III SA/Wa 2399/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej: "Skarżący") od decyzji Burmistrza R. z [...] lutego 2013 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z [...] lutego 2013 r. Burmistrz R. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2013 z tytułu posiadania przez. Skarżącego nieruchomości w W. (dz. Nr ew. [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...] obr. [...].): budynki mieszkalne 220 m², grunt pozostały 1919 + 882 + 111 m², grunt rolny 0.52 ha. Wysokość podatku określono na 1141 zł. W odwołaniu Skarżący podniósł, że podatek jest zbyt duży, a rada gminy uchwaliła zbyt wysokie stawki podatku od nieruchomości. Dodatkowo Skarżący podniósł, że grunt powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", to jest jako grunt położony na obszarach objętych ochrona krajobrazową w tak zwanej opasce [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z przepisami u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, dla których podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia. Podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. t.j. z 2010, Nr 193, poz. 1287), dalej: : "p.g.k.", powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749), dalej: "O.p." i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organ odwoławczy wskazał, że kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów należy wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Z takiej możliwości Skarżący skorzystał w 2010 r., a Starosta Powiatu W. dokonał korekty powierzchni nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w aktach znajduje się wypis z ewidencji gruntów z 29 maja 2013 r., stwierdzający, że powierzchnia opodatkowanej nieruchomości wynosi 0,2912 ha + 0,52 ha, a więc tyle, ile przyjęto w zaskarżonej decyzji. Grunt ten jest sklasyfikowany jako Bz - tereny zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej, dr - drogi, Bp - tereny zurbanizowane niezabudowane, B - tereny zabudowy mieszkalnej. Jego opodatkowanie według stawek właściwych dla gruntów pozostałych było zatem słuszne, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby był to grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej lub znajdujący się pod jeziorem lub drogą publiczna. 0.52 ha to łąki trwałe i rowy opodatkowane podatkiem rolnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnia budynków została przyjęta zgodnie z danymi, które Skarżący wskazał w złożonej przez siebie w roku 2009 informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Zauważył, że w odwołaniu podatnik nie twierdzi, by dane te były nieprawdziwe. W odniesieniu do wysokości stawek uchwalonych przez Radę Miejską w R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że rada gminy jest uprawniona na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych przez Ministra Finansów na podstawie art. 20 tejże ustawy i ogłaszanych w drodze obwieszczenia. Stawki maksymalne na rok 2013 zostały ogłoszone w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P. Poz. 587) i nie zostały przekroczone przez Radę Miejską w R. Uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] listopada 2012 r. jest obowiązującym aktem prawa miejscowego i Kolegium nie może odmówić jej stosowania. Kolegium nie może również zmniejszyć stawek określonych tą uchwałą. Organ odwoławczy powołując się na przepisy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 141, poz. 1591), dalej: "ustawa o samorządzie gminnym" wyjaśnił, że Skarżący może skorzystać z możliwości zaskarżenia uchwały w trybie przewidzianym tym przepisem. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., z którego to przepisu wywiodło, że opodatkowana nieruchomość nie może skorzystać ze zwolnienia ustanowionego w tym przepisie, gdyż nie znajduje się na terenie parku narodowego, ani na terenie rezerwatu przyrody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił: nierzetelne i niedokładne wyjaśnienie przedstawionych argumentów, błędy w oznaczeniu działek podlegających opodatkowaniu oraz błędną interpretację art. 7 ust. 1 pkt. 8 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w odwołaniu od decyzji Burmistrza R. w sprawie drastycznego wzrostu podatku od nieruchomości kwestionował ów drastyczny wzrost podatku, a nie powierzchnie gruntów i budynków. Podał, że po zapoznaniu się 11 czerwca 2013 r. z aktami spraw wszystkich mieszkańców, pismem z 11 lipca 2013 r. zawiadomił Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że tereny sołectw W., S. i inne położone są na obszarze objętym ochroną krajobrazową w tak zwanej opasce [...], a art.7 ust. 1 pkt. 8 u.p.o.l. mówi wyraźnie o zwolnieniu tych gruntów od podatku. Skarżący oświadczył, że informował również o tym, iż grunty te leżą w międzywałach ujścia rzeki B. od północy, B. ([...]) od zachodu i ujścia rzeki R. od południa i są to tereny zalewowe. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji wskazuje prawidłowość danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów i budynków czego Skarżący nie kwestionował. Informował też o tym, że Minister Finansów za zgodą Sejmu dokonał podwyżki podatku o około 4% w stosunku do roku 2012 na podstawie wzrostu cen skupu 1 kwintala żyta, a Rada Gminy dokonała w jego i innych mieszkańców przypadkach 94% podwyżki podatku i zdaniem Skarżącego stanęła ponad prawem. Według Skarżącego, nierzetelność i niedokładność widać też w błędnym podaniu numerów działek. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów, Skarżący jest właścicielem działek nr [...], [...] i [...] oraz [...], [...], [...], [...] i [...], a nie jak napisano w decyzji. Skarżący wskazał, że powyższe zarzuty dotyczą również błędnego wystąpienia z zapytaniem do Burmistrza R. "czy opodatkowany grunt położony jest na terenie parku narodowego czy rezerwatu przyrody". Skarżący podniósł, że powiadamiał Samorządowe Kolegium Odwoławcze, o treści art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wbrew zarzutom skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się w zaskarżonej decyzji do wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przede wszystkim, zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego, podstawą do wymiaru podatków, w myśl postanowień z art. 21 ust. 1 p.g.k. powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania klasyfikacji gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje również art. 1a ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, iż przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie organy podatkowe dysponowały wypisem z ewidencji gruntów i dokument ten stanowił podstawę do wymiaru podatku od wskazanych w decyzji gruntów. Zresztą, jak Skarżący podnosi, powierzchnia gruntów w rozpoznanej sprawie nie była sporna. Skarżący zwrócił natomiast uwagę, że w decyzjach organów obu instancji błędnie podano numery działek, tj. [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], podczas gdy powinno być: [...], [...] i [...] oraz [...], [...], [...], [...] i [...]. Rzeczywiście, ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że błędnie wskazano numery dwóch działek, tj. zamiast nr działki [...] i [...] podano [...] i [...], ale w ocenie Sądu błąd ten nie wpłynął na wynik sprawy. Do opodatkowania przyjęto bowiem właściwą powierzchnię działek oraz właściwego ich posiadacza. Uchylenie zaskarżonej decyzji tylko i wyłącznie z powodu powyższego błędu jest niezasadne ze względu na ekonomikę procesową, gdyż zawarte w niej rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zgodzić się też trzeba, ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż organ podatkowy nie może zastosować innej stawki podatku niż określona przez radę gminy w uchwale. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie kwot wskazanych w tym przepisie. Podstawę prawną do określenia stawek podatku od nieruchomości przez radę gminny stanowi art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym, w myśl postanowień, którego do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Taką ustawą "odrębną" jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. W ramach postępowania podatkowego nie można zwalczać uchwały rady gminy w zakresie wysokości stawek, gdyż organ podatkowy nie jest władny ani zmienić tej uchwały, ani nie może odstąpić od stosowania stawek określonych uchwałą. Słusznie organ odwoławczy wskazał, iż jedyną dopuszczalną drogą do podważenia uchwały rady gminy, a więc stawek podatku określonych uchwałą, jest tryb wskazany w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego (ust. 1). Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (ust.2). Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust 2a). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż ramach niniejszego postępowania nie mógł być uwzględniony zarzut skargi dotyczący "drastycznego wzrostu podatku". Zaskarżone zostało rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku, a nie uchwała rady gminy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Przepis ten stanowi, iż zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Skarżący błędnie odczytuje ww. przytoczony przepis, wywodząc z niego, że zwolnieniem objęte są grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a nie w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Otóż myślnik poprzedzający zwrot "w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody" ma to znaczenie, iż zwrot ten odnosi się do każdego z elementów przepisu wymienionego wcześniej. Zatem zwolnieniu podlegają grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową znajdujące się w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania nie znajduje się na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody, co w sprawie jest niesporne, więc nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Pozostaje jeszcze odnieść się do podniesionego na rozprawie zarzutu, iż organ podatkowy niezasadnie opodatkował podatkiem rolnym rów. Otóż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.z 2013, poz. 1381) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z przytoczonego przepisu wynika m.in., że opodatkowaniu podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 54, ze zm.) stanowi, iż grunty rolne dzielą się na użytki rolne i nieużytki. W myśl tego przepisu (ust. 1 pkt 1 lit. g) do użytków rolnych zalicza się grunty pod rowami, oznaczone symbolem – W. Opodatkowany w niniejszej sprawie rów jest oznaczony symbolem W, zatem stanowi użytek rolny, który podlega opodatkowaniu, w myśl art. 1 ustawy o podatku rolnym. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.