III SA/Wa 2417/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 239, art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 169 § 1 w związku z art. 14g § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie własne o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Z. K. z dnia 28 stycznia 2010 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Z akt sprawy wynika, iż Z. K. w dniu 1 lutego 2010 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym wskazała, iż zamierza rozpocząć działalność gospodarczą w formie agencji artystycznej. Będzie działać na rachunek artysty, lecz w imieniu własnym. Planuje zawierać umowy np. z Filharmonią, Teatrem Narodowym - dalej zw. zamawiającym, we własnym imieniu na rzecz artysty. Przedmiotem umowy będzie zapewnienie udziału tego artysty na koncercie, czy innej imprezie artystycznej, na której będzie on wykonywał własny program artystyczny. Wnioskodawczyni podała, że występ należy zaklasyfikować jako artystyczne wykonawstwo w rozumieniu ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zadaniem Wnioskodawczyni będzie reprezentowanie aktora, a także pozyskanie producenta w taki sposób, aby całość obowiązków spoczywała na agencji. Umowy zawierane przez Wnioskodawczynię z zamawiającym będą normować również kwestie dotyczące pracy artystów, przeprowadzania prób, wysokość wynagrodzenia przysługującą artyście oraz uzgadniania terminów. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni przejmie na siebie - jako agencja - całość obowiązków względem artysty, w zakresie wypłaty wynagrodzenia, sposobu wykonania umowy oraz odpowiedzialności za nienależyte wykonanie obowiązków artysty. Do zapłaty artyście zobowiązana będzie Wnioskodawczyni, której w dalszej kolejności przysługuje zapłata od zamawiającego i zwrot kosztów honorarium aktora. Wnioskodawczyni w celu reprezentowania artysty uzyska od niego pełnomocnictwa do zawierania umów na rzecz artysty i nabędzie od niego prawa pokrewne do np. publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem. Wnioskodawczyni z tytułu tego pełnomocnictwa uzyskiwać będzie wynagrodzenie, które powiększy kwotę łącznego zobowiązania na rzecz Wnioskodawczyni od zamawiającego. Po wykonaniu koncertu lub innej imprezy okolicznościowej Wnioskodawczyni wystawi fakturę VAT dla zamawiającego z wyszczególnieniem usługi: "występ artysty zgodnie z zawartą umową" - w kwocie nabycia usługi powiększonej o wynagrodzenie Wnioskodawczyni (usługa zwolniona od podatku VAT). Wnioskodawczyni nie będzie pobierać opłat za bilety, a imprezy odbywać się będą w siedzibie zamawiającego. Na bazie tak przedstawionego stanu faktycznego Z. K. zapytała, czy konstrukcja przez nią zaproponowana upoważnia ją do wystawienia faktury zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm. dalej "ustawa o VAT") w zw. z załącznikiem nr 4 poz. 11 - usługi związane z kulturą w tym również usługi twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych - zgrupowane pod symbolem PKWiU 92.31.22, w zakresie: (...) wynagrodzenia wypłacanego artyście w formie honorarium za przekazanie praw do artystycznego wykonania? Wnioskodawczyni przytoczyła treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i 3, art. 43 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, po czym stwierdziła, że w przedstawionej sytuacji istotne znaczenie będzie mieć konstrukcja umowy pośrednictwa. Wnioskodawca będzie bowiem świadczyć usługi pośrednictwa, tj. działać na rzecz (na rachunek) artysty, lecz w imieniu własnym. W praktyce większość umów pośrednictwa ogranicza zakres działań pośrednika wyłącznie do wykonywania czynności faktycznych, wyłączając możliwość dokonywania przez pośrednika jakichkolwiek czynności wywołujących skutki prawne bezpośrednio dla zamawiającego. Pośrednictwo obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. Pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. Celem działania usług pośrednictwa jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Wobec tego decydujące znaczenie, zdaniem Wnioskodawczyni, będzie mieć forma powiązań pomiędzy wszystkimi stronami (artystą, Wnioskodawczynią i zamawiającym). Umowy zawierane przez Wnioskodawczynię będą realizowane na podstawie pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu i na rzecz artysty. Wnioskodawczyni będzie zawierać z potencjalnymi instytucjami kulturalnymi umowy we własnym imieniu, lecz na rzecz danego artysty zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z załącznikiem nr 4 do ustawy. Istota pośrednictwa polega na działaniu Wnioskodawczyni w charakterze zastępcy pośredniego, który dokonuje określonych czynności w imieniu własnym, ale zawsze na cudzy rachunek (twórcy). Z tego też względu należy przyjąć, że również usługi świadczone za pośrednictwem Wnioskodawczyni korzystają ze zwolnienia z podatku VAT, gdyż nie mają one samodzielnego charakteru, ale są zależne od usługi głównej związanej z kulturą - artystycznym wykonaniem. Działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotu wniosku wymaga uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje, ponieważ stan faktyczny i stanowisko Wnioskodawczyni w stosunku do zadanego pytania zostało przedstawione w sposób mało zrozumiały i niejednoznaczny. W związku z tym pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. wezwał Stronę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. do uzupełnienia wniosku o następujące elementy: (1) wyjaśnienie w sposób jasny i wyczerpujący okoliczności zdarzenia przyszłego. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawczyni będzie związana umową pośrednictwa z artystą, uzyskuje od niego pełnomocnictwa do zawierania umów na rzecz artysty i nabędzie od niego prawa pokrewne. Z tytułu tego pełnomocnictwa uzyska prowizję, która powiększy kwotę łącznego zobowiązania na rzecz Wnioskodawczyni od zamawiającego, którym jest np. Filharmonia, Teatr Narodowy. Z tego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że wynagrodzenie w formie prowizji wypłaca zamawiający. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia wskazuje na wewnętrzną sprzeczność przedstawionych okoliczności, gdyż jeśli umowa pośrednictwa zawarta została i wiąże Wnioskodawcę i artystę, to artysta winien dokonywać wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług pośrednictwa (prowizji), a nie jak wskazuje Wnioskodawczyni - zamawiający. W związku z tym należy szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnić jakie umowy łączą Wnioskodawczynię, artystę i zamawiającego i jakiego rodzaju zobowiązania stron będą z nich wynikać (w tym również w zakresie wypłaty wynagrodzeń). (2) wskazanie symbolu PKWiU właściwego dla wykonywanych przez Wnioskodawczynię czynności, określonych zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 42, poz. 264 ze zm.), którą dla celów podatku od towarów i usług stosuje się do dnia 31 grudnia 2010 r. W uzupełnieniu wniosku pełnomocnik Wnioskodawczyni poinformował, że planuje ona zawierać umowy np. z Filharmonią, Teatrem Narodowym we własnym imieniu na rzecz artysty w przedmiocie zapewnienia udziału tego artysty na koncercie, czy innej imprezie artystycznej, na której będzie on wykonywał własny program artystyczny. W tym celu Wnioskodawczyni będzie reprezentować artystę na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. W umowie zawartej pomiędzy artystą a zamawiającym strony postanowią, że z tytułu przeniesienia prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem wynagrodzenie będzie należne Wnioskodawczyni. Artysta tym samym sceduje na Wnioskodawczynię prawo do otrzymania wynagrodzenia z tytułu realizacji umowy łączącej artystę i zamawiającego, wypełniając równocześnie zobowiązanie wynikające z umowy zawartej pomiędzy artystą i Wnioskodawczynią. Dopiero na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Wnioskodawczyni przez artystę nastąpi przeniesienie na zamawiającego prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem. Pełnomocnik uznał, iż błędnie we wniosku wskazano, że wynagrodzenie należne Wnioskodawczyni będzie określone procentowo - w formie prowizji. Opis ten będzie miał jedynie znaczenie do określenia wysokości wynagrodzenia dla Wnioskodawczyni i zawarty będzie w umowie o współpracy pomiędzy artystą i Wnioskodawcą, która to umowa nie jest istotna w przedmiotowym postępowaniu. Stwierdził, że intencją Wnioskodawcy nie jest określenie klasyfikacji statystycznej usług, które będą świadczone przez Wykonawczynię, a jedynie udzielenia odpowiedzi czy konstrukcja zaproponowana przez nią upoważnia ją do wystawienia faktury zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z załącznikiem nr 4 poz. 11. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] maja 2010 r., pozostawił wniosek Z. K. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 28 stycznia 2010 r. bez rozpatrzenia. Stwierdził, że nadesłane uzupełnienie w zasadzie nie odpowiada na żaden z aspektów dotyczących wątpliwości związanych ze złożonym wnioskiem, zasygnalizowanych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku. Wnioskodawczyni wręcz stwierdziła, że zawarta umowa pomiędzy nią a artystą nie jest istotna w przedmiotowym postępowaniu. W uzupełnieniu wniosku nie wyjaśniono również charakteru ewentualnych umów wiążących artystę z zamawiającym oraz Wnioskodawczynię z zamawiającym. Zdaniem organu już ten fakt uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie, gdyż właśnie określenie wzajemnych powiązań i relacji pomiędzy trzema podmiotami: Wnioskodawczynią, artystą i zamawiającym ma podstawowe i decydujące znaczenie dla określenia, który podmiot, dla jakiego podmiotu i z tytułu jakich czynności powinien w przedmiotowej sprawie być wystawcą faktury. Poza tym Wnioskodawczyni nie podała symbolu PKWiU właściwego dla świadczonych przez siebie usług. Tymczasem zastosowanie zwolnienia od podatku na świadczone usługi jest uzależnione od symbolu PKWiU świadczonych usług pośrednictwa przez świadczącego, (w tym wypadku przez Wnioskodawczynię). We wniosku jednoznacznie bowiem sprecyzowano, że Wnioskodawczyni będzie świadczyć usługi pośrednictwa, tj. działać na rzecz (na rachunek) artysty, lecz w imieniu własnym. Brak więc uzupełnienia wniosku w zakresie PKWiU usług świadczonych przez Wnioskodawcę (a nie usług artysty na rzecz zamawiającego) uniemożliwia udzielenia interpretacji w zakresie wystawienia faktury zwolnionej (lub faktury z określoną stawką podatku) w zakresie świadczonych w imieniu własnym usług pośrednictwa. Organ podatkowy nie jest kompetentny do określania klasyfikacji statystycznej świadczonych przez Wnioskodawczynię usług. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że nieuzupełnienie wniosku o wymagane elementy uniemożliwia wydanie interpretacji w przedmiotowym zakresie. Strona w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 14 g O.p. przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i uznanie, że nie spełnia on wymogów formalnych. Jej zdaniem w sposób wyczerpujący przedstawiła opis zdarzenia przyszłego oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy własne postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Strony. W uzasadnieniu powtórzył argumenty podniesione w zaskarżonym postanowieniu. Stwierdził, że w sprawie występują wewnętrzne sprzeczności, które nie pozwalają na właściwe ustosunkowanie się do zadanego we wniosku pytania. Strona nie odniosła się w sposób precyzyjny do powiązań jakie łączą ją artystę oraz zamawiającego. Na podstawie przedstawionego przez Wnioskodawczynię stanu faktycznego organ podatkowy miał prawo wywieść, iż istnieją powiązania między Wnioskodawczynią a zamawiającym. Brak odniesienia strony do tej kwestii skutkuje brakiem rozpoznania w sprawie. W skardze z dnia 9 sierpnia 2010 r. Z. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zarzuciła naruszenie: - art. 169 § 1 O.p. przez jego błędne zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym, - art. 14g w związku z art. 14b § 3 O.p. oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawienia wniosku bez rozpoznania, - art. 120 § 1 i art. 121 § 1 O.p. W uzasadnieniu Skarżąca utrzymywała, że z przedstawionego przez nią stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że jako strona planuje zawrzeć umowę z artystą. W ramach tej umowy strony określą, że Skarżąca będzie finansowała prace artysty związane z przygotowaniem przez niego występu artystycznego, a w zamian artysta zobowiąże się, że w przypadku przeniesienia prawa do publicznego wykonania tego utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem (tj.: zawarcia umowy na występ), prawa do wynagrodzenia za ten występ, jaki będzie zobowiązany zapłacić zamawiający, będzie przekazane (scedowane) na osobę trzecią - Skarżącą. Druga to umowa łącząca artystę i zamawiającego. Jest to typowa umowa "na występ artystyczny", gdzie artysta przenosi prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem na rzecz zamawiającego, a wynagrodzenie jakie mu z tego tytułu przysługuje, zgodnie z zobowiązaniem zawartym w umowie pomiędzy artystą i Skarżącą, ceduje na osobę trzecią dla tej umowy (Skarżącą). Zdaniem Skarżącej z przedstawionego opisu nie wynika, aby istniała sprzeczność powiązań pomiędzy ww. podmiotami. Skarżąca stwierdziła, że umowa łącząca ją i artystę nie jest istotna dla przedmiotowej sprawy, gdyż nie wystąpiła o ocenę prawną jej zapisów w zakresie prawa podatkowego, które to postanowienia mają jedynie znaczenie pośrednie dla przedmiotowej sprawy. Niemniej jednak na wniosek organu podatkowego jej założenia zostały opisane w uzupełnieniu do wniosku. Występując z wnioskiem o interpretację zwróciła się o ocenę prawną zdarzenia przyszłego, w którym artysta zawrze umowę z zamawiającym, na mocy której artysta przeniesienie na zamawiającego prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem, a wynagrodzenie jakie będzie mu należne z tego tytułu sceduje na Skarżącą. Skarżąca wywodziła, że ani we wniosku o interpretacje, ani w uzupełnieniu tego wniosku nie wskazywała na fakt, jakoby ona i zamawiający podpisywali jakąkolwiek umowę. Zdaniem Skarżącej brak zrozumienia przez organ podatkowy opisu zdarzenia przyszłego nie może skutkować dla niej negatywnymi konsekwencjami w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tytuł do wystawienia faktury przez Skarżącą będzie wynikał z realizacji prawa do wynagrodzenie za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, a także z zobowiązań jakie przejęła na siebie Skarżąca dotyczące zawarcia przedmiotowej umowy oraz jej realizacji, a którego warunki określono w umowie pomiędzy artystą i zamawiającym. Konsekwencją związaną z nabyciem przez Skarżącą prawa do wynagrodzenia z umowy łączącej artystę i zamawiającego jest określenie, czy Skarżąca wystawiając z tego tytułu zamawiającemu fakturę, może również wstąpić w prawa artysty w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z załącznikiem nr 4 poz. 11. Przedmiotem wniosku nie było więc pytanie, czy usługi świadczone przez artystę na rzecz zamawiającego można zaklasyfikować jako usługi zwolnione na podstawie ww. artykułu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest, czy stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w piśmie uzupełniającym ten wniosek jest na tyle wyczerpujący i zrozumiały, iż organ mógł i powinien wydać interpretację. Przed przystąpieniem do rozważenia tego sporu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14 § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przytoczonego przepisu wynika bezwzględny obowiązek przedstawienia przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego w sposób wyczerpujący. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Podkreślić przy tym trzeba, że organ podatkowy nie może wydać interpretacji w oparciu o stan faktyczny wyinterpretowany przezeń z informacji podanych we wniosku. Jeżeli organ podatkowy dostrzega brak istotnych elementów do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej, wówczas żąda w trybie art. 169 § 1 O.p. uszczegółowienia opisu stanu faktycznego. Tak też stało się w niniejszej sprawie. Organ podatkowy uznał, iż przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest niepełny, mało zrozumiały, a w niektórych fragmentach jest wewnętrznie sprzeczny, podobnie niejasne jest stanowisko Skarżącej. Dlatego wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku wskazując jakie informacje są niezbędne, by możliwe było dokonanie subsumcji stanu faktycznego do danej normy pranej. W ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie uznał, iż stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie jest wyczerpujący, zaś wypowiedź Skarżącej w ramach prezentowanego przez nią stanowiska w sprawie stanowiącej przedmiot pytania zawiera informacje sprzeczne z przedstawionymi we wcześniejszym fragmencie wniosku. Co więcej pytanie zadane na gruncie przedstawionego stanu faktycznego w ogóle nie przystaje do rozwiązań prawnych przyjętych dla podatku od towarów i usług. I tak, na przykład w ramach stanu faktycznego Skarżąca podała, że będzie zawierać z np. z Filharmonią, Teatrem Narodowym, zw. zamawiającym, umowy we własnym imieniu na rzecz artysty. W kolejnym zdaniu Skarżąca podała, że "Umowy zawierane przez Wnioskodawcę z Zamawiającym będą normować również kwestie (...)". W ramach prezentowania własnego stanowiska Skarżąca podała, że umowy zawierane przez Wnioskodawczynię będą realizowane na podstawie pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu i na rzecz artysty. W następnym zdaniu wskazała, że będzie zawierać z potencjalnymi instytucjami kulturalnymi umowy we własnym imieniu, lecz na rzecz danego artysty. Stwierdziła też, że decydujące znaczenie będzie mieć forma powiązań pomiędzy wszystkimi stronami, tj. artystą, Wnioskodawczynią i zamawiającym. Takie też znaczenie owym wzajemnym powiązaniom przypisał organ podatkowy wzywając Skarżącą do szczegółowego wyjaśnienia jakie umowy łączą artystę, Wnioskodawczynię i zamawiającego i jakiego rodzaju zobowiązania stron będą z nich wynikać. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie umowa zawarta pomiędzy nią a artystą nie jest istotna. Z powyższego wynika, że Skarżąca będzie zawierała: umowy z zamawiającym we własnym imieniu na rzecz artysty, umowy z zamawiającym ( w skardze Skarżąca twierdzi, iż nie wskazywała na zawieranie takich umów), umowy w imieniu i na rzecz artysty. Jednocześnie sporo miejsca Skarżąca poświęciła w swym wywodzie zawartym we wniosku o wydanie interpretacji instytucji pośrednictwa. We wniosku podała też, że nabędzie od artysty prawa pokrewne do np. publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym wykonaniem. Natomiast w piśmie uzupełniającym podała, że "w umowie zawartej pomiędzy artystą a zamawiającym strony postanowią, iż z tytułu przeniesienia prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem wynagrodzenie będzie należne Wnioskodawczyni" oraz że przeniesienie na zamawiającego prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem nastąpi na podstawie pełnomocnictwa udzielonego Skarżącej przez artystę. Raz więc Skarżąca podała, że nabędzie prawa do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem, innym razem, że nie będzie dysponentem tych praw, lecz jedynie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez artystę sceduje te prawa na zamawiającego, czyli prawo do publicznego wykonania utworu wraz z artystycznym jego wykonaniem zostanie przeniesione umową zawartą pomiędzy artystą a zamawiającym na zamawiającego. W świetle chociażby powyżej wybranych informacji przedstawionych przez Skarżącą trzeba przyznać rację organowi podatkowemu, iż stan faktyczny został przedstawiony w sposób niespójny, mało precyzyjny, a przede wszystkim niepełny. W niniejszej sprawie, zgodnie z twierdzeniem organu, istotne znaczenie mają wzajemne powiązania jakie będą występować pomiędzy trzema wskazanymi we wniosku podmiotami, tj. Skarżącą, artystą i zamawiającym. Z umów tych bowiem można wywieść konsekwencje na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Konieczna jest zatem wiedza jakie konkretnie umowy będą zawarte i pomiędzy kim oraz jakiego rodzaju one będą (jaki będzie ich przedmiot). Jest rzeczą oczywistą, że organ podatkowy nie poddaje ocenie, jak to ujęła Skarżąca, ważności zapisów umów, lecz ocenia jaki rodzaj usługi lub dostawy w związku z zawarciem umowy będzie świadczony. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Należy więc przede wszystkim ustalić, czy w danej sprawie występuje przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tj. odpłatna dostawa lub usługa. Dopiero wówczas można rozważać inne kwestie dotyczące tego podatku. Dokonanie sprzedaży potwierdza faktura, co wynika z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem to nie "konstrukcja", jak to ujęte zostało w pytaniu Skarżącej jest podstawą wystawienia faktury, lecz konkretna, zidentyfikowana sprzedaż. W ogóle sposób ujęcia problemu przedstawionego w pytaniu Skarżącej uchyla się od odpowiedzi na gruncie przepisów regulujących podatek od towarów i usług, o czym już wcześniej wspomniano. Przypomnieć trzeba, że pytanie to brzmiało: "czy konstrukcja zaproponowana przez Wnioskodawcę upoważnia go do wystawienia faktury zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z załącznikiem nr 4 poz. 11 (...)". Odnośnie do "konstrukcji" – wyjaśniono powyżej, natomiast odnośnie do "wystawienia faktury zwolnionej od podatku VAT" wskazać należy, iż nie istnieje takie rozwiązanie prawne, które przyjmuje "fakturę zwolnioną od podatku VAT". Zwolniona od podatku może być dana odpłatna dostawa lub usługa, a faktura dokumentuje ich wykonanie. Ażeby uzyskać odpowiedź na pytanie, czy dana usługa lub dostawa podlega zwolnieniu należy wskazać konkretną usługę lub dostawę (konstrukcja nie jest dostawą ani usługą). Reasumując stwierdzić należy, iż z powyżej wskazanych względów organ podatkowy zasadnie postąpił pozostawiając wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Stosownie do postanowień art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 § 1-2. Art. 169 § 1 O.p. stanowi, iż jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Korzystając z uprawnień wynikających z przytoczonego przepisu organ podatkowy wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji wskazując elementy wymagające uzupełnienia. Skarżąca nie uzupełniła wniosku we wskazanym zakresie, więc organ podatkowy wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Zgodnie bowiem z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia ( w art. 14b § 3 mowa jest m.in. o obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów wskazanych w petitum skargi. Organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, tym samym nie mogły naruszyć art. 120 § 1 i art. 121 § 1 O.p. Skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie art. 32 Konstytucji RP, niemniej jednak Sąd uznał ten zarzut za niezasadny w realiach niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.