III SA/Wa 2398/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 2126/06 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Skarżąca B. S. w dniu 18 września 2013r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2126/06 oddalającym skargę B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. Skarżąca powołała się na przesłankę określoną w art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: p.p.s.a., w myśl którego można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skarżąca podniosła, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 sygn. akt SK 18/09 podważył zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tejże ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Sąd zgodnie z art. 280 § 1 ww. ustawy bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do postanowień art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Jak wynika z art. 272 § 2 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania opartą na ww. podstawie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Według art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Z powołanych regulacji wynika, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, wynikający z art. 272 § 2 p.p.s.a. określa czasową dopuszczalność żądania wznowienia postępowania, opierającego się na podstawie określonej w art. 272 § 1 p.p.s.a. Natomiast art. 278 p.p.s.a. określa czas, w którym – przy zachowaniu terminu z art. 272 § 1 tej ustawy – w ogóle dopuszczalne jest żądanie wznowienia postępowania opartego na treści art. 272 § 1 p.p.s.a. Termin pięcioletni nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie pozbawienia strony możności działania lub braku należytej reprezentacji. W tych wypadkach nie ma terminu ograniczającego w sposób bezwzględny dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a jedynie terminem ograniczającym jej wniesienie jest termin trzymiesięczny wynikający z art. 277 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy o sygn. III SA/Wa 2126/06, wyrok z dnia 27 listopada 2006 r., oddalający skargę B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. jest prawomocny od dnia 16 lutego 2007 r. Pięcioletni termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem upłynął, zatem w dniu 16 lutego 2012 r. Skarga wniesiona po tej dacie, oparta na wszelkich innych podstawach wznowieniowych, za wyjątkiem podstawy pozbawienia możności działania i braku należytej reprezentacji, jako wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 278 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe skarga o wznowienie postępowania jako wniesiona z naruszeniem art. 278 p.p.s.a. - podlega odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanej w niej podstaw. Odnośnie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należało, iż zgodnie art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.