesłania do odrębnych przepisów, zatem stosowanie wykładni systemowej zewnętrznej jest niezasadne. Organ interpretacyjny w niniejszej sprawie błędnie stwierdził, że skoro immanentną cechą portu jest zapewnienie postoju i obsługi statków, przeładunek towarów i obsługa pasażerów, to, dla zastosowania zwolnienia, musi to być port funkcjonujący. Podobnie, skoro cechą infrastruktury portowej jest to, że zapewnia ona funkcjonowanie portu, to nie jest infrastrukturą portową taka infrastruktura, która znajduje się w porcie nieczynnym lub jeszcze nie otwartym dla statków. Konsekwentnie zatem, nie sposób uznać określonych obiektów za budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich, jeżeli port lub przystań jeszcze nie funkcjonuje. W ocenie Sądu, Organ interpretacyjny dokonał tym samym błędnej, bo rozszerzającej, wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., której stosowanie co do zasady jest zabronione, w przypadku ulg i zwolnień podatkowych. Sąd wyjaśnia, że w treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie ma dodatkowych warunków zwolnienia. W szczególności nie ma tu przesłanki ogólnej dostępności tej infrastruktury. Nie musi to być więc port funkcjonujący. Istotne jest żeby inwestycja ta została formalnoprawnie zakończona i istniała rzeczywista możliwość z niej korzystania. Nie można bowiem pozbawić danego obiektu cech portu tylko z tego powodu, że nie został on udostępniony dla korzystających, w sytuacji gdy jest on wyposażony w infrastrukturę umożliwiającą realizację zadań, dla których taki obiekt został wzniesiony. Zauważyć należy, że ilekroć ustawodawca w art. 7 u.p.o.l. odsyła do pojęć zawartych w innych ustawach, to wskazuje to wprost. I gdyby intencją ustawodawcy było uzależnienie zwolnienia portowego również od okoliczności wykorzystywania tej infrastruktury przez podmiot zewnętrzny, to wówczas zawarłaby w tym zakresie odpowiednią regulację. Przykład takiej właśnie regulacji stanowi infrastruktura kolejowa. Art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej (...) jeżeli ta infrastruktura kolejowa lub ten obiekt infrastruktury usługowej są udostępniane przewoźnikom kolejowym (...) lub - wykorzystywane do przewozu osób. Zatem w przypadku infrastruktury kolejowej ustawodawca wprost uzależnił możliwość stosowania zwolnienia od jej udostępniania konkretnym podmiotom trzecim (przewoźnikom kolejowym). Podobnie jest gdy chodzi o moment początku zastosowania zwolnienia. Grunty, budynki oraz budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości co do zasady nie dłużej niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym stała się ostateczna decyzja wyrażająca zgodę na likwidację (art. 7 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l.). W przypadku infrastruktury portowej takie ograniczenia nie występują. Zasadny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ interpretacyjny błędnie bowiem uznał, że w przypadku portu nieczynnego, gdy infrastruktura portowa nie będzie ogólnodostępna obowiązek w podatku od nieruchomości powstanie natomiast zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie będzie mogło być zastosowane. Natomiast niezasadny okazał się drugi zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt IlI FSK 4345/21 nie wypowiadał się co do problemu prawnego zawartego w pytaniu drugim, które to pytanie stanowi oś sporu w niniejszej sprawie. Jednocześnie wymaga wyjaśnienia, że Sąd uchylił zaskarżoną interpretację w całości, mimo, że organ uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe jedynie w części. Powyższe wynikało z faktu, że w art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. nie przewidziano możliwości uchylenia interpretacji w części, zatem Sąd nie posiada umocowania prawnego do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części. W powołanej regulacji jednoznacznie postanowiono, że: "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio." Zatem przywołany przepis precyzyjnie reguluje zakres w jakim należy uchylić interpretację. Co oznacza, że odesłanie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. nie dotyczy tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 grudnia 2013 r. o sygn. akt II FSK 78/12 wskazał ponadto, że pomimo zaistnienia w interpretacji indywidualnej wielu odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych wymagających odpowiedzi, indywidualna interpretacja wydawana przez organ interpretacyjny ma charakter niepodzielny. Podobnie, w tym temacie wypowiedział się NSA w wyroku z 27 maja 2024 r., sygn. I FSK 223/24. Tym samym Sąd, działając na podstawie art. 146 p.p.s.a. wz. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., tj. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy uchylił zaskarżoną interpretację w całości i zasądził zwrot kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ interpretacyjny powinien wziąć pod uwagę wyżej wymienione wskazania Sądu i wydać interpretację, uwzględniając zaprezentowany w tym wyroku pogląd. O kosztach postępowania sądowego (697 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 4 p.p.s.a, uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ). Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.