III SA/Wa 240/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skarg K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nr [...] i nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług 1) umarza postępowanie sądowe, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 15.535 zł (słownie: piętnaście tysięcy pięćset trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. dwiema decyzjami z [...] października 2003 r., decyzją z [...] stycznia 2003r. i trzema decyzjami z [...] stycznia 2003 r. uznał zgłoszenia celne K. Sp. z .o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego oraz ustalił prawidłowe wartości celne importowanych towarów. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej "DIC") dwoma decyzjami z [...] października 2004 r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług orzekając, że w tym zakresie brak było podstaw do wydania decyzji, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji, zaś czterema decyzjami z [...] czerwca 2003 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Decyzje DIC stały się ostateczne i prawomocne na skutek oddalenia skarg przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a następnie oddalenia skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. (dalej NUC), wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, aby określić prawidłową podstawę opodatkowania towarów według wspomnianych zgłoszeń celnych oraz określić należną kwotę VAT. Czterema decyzjami z [...] i dwoma decyzjami z [...] grudnia 2005r. NUC określił prawidłową podstawę opodatkowania VAT oraz prawidłowe należności podatkowe w stosunku do towarów objętych zgłoszeniami celnymi. W uzasadnieniu wskazał, że określenie przez organy celne prawidłowej wartości celnej zaimportowanego towaru wpłynęło na wysokość VAT należnego. Z powodu obniżenia wartości celnej towarów pojawiła się konieczność ustalenia nowej podstawy opodatkowania VAT, określonej w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która wpłynęła na zmianę kwoty VAT. Spółka w odwołaniach od ww. decyzji NUC wniosła o ich uchylenie oraz o umorzenie prowadzonego postępowania w sprawach. DIC dwoma decyzjami z [...], jedną decyzją z [...] i trzema decyzjami z [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy ww. decyzje NUC. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2008r. oddalił skargi na ww. decyzje DIC. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skoro zobowiązanie w VAT powstało z mocy prawa i zostało zapłacone w wysokości większej niż należna, należało przyjąć, iż zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p."), zobowiązanie to wygasło w całości wskutek zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć wskutek przedawnienia. Tym samym wydanie decyzji, określających wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2010r. uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ podatkowy – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. DIC, biorąc pod uwagę ww. orzeczenie NSA, przed terminem rozprawy wyznaczonym na 23 marca 2011r. - decyzjami z [...] stycznia 2011r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargi Spółki i zgodnie z żądaniem uchylił własne decyzje oraz poprzedzające je decyzje NUC i umorzył postępowanie w sprawie. Ww. decyzje DIC, zgodnie z kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono pełnomocnikowi Spółki 2 lutego 2011r. (k. 135 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. DIC, wydając decyzje z [...] stycznia 2011r. oraz doręczając je stronie postępowania wypełnił dyspozycję ww. przepisu. W związku z tym z chwilą doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi Spółki przestał więc istnieć przedmiot skarg w niniejszych sprawach. Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należy uwzględnienie skargi przez organ podatkowy w trybie tzw. autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Wobec powyższego postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlega w sprawie umorzeniu zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym postanowiono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Sąd stwierdza ponadto, że uwzględnienie skargi przez organ podatkowy zasadnym uczyniło również orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a, zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.