III SA/Wa 24/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z. o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z. o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 21 października 2015 r. K. Sp. z. o.o. z siedzibą w W. , (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca na uzasadnienie wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązać się z wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci znacznego pogorszenia się sytuacji finansowej Skarżącej. Na podstawie zaskarżonej decyzji Skarżąca została zobowiązana do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 2008 r. w wysokości 1.103.113,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 826.829 zł. Według Skarżącej uregulowanie wskazanej kwoty, nawet po rozłożeniu na raty wskutek decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. stanowi znaczne obciążenie dla Skarżącej, co wynika z faktu iż jest małą spółką zatrudniająca 8 osób jak i z sytuacji globalnej w postaci spadku cen metali i surowców, co wpłynęło na znaczny spadek obrotów Skarżącej. Powyższe w ocenie Skarżącej może doprowadzić do pogłębienia się jej problemów finansowych, a w konsekwencji doprowadzić do upadłości spółki. Do wniosku załączyła decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. rozłożeniu na raty zaległości z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 2008 r. oraz rachunki zysków i strat za 2014 i 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiona płynności finansowej nie zostały udowodnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i to w dużym zakresie. Z dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku wynika, iż Skarżąca według stanu na koniec września 2015 r. osiągnęła przychód w wysokości 16.904.176,16 zł. Strata Skarżącej wyniosła 11.365,92 zł. Przychód Skarżącej za 2014 r. wyniósł 26.398.189,68 zł, zaś strata 657.582,70 zł. W 2013 r. Skarżąca osiągnęła sprzedaż netto w kwocie 56.088.524 zł oraz dokonała zakupów w wysokości 54.838.986 zł. Powyższe dane w zestawieniu z należnością Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń-grudzień 2008 r. w wysokości 1.103.113,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 826.829 zł wskazują, iż uregulowanie przez Skarżącą zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją nie pozbawi jej płynności finansowej do bieżącego regulowania należności. Za zasadnością wniosku skarżącej, nie przemawia także wysokość poniesionych przez nią strat za 2014 jak i 2015 r. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego itp. Istotniejsze zatem jest to, że Spółka uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na znacznym poziomie. Zdaniem Sądu na ocenę, iż wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie spowoduje dla Skarżącej trudnych do odwrócenia skutków, czy groźby wystąpienia znacznej szkody ma wpływ również fakt, iż jak wynika z załączonej do wniosku kopii decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. na wniosek Skarżącej rozłożono jej na 12 rat zapłatę zaległości z tytułu podatku VAT określonego zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż udzielenie Spółce wnioskowanej ulgi, pozwoli jej na utrzymanie płynności finansowej. W związku z powyższym w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała by wobec niej zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.