III SA/Wa 2403/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2003 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji Pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. M. G. - zwana dalej "Skarżącą", wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2003 r. Jednocześnie Skarżąca, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P.. W ocenie Skarżącej, wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnione są wysokością zaległości podatkowych "T." sp. z o.o., za które odpowiedzialność została przeniesiona zaskarżonymi decyzjami na Skarżącą oraz złą sytuacją majątkową Skarżącej w chwili obecnej. Wykonywanie zaskarżonych decyzji do czasu rozpatrzenia skargi faktycznie pozbawi Skarżącą majątku, który już w chwili obecnej jest znikomy, co z kolei spowodować może trudne do odwrócenia skutki. W razie uwzględnienia skargi, wykonywanie decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego skutkować będzie dla Skarżącej znaczną szkodą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki są zwrotami niedookreślonymi, klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji, którą powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). W tym miejscu wskazać należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Oznacza to, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Skarżąca uzasadniła wniosek w sposób ogólnikowy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji pozwalających na ustalenie, w jakiej kondycji finansowej jest obecnie oraz jakie posiada źródła utrzymania. Nie przedstawiła również żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Samo zaś przekonanie Skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów oraz ewentualnym uwzględnieniu skargi nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, biorąc pod uwagę całość przedstawionej wyżej argumentacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.