III SA/Wa 2388/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Powiatu C. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 794 zł (siedemset dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody W. z dnia [...] stycznia 2004 r. orzekającą o zwrocie dotacji celowej przez Powiat C. w kwocie 4.829,89 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w latach 2001 -2002 z budżetu Wojewody W. dla Powiatu C. została przyznana dotacja celowa na realizację zadań z zakresu administracji rządowej z przeznaczeniem na finansowanie wydatków bieżących poboru wojskowego. Z wyżej wymienionej dotacji wydatkowano w latach 2001-2002 kwotę 4.829,89 zł na zakup sprzętu audiowizulanego oraz zestawu komputerowego z oprogramowaniem. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Wojewoda W. nakazał zwrot przez Powiat C. do budżetu państwa wyżej wskazanej kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczanych od dnia 11 grudnia 2002 r. do dnia zwrotu dotacji. Uznał, że wyżej wskazana kwota dotacji została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Wojewody dokonany wydatek był wydatkiem majątkowym, natomiast Powiat otrzymał wyłącznie dotację na zadania bieżące. Nadto wydatek ten nie stanowił wydatku niezbędnego dla przeprowadzenia poboru o jakim mowa a § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie przygotowania i przeprowadzenia poboru (Dz.U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1149, ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie poboru) Za niezbędne dla przeprowadzenia poboru Wojewoda uznał bowiem wydatki na wynagrodzenia i pochodne, bieżące koszty zakupu materiałów biurowych, druków, pieczątek, podróży służbowych, opłat za wynajem lokalu, energię elektryczną i usługi telekomunikacyjne. Odwołując się od zaskarżonej decyzji Powiat C. podniósł, iż wydatek dokonany na zakup sprzętu ze względu na wartość jednostkową należy zaliczyć do grupy "pozostałych środków trwałych wyszczególnionych w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych (Dz.U. Nr 153 , poz.1752, dalej rozporządzenie z 18 grudnia 2001) . Wskazał, że jeśli wartość zakupu nie przekracza kwoty 3500zł, to zakup taki nie może w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. Nr 54, poz. 654 ze zm.) być uznany za zakup inwestycyjny. Stanowi natomiast składnik majątkowy i może być zakwalifikowany w § 4210 jako zakup materiałów i wyposażenia. Wydatek na zakup wskazanego wyżej sprzętu, z uwagi na wartość jednostkową należy zaliczyć do grupy "pozostałych środków trwałych" wyszczególnionych w § 5 ust.3 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2001 r., które umarza się w miesiącu przyjęcia do używania i które finansuje się ze środków na wydatki bieżące. Minister Finansów nie uwzględnił stanowiska Powiatu i uznał, iż zakup sprzętu przez Powiat był wydatkiem inwestycyjnym i dokonanym niezgodnie z przeznaczeniem i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Powiat C. zarzucił decyzji Ministra Finansów naruszenie przepisów: - art. 93 ust. 1 w związku z art. 69 ust. 1 i 3, ust. 4 pkt 1 lit a i ust. 6 pkt 2, art. 93 pkt 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych ( Dz.U. Nr 15, poz. 148 ze zm., dalej u.f.p.), - art. 16 f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654), - § 17 rozporządzenia w sprawie poboru, - § 5 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2001 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2000 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 59, poz. 688 ze zmianami) obowiązującymi w 2001 r. i 2002 r. w zakresie określającym kwalifikowanie wydatków budżetowych do § 211, 641, 421 oraz objaśnień do § 605-614 wydatków określonych w załączniku nr 4 do tego rozporządzenia. Skarżący podniósł, że z załącznika nr 4 do wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2000 r. wynika, że do zakupów inwestycyjnych jednostek budżetowych, określonych w § 606 klasyfikacji budżetowej wydatków należy zaliczać zakup środków trwałych: - których wartość początkowa jest wyższa od kwoty określonej w art. 16 f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; kwota ta wynosi 3.500,00 zł, - oraz od których odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane jednorazowo lub gdy nie dokonuje się od nich odpisów amortyzacyjnych w przypadkach określonych w tej ustawie. Z tych względów w razie dokonywania takich zakupów dopuszczalne byłoby ich finansowanie z dotacji celowej z § 641. Podobnie zakres zakupów środków trwałych, które mogą być finansowane z budżetu państwa określa § 4 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz.U. Nr 133, poz. 1480). Ceny środków trwałych zakupionych przez skarżącego z dotacji celowej otrzymanej na przeprowadzenie poboru, których zakup w wyroku uznano za naruszający prawo - nie przekraczają jednostkowej wartości 3.500,00 zł - amortyzowane były jednorazowo, na co skarżący wskazywał, lecz zostało to przez Sąd zupełnie pominięte. Uwzględniając przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, zdaniem skarżącego uznać należy, że kwestionowanego zakupu urządzeń nie wolno było klasyfikować z § 606 wydatki na zakupy inwestycyjne jednostek budżetowych. Zakup tych urządzeń powinien być klasyfikowany jako zakup z § 421- zakupy materiałów i wyposażenia, a te wydatki są zgodne z przeznaczeniem dotacji określonym w § 211 dotacji, przy uwzględnieniu, że w latach 2001-2002 organ dotujący nie ustalał żadnych innych ograniczeń w przeznaczeniu tych dotacji poza wynikającymi z klasyfikacji budżetowej. W związku z powyższym skarżący podkreślił, iż jednostkowe zakupy urządzeń, których wartość jednostkowa nie przekracza kwoty 3.500 zł oraz co do których odpis amortyzacyjny dokonywany jest jednorazowo są zakupami zaliczanymi do wydatków bieżących, a nie zakupów majątkowych (inwestycyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy argumentów przytoczonych przez Sąd I instancji oraz zarzutów skarżącego zawartych w skardze kasacyjnej podzielił zdanie skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nie została w pełni oceniona i rozstrzygnięta zasadnicza kwestia czy zakup urządzeń dokonanych przez Powiat C. z otrzymanej dotacji celowej mógł być zakwalifikowany jako wydatek bieżący - czy też jak to przyjęły organy i Sąd I instancji wydatek inwestycyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że ani organy, ani Sąd I instancji nie wykazały na jakiej podstawie zostało dokonane powyższe zakwalifikowanie wydatków. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że ocena legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego nie mogła być dokonana z pominięciem obowiązujących w dacie dokonania zakupów przepisów ustawy o finansach publicznych, a zwłaszcza art. 69 tej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2000 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ta zasadnicza dla rozstrzygnięcia kwestia wymagała dokonania oceny czy w bezspornym stanie faktycznym sprawy - co do tego kiedy i jakie urządzenia zostały zakupione z dotacji celowej, mogły być zakwalifikowane do wydatków bieżących oraz czy tego rodzaju zakupy zgodne są z celem na jaki przyznana została dotacja. Rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia wskazanych przepisów prawa materialnego, w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarżący Powiat C. dokonał z dotacji celowej przeznaczonej na organizację pracy komisji poborowej, wydatku na zakup sprzętu audiowizualnego oraz zestawu komputerowego z oprogramowaniem WORD 2000. Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, co nie jest kwestionowane przez Strony, wartość poszczególnych wydatków nie przekraczała kwoty 3500 zł. I tak zakupiony w 2001 r. telewizor kosztował 799 zł, antena 39,00 zł sprzęt komputerowy z oprogramowaniem 3 477 zł. W 2002 r. dokonano zakupu przewodu SAT wartości 15,98 zł oraz magnetowidu wartości 499 zł. Łączna wartość wydatków wyniosła 4 829 zł . Rozstrzygając ponownie sprawę, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozważyć, jak zakwalifikować dokonane przez Skarżącą wydatki, czy są to wydatki majątkowe czy wydatki bieżące w rozumieniu ustawy o finansach publicznych Zgodnie z art. 69 ustawy o finansach publicznych wydatki budżetu państwa dzielą się na wydatki bieżące, wydatki na obsługę długu Skarbu Państwa, wydatki majątkowe. Wydatki bieżące obejmują zgodnie z art. 69 ust.2 pkt 2 u.f.p. - dotacje. Zgodnie z art. 13 u.f.p. dochody, wydatki publiczne, przychody o których mowa w ustawie o finansach publicznych klasyfikuje się między innymi według działów, rozdziałów - określających rodzaj działalności, paragrafów - określających rodzaj dochodu, przychodu lub wydatku. Klasyfikację taką określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 18 lipca 2000 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów( Dz.U. nr 59, poz, 688 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie klasyfikacji .) W sprawie, dotacje z budżetu państwa zostały przekazane jednostce samorządu terytorialnego, jaką był Powiat C. na przeprowadzenie poboru wojskowego w ramach działu 750 - Administracja publiczna, rozdziału 75045 - Komisje poborowe. Dotacje te stanowiły wydatki budżetowe klasyfikowane w § 211 - dotacje celowe przekazane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat. Zgodnie z klasyfikacją wydatków dokonaną w rozporządzeniu w sprawie klasyfikacji, wydatki majątkowe to te, które mieszczą się w paragrafach od 601 do 680, wskazane enumeratywnie w rozporządzeniu. Są tam wskazane na przykład wydatki na zakupy inwestycyjne jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, funduszy celowych i inne. Paragraf 614 cytowanego rozporządzenia wymienia wydatki na zakupy inwestycyjne. Definiuje on jako takie wydatki tylko te zakupy, które odnoszą się do środków trwałych nie zaliczonych do pierwszego wyposażenia, których wartość początkowa jest wyższa od kwoty określonej w art. 16 f ustawy o podatku dochodowym osób prawnych, gdy odpisy amortyzacyjne od tych środków nie są dokonywane jednorazowo lub gdy od nich nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w wypadkach określonych w tej ustawie. Wyżej wskazany art. 16 f kwotę o jakiej mowa określał na 3500 zł. Należy zatem stwierdzić, że nie jest w rozumieniu rozporządzenia o klasyfikacji wydatkiem majątkowym taki wydatek, którego wartość początkowa nie przekroczyła kwoty 3500 zł, a odpis amortyzacyjny od takiego środka jest dokonywany jednorazowo lub gdy od niego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych na warunkach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Taki wydatek, mając na uwadze powyższe rozporządzenie może być zaliczony tylko do wydatków bieżących. W przedmiotowej sprawie dokonanym wydatkom zarzucono, że nie mają one charakteru wydatków bieżących. Zdaniem Sądu ocena taka była co najmniej przedwczesna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mając na uwadze treść § 614 rozporządzenia o klasyfikacji dokonać ustaleń, co do charakteru wydatków i ocenić, czy z uwagi na cenę i sposób dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowiły one wydatki majątkowe, czy wydatki bieżące Odnosząc się do celowości poniesionych wydatków, stwierdzić należy co następuje. Jak wcześniej wskazano otrzymane dotacje przeznaczone były na zadania zlecone przepisami ustawy, realizowane przez Powiat w zakresie poboru. Zadania te zostały wymienione we wskazanym wyżej rozporządzeniu Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej w sprawie przygotowania i przeprowadzenia poboru. W § 17 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia wskazano, że starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) właściwy ze względu na siedzibę komisji zapewnia lokal dla każdej powiatowej komisji lekarskiej wraz z wyposażeniem oraz przedmioty niezbędne do pracy tych komisji, a także pomieszczenie wraz z wyposażeniem niezbędne przy wprowadzaniu danych do ewidencji wojskowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że żaden z przedmiotów, które zakupiono w celu przeprowadzenia poboru i usprawnienia pracy komisji nie może być uznany za wyposażenie niezbędne w rozumieniu wyżej wskazanego § 17 ust. 2. rozporządzenia w sprawie poboru. Sąd nie podziela w pełni takiego stanowiska. Nie jest uprawniona ocena, że za taki sprzęt nie może być uznany komputer z wyposażeniem. Jeśli prawdziwe było twierdzenie Skarżącej, iż komputer ten służył do wprowadzania danych do ewidencji, to winien być uznany za wydatek, którego przeznaczeniem było zapewnienie komisji poborowej wyposażenia koniecznego dla prawidłowego wykonywania przez nią tej pracy. Odmienna ocena przydatności tego sprzętu kłóci się z wymogami współczesności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 93 ust 1 i art. 69 ust. 1 i 3 u.p.f. oraz § 17 rozporządzenia w sprawie poboru), które miało wpływ na wynik sprawy i działając w oparciu o art.145§ 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 wyżej wskazanej ustawy orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, a na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.