III SA/Wa 2422/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz L. L. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (NUS) orzekł o odpowiedzialności podatkowej Pana L. L. ("Skarżący") za zaległość podatkową P.P.H. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. w kwocie 10.999,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 8.657,00 zł., orzekając uprzednio decyzją z [...] kwietnia 2008 r. orzekł o odpowiedzialności Spółki jako płatnika za powyższy podatek. Jako podstawę prawną decyzji NUS powołał art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.). Wskazał, że zaległość powstała w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki, egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, a Skarżący nie wykazał przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe - z uwagi na złożoną 19 lutego 2003 r. rezygnację z pełnienia funkcji Członka Zarządu Spółki, co potwierdzone zostało Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki - organ uznał wniosek za bezpodstawny. Stwierdził, że 21 stycznia 2003 r., w którym powstała zaległość podatkowa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. Skarżący pełnił funkcję Członka Zarządu Spółki. Organ podkreślił również, że nie zaistniały przesłanki zawarte w art. 116 ustawy O.p., z których by wynikało, że: 1) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo 2) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 3) nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego w związku z naruszeniem art. 116 § 1, art. 108 § 2, art. 210 § 1 i § 4, art. 187 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.. Na poparcie swojego stanowiska przedstawił orzecznictwo sądów administracyjnych. Decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) utrzymał w mocy decyzję NUS. W uzasadnieniu wskazał, że wykazano pozytywne przesłanki odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki; natomiast wskazanie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu. Zdaniem DIS Skarżący nie wykazał okoliczności przewidzianych w art. 116 O.p., które skutkowałyby uwolnieniem go od odpowiedzialności za zaległość Spółki objętą zaskarżoną decyzją. Złożone wnioski o otwarcie postępowania układowego okazały się bezskuteczne, a Skarżący nie wskazał mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W opinii DIS nie można również wywodzić braku winy Skarżącego w niezłożeniu wniosku o upadłość spółki w sytuacji, w której złożenie takiego wniosku, w czasie gdy Skarżący pełnił funkcję w zarządzie spółki, w ogóle nie było uzasadnione. DIS uznał ponadto, że decyzja NUS respektuje zasadę solidarnej odpowiedzialności członków zarządu, bowiem postępowanie wszczęto wobec wszystkich członków zarządu, którym przypisać można odpowiedzialność za zaległość spółki z tytułu niewpłaconego podatku dochodowego. Na skutek skargi wniesionej przez Skarżącego, tutejszy sąd wyrokiem z 3 marca 2010 r. uchylił decyzję DIS uznając za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 116 O.p. w zakresie konieczności orzeczenia o solidarnym charakterze odpowiedzialności członka zarządu z pozostałymi członkami tego organu i ze spółką jak również w zakresie wadliwej interpretacji pojęcia "właściwego czasu" zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Sąd nie uznał natomiast za uzasadnione zarzuty Skarżącego dotyczące nie wykazania przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji i skierowania decyzji o odpowiedzialności płatnika do podmiotu innego niż spółka A. Sp. z o.o. W ocenie Sądu nie budziło również żadnych wątpliwości, że braki formalne wniosku o ogłoszenie upadłości czy wszczęcie postępowania układowego uniemożliwiają wszczęcie tych postępowań; a zatem złożenie takiego wniosku nie może stanowić przesłanki uwalniającej członków zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Dla jej spełnienia bowiem nie wystarcza samo wystąpienie z wnioskiem, ale konieczne jest także dokonanie wszelkich czynności procesowych niezbędnych dla kontynuowania tego postępowania (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2004 r. sygn. akt II CK 356/02, "Glosa" 2005, nr 2, s. 21; z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I UK 349/06, OSNP 2008, nr 9-10, poz. 149; z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt I UK 389/09, "LEX" nr 376439; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 1287/05, "LEX" nr 263559). Sąd podzielił pogląd Skarżącego, że w 2003 r. skuteczne złożenie wniosku o otwarcie postępowania układowego wszczynało to postępowanie a skoro art. 116 § 1 pkt 1 lit a) mówi "o wszczęciu", a nie "o otwarciu" postępowania postępowanie układowego, zatem złożenie wniosku, który byłby merytorycznie rozpoznany wypełniałoby w 2003 r. przesłankę określoną tym przepisem. Podsumowując Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ podatkowy wyjaśni: • czy wystąpił obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość w czasie, gdy Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu celem ustalenia jego zawinienia w braku zgłoszenia wniosku; • jaki był powód oddalenia wniosku o otwarcie postępowania układowego; a w ewentualnej decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego organ podatkowy uwzględni, że jest to odpowiedzialność solidarna ze spółką i pozostałymi członkami zarządu. Rozpoznając ponownie sprawę DIS decyzją z [...] lipca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy o solidarnej, z drugim członkiem zarządu Panem Z. O. i ze Spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki, za zaległość tej Spółki, jako płatnika, z tytułu pobranego, a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4) za grudzień 2002r. w kwocie 10.999,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości w kwocie 8.657,00 zł. W uzasadnieniu wskazane zostało co następuje : Bezsporne jest, że Spółka nie dopełniła obowiązku przekazania pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych, zadeklarowanego w złożonej do organu podatkowego deklaracji PIT-4 za grudzień 2002r. NUS decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. orzekł o odpowiedzialności Spółki jako płatnika i określił wysokość pobranej a nie wpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od dokonanych wypłat za grudzień 2002r. Przedmiotowa decyzja została doręczona Spółce zastępczo 22 maja 2008r., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki przez pocztę. Spełniony został wymóg określony w art. 108 § 2 pkt 2 lit. b O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej to jest Skarżącego zostało bowiem wszczęte postanowieniem z dnia [...] października 2008r. (doręczonym dnia 23.10.2008r.), zatem już po dniu doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika. Zarzut błędnego oznaczenia w decyzji wymiarowej Spółki jako P.P.H. A. Sp. z o .o. zamiast A. Sp. z o.o. DIS uznał za nieuzasadniony. DIS wskazał następnie, że z ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji wynika, że Spółka posiada jako płatnik zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikające z pobranych a nie wpłaconych zaliczek na ten podatek za grudzień 2002r. oraz że Skarżący w dniu, kiedy przypadał termin płatności tej zaległości - dnia 20 stycznia 2003r., i tym samym powstała zaległość podatkowa Spółki - był członkiem zarządu Spółki. Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z którego wynika, iż Skarżący sprawował tę funkcję od momentu wpisu spółki do KRS 3 września 2001 r. oraz pismo z dnia 12 lutego 2003 r. zawierające rezygnację z pełnionej funkcji członka zarządu z dniem 12 lutego 2003 r., złożone do wiadomości Spółki w dniu 19 lutego 2003 r., a także uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 27 lutego 2003 r. Nr 1 potwierdzająca odwołanie Skarżącego ze składu zarządu Spółki. Jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego funkcję członków zarządu w tym okresie pełnili również Z. O., J. P. oraz J. S. Natomiast bieżący wydruk Krajowego Rejestru Sądowego potwierdza, że spółka nie została wykreślona z rejestru przedsiębiorców. NUS, wszczął i przeprowadził postępowanie oraz wydał stosowne rozstrzygnięcia w sprawie odpowiedzialności wobec wszystkich członków zarządu Spółki pełniących funkcję w tym okresie, tj. również wobec Pana Z. O. (decyzja z dnia [...] grudnia 2008r). Tym samym spełniony został przez organ podatkowy wymóg przeniesienia odpowiedzialności na wszystkie solidarnie odpowiadające osoby trzecie wskazane w art. 116 O.p.. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż w stosunku do Pani J. P. nie orzeczono o jej odpowiedzialności za zaległości Spółki z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002r. z jej wyjaśnień wynikało bowiem, iż członkiem zarządu Spółki była ona tylko do dnia 30 czerwca 2002 r. (kopia rezygnacji z dnia 28 czerwca 2002 r., w aktach sprawy). Z materiału dowodowego w sprawie wynika także, iż członek zarządu - Pan J. S. zmarł w dniu [...] listopada 2002 r. (pismo NUS z 22 maja 2009 r.). Odnosząc się do przesłanki bezskuteczności egzekucji, DIS wskazał, że na zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2002 r. wystawiony został [...] kwietnia 2003 r. tytułu wykonawczy, doręczony 25 kwietnia 2003 r., i następnie opisał podjęte przez organ egzekucyjny czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości. Podsumowując wskazał, że postanowieniem z [...] marca 2006 r. Komornik Sądowy Rewiru [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki z uwagi na jego bezskuteczność bezskuteczność i zwrócił tytuły wykonawcze NUS (16 tytułów dotyczących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług). Z postanowienia wynika, że firma dłużnika została zlikwidowana, konta bankowe są przeznaczone do likwidacji, brak jest ruchomości do zajęcia, brak jest możliwości prowadzenia egzekucji z wierzytelności dłużnika, zaś pozostali członkowie zarządu nie posiadają wiedzy na temat majątku dłużnika. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez administracyjny organ egzekucyjny, nie ustalono majątku, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję. Zobowiązana Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej pod wskazanym adresem (W., ul. [...]), a nowy adres nie był znany. W dniu 1 sierpnia 2006r. wystąpiono do Biura [...] z prośbą o udzielenie informacji czy wyżej wymieniony podmiot jest właścicielem nieruchomości i pojazdów. Według informacji otrzymanych z [...] spółka nie występuje w wykazie właścicieli, współwłaścicieli ani użytkowników wieczystych nieruchomości. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że egzekucja zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2002r. z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna, a więc zaistniała przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p.. Z informacji otrzymanych od Sądu Rejonowego dla m. W. [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych wynika, że w stosunku do Spółki wpłynęły następujące wnioski o otwarcie postępowania układowego: 27 lutego 2002r. - sygn. akt [...] - sąd postanowieniem z [...] stycznia 2003r. zarządził zwrot wniosku, 29 stycznia 2003r. - sygn. akt [...] - sąd postanowieniem z [...] kwietnia 2003r. oddalił wniosek, 3 czerwca 2003r. - sygn. akt [...] - sąd zarządzeniem z [...] lipca 2003r. zarządził zwrot wniosku. Celem dokonania ustaleń w zakresie przyczyn oddalenia wniosku otwarcie postępowania układowego oraz istnienia przesłanek i obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości DIS uzupełnił akta sprawy o akta sprawy o sygn. akt [...] prowadzonej przez Sąd Gospodarczy [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych kończącego to postępowanie wraz z uzasadnieniem, będącej następstwem złożenia przez Spółkę wniosku z 29 stycznia 2003 r. o otwarcie postępowania układowego. Analizując materiał dowodowy w celu ustalenia, kiedy zaistniał czas właściwy dla ogłoszenia upadłości DIS uznał, że uwzględnić należy zadłużenie objęte egzekucją sądową i administracyjną prowadzoną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W., Komorników Sądowych Rewiru [...], [...], [...], [...], [...] przy Sądzie Rejonowym dla m. W., Komorników Sądowych Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym dla W. i Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym dla W. (postanowienie z dnia [...] marca 2006r. sygn. akt [...] w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do tych należności wydane przez Komornika Sądowego Rewiru [...], pismo [...] z dnia 11 lutego 2004r. - potwierdzające egzekucję prowadzoną do wymagalnych wierzytelności cywilnoprawnych Spółki). Jak wynika z podatkowych list zaległości Spółka posiadała również zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień 2002r., październik 2002r., listopad 2002r., grudzień 2002r. oraz w podatku od towarów i usług za grudzień 2002r. (listy zaległości, stan na dzień 15 grudnia 2008r. w aktach sprawy). Na podstawie powyższego materiału dowodowego organ uznał, że Spółka zaprzestała uiszczania swoich należności wobec wierzycieli. Ponieważ wymagalne, a nie uregulowane zaległości istniały w okresie, kiedy Skarżący sprawował funkcję członka zarządu, jak również w tym czasie inne należne zobowiązania nie były regulowane, DIS uznał, iż już w 2002r. wystąpiła przesłanka do ogłoszenia upadłości opisana w wyżej powołanym przepisie. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że wnioskiem z dnia 20 stycznia 2003 r. Spółka zwróciła się do Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Gospodarczy o otwarcie postępowania układowego argumentując, iż od 2000 r. zaczęły się problemy finansowe z zapłaceniem swoich zobowiązań. Sytuacja ta była skutkiem powstrzymywania się z płaceniem, a nawet odmową zapłaty ze strony kontrahentów za wykonanie roboty i sprzedaży towaru. Część z tych dłużników następnie upadła lub uzyskała umorzenie w części swych zobowiązań w postępowaniu układowym. Poza niepłaceniem przez dłużników ich zobowiązań, jako przyczyny swej niewypłacalności dłużnik podał również spadek produkcji wywołany brakiem środków na zakup surowców oraz ogólną sytuację w branży budowlanej. Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Gospodarczy postanowieniem z [...] kwietnia 2003 r. sygn. akt [...] oddalił wniosek z 20 stycznia 2003 r. o otwarcie postępowania układowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd wskazał, iż Spółka nie dopełniła wymogom fachowego uczestnika obrotu gospodarczego i prawnego oraz nie zabezpieczyła w należyty sposób swych należności z kontraktów w żaden sposób. Działanie te Sąd określił jako lekkomyślne, a wręcz szkodliwe jeżeli weźmie się pod uwagę, że dłużnik miał świadomość wątpliwej sytuacji kapitałowej kontrahentów. Spółka miała świadomość ryzyka podejmowanych przez nią działań, a mimo to się na nie godziła. Brak realizacji zobowiązań ze strony dłużników Spółki nie mogła dla niej całkowitym zaskoczeniem. Działalność Spółki Sąd ocenił jako wysoce nieprofesjonalną, bardzo ryzykowną, a mimo to podejmowaną z pełną świadomością, pozbawioną zachowania należytej staranności rzetelnego kupca. Wobec tego w ocenie sądu Spółka nie spełnia przesłanek z art. 1 prawa o postępowaniu układowym, gdyż niepłacenie zobowiązań przez dłużników uznać należy za okoliczność mieszczącą się w granicach normalnego ryzyka gospodarczego, co wyklucza nadzwyczajność tej okoliczności. Jednocześnie, mimo że wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki wynikająca z braku wykonania wymagalnych zobowiązań, taki wniosek nie został zgłoszony przez członka zarządu spółki, zaś złożony wniosek o otwarcie postępowania układowego, został oddalony. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, iż nie wystąpiła wskazana przesłanka egzoneracyjna, bowiem Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności wskazujących na brak winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, w sytuacji, gdy taki obowiązek na nim spoczywał, z uwagi na zaistnienie podstaw upadłościowych. Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącego mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie należności Skarbu Państwa organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku tutejszego Sądu z 3 marca 2010 r. podanie ogólnikowych, niezweryfikowanych informacji o niepotwierdzonych wierzytelnościach spółki nie może być uznane ze wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, stąd orzeczenie o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości Spółki na Skarżącego było uzasadnione, z uwagi na brak wystąpienia tej przesłanki egzoneracyjnej. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie : 1. Art. 116 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 9 O.p. poprzez błędne zastosowanie i dokonanie ustaleń sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez stwierdzenie, że Skarżący jako osoba trzecia w stosunku do zobowiązanego z tytułu nieodprowadzonych podatków PIT 4 za miesiąc grudzień 2002 płatnika Spółki ponosi odpowiedzialność za te zobowiązania w łącznej wysokości 19 656,60 zł., podczas gdy zobowiązanie Spółki wygasło z powodu jego przedawnienia z dniem 23.03.201 1 r., 2. art. 118 § 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania Spółki z dniem 23.03.2011 r., 3. art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a O.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy wobec wystąpienia faktu przedawnienia zobowiązania Spółki z dniem 23.03.2011 r: organ II instancji powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, 4. Art. 120, 121 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 116 § 1 i 210 § 4 O.p. poprzez działanie organu II instancji w postaci wydania decyzji stwierdzającej istnienie zobowiązania po stronie Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za zaległości podatkowe spółki z miesiąca grudnia 2002, które uległy przedawnieniu, co należy określić jako sprzecznie z prawem, w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych z naruszeniem przepisów regulujących wydanie decyzji ustalającej istnienie zobowiązania podatkowego osoby trzeciej, 5. naruszenie art. 5 ust. 3 prawa upadłościowego w zw. z art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy złożenie wniosku o wszczęcie postępowania układowego zawieszało bieg terminu przedawnienia do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a co za tym idzie zwalniało Skarżącego z zobowiązania spółki wobec fiskusa i wniósł o uchylenie decyzji w całości, wskazanie, że nie może być ona wykonana w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu, przywołując poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych Skarżący wskazał, że organ drugiej instancji może orzekać o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p., ale jedynie do momentu przedawnienia zobowiązania dłużnika głównego. Podkreślił, że spółce nie doręczno skutecznie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...] Komornik Sądowy Rewiru [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki z powodu jej bezskuteczności. W tej sytuacji przyjmując, iż nawet gdyby z uwagi na wszczęcie działań egzekucyjnych należności fiskusa objęte postępowaniem nie przedawniły się w dniu 31 grudnia 2008 r., to uległy one najpóźniej przedawnieniu z dniem 23.03.2011 r. (upływ 5 lat od daty zakończenia egzekucji). Jednakże zdaniem Skarżącego przedawnienie nastąpiło w dniu 31.12.2008 r., bowiem brak spełnienia warunku powiadomienia podatnika o zastosowanej czynności egzekucyjnej przez organ egzekucyjny skutkuje brakiem okoliczności powodującej przerwę biegu przedawnienia. Wygaśnięcie zobowiązania Spółki spowodowało zwolnienie z odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, a decyzja w przedmiocie odpowiedzialności straciła swoje podstawy. W przypadku stwierdzenia takiej okoliczności na etapie postępowania odwoławczego organ odwoławczy powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Organ II instancji pominął fakt, że uchylona decyzja nie wywołuje jakichkolwiek skutków prawnych, w tym także co do ewentualnego przerwania biegu przedawnienia. Wydanie decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania Skarżącego po upływie 5 lat od powstania zaległości podatkowej spółki, na podstawie przytoczonych powyżej argumentów musi prowadzić do konstatacji, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący podniósł również, że wbrew zaleceniom Sądu, organ nie dokonał należytego postępowania dowodowego celem ustalenia konkretnej daty osiągnięcia przez Spółkę zdolności upadłościowej ograniczając się jedynie do dywagacji odnośnie postępowań egzekucyjnych i dat powstania zaległości podatkowych, co miało miejsce po raz pierwszy w miesiącu wrześniu 2002. Uwadze organu umknął fakt, iż w dniu 27 września 2002 zarząd Spółki. w tym Skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania układowego. Brak przeprowadzenia rzeczywistego postępowania dowodowego, powoduje brak możliwości ustalenia, iż przed datą złożenia wniosku o wszczęcie postępowania układowego we wrześniu 2002 przez spółkę (sygn. akt Ukł 155\02 ), który to wniosek był podpisany przez Skarżącego istniały podstawy do ogłoszenia upadłości. Tym samym tak organ I jak i II instancji nie ustaliły prawidłowo podstawowej kwestii dla rozstrzygnięcia odpowiedzialności członków zarządu w świetle art. 116 § 1 OP - kiedy nastąpił właściwy czas do złożenia stosownych wniosków przy uwzględnieniu treści art. 5 ust. 3 prawa upadłościowego , który został przez organ II instancji całkowicie zignorowany. Skoro wniosek o wszczęcie postępowania układowego został zgłoszony we właściwym czasie ( był to pierwszy miesiąc powstania zaległości podatkowych), to zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 3 prawa upadłościowego przerwany został bieg przedawnienia co do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Oznacza to, iż do czasu prawomocnego rozpoznania tego wniosku, co miało ostatecznie miejsce po dacie odejścia Skarżącego z zarządu spółki, w październiku 2003 zarząd objęty był parasolem ochronnym z odpowiedzialności objętej art. 116 § 1 O.p. in fine w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku to jest przed dniem 1.01.2003 r. i zastosowanie mieć powinny przepisy tego artykułu wyłączające tą odpowiedzialność. Dopiero po merytorycznym i prawomocnym rozpoznaniu wniosku, zaczął na nowo biec 14 dniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W międzyczasie Skarżący podpisał z prezesem zarządu kolejny wniosek w dniu 23.01.2003 rozpoznany przez Sąd pod sygn. akt [...] . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zobowiązanie z tytułu pobranej, a nie wpłaconej przez Spółkę jako płatnika zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT-4) od wynagrodzenia wypłaconego za grudzień 2002 r. powinno być zapłacone do 20 stycznia 2003r., tym samym wymagalne, ostatecznie określone zobowiązanie płatnika do uiszczenia należności powstało w 2003 r., a w konsekwencji w sprawie znajdą zastosowanie przepisy, które przewidują, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki i zastawu. Wyjaśni również, że 18 listopada 2004 r. organ egzekucyjny ustanowił na ruchomościach Spółki zastaw skarbowy, który został wpisany do Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych, na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4) za październik, listopad i grudzień 2002r. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wskazał, ze zastaw jest aktualny, lecz egzekucja z ruchomości okazała się niemożliwa, gdyż nie uzyskano zaspokojenia z wymienionego wyżej przedmiotu zastawu skarbowego. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, należy stwierdzić, iż nie uległo przedawnieniu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2002 r., stąd zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego w dniu 23 marca 2011r. jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja DIS wydana została na skutek uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z 3 marca 2010 r. decyzji DIS z [...] sierpnia 2009 r. Z mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawa oraz wskazania zawarte w powyższym wyroku wiążą zarówno sąd jak i organ. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymagała więc zbadania czy wykonane zostały wskazania zawarte w wyroku tutejszego sądu z 3 marca 2010 r., to jest czy organ zbadał : • czy wystąpił obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość w czasie, gdy Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu celem ustalenia jego zawinienia w braku zgłoszenia wniosku; • jaki był powód oddalenia wniosku o otwarcie postępowania układowego; Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzić wynika, że w ocenie DIS wystąpią obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w 2002 r., wniosek taki nie został złożony a wniosek o otwarcie postępowania układowego został oddalony, co oznacza, że nie wystąpiła przesłanka wyłączająca odpowiedzialność Skarżonego jako członka Zarządu. Powyższych ustaleń Sąd nie może podzielić. Jak wskazane zostało w wyroku tutejszego Sądu z 3 marca 2010 r. rozpoznając ponownie sprawę DIS zobowiązany był do ustalenia czy wystąpił obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość w czasie, gdy Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu. Jednocześnie sąd wskazał, że w 2003 r. złożenie wniosku o otwarcie postępowania układowego, który zostałby merytorycznie rozpoznany – a więc nawet złożenie wniosku, który zostałby oddalony - wypełniało przesłankę egzoneracyjną, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. Z wyroku Sądu wynika również, że dla ustalenia istnienia w sprawie przesłanki zwalniającej Skarżącego z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie było konieczne wykazywanie zgłoszenia we właściwym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości – wystarczające byłoby ustalenie, że we właściwym terminie złożony został wniosek o otwarcie postępowania układowego, który zostałby następnie merytorycznie rozpoznany a więc nawet oddalony. Wobec powyższego, Sąd rozpoznający obecnie sprawę nie może podzielić ustaleń faktycznych dokonanych przez DIS w zakresie nie wykazania przez Skarżącego wystąpienia po jego stronie przesłanki egzoneracyjnej, W zaskarżonej decyzji brak jest dokładnych ustaleń w którym konkretnie miesiącu 2002 r. wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości oraz czy wniosek o otwarcie postępowania układowego złożony 20 stycznia 2003 r. można uznać za złożony we właściwym terminie. W ocenie Sądu zaniechanie dokonania powyższych ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 122 i 187§ 1 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwala bowiem na ustalenie, czy spełniona została przesłanka zwalniająca Skarżącego z odpowiedzialności za zaległości Spółki zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. Sąd wskazuje, że DIS uznając, iż złożenie wniosku o otwarcie postępowania układowego, który został oddalony, przy jednoczesnym zaniechaniu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oznacza nie wykazanie zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej naruszył art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. w związku z art. 153 p.p.s.a. W wyroku z 3 marca 2010 r. przesądzone zostało bowiem, że samo złożenie wniosku o otwarcie postępowania układowego, nawet w razie jego oddalenia, oznaczało w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. spełnienie przesłanki egzoneracyjnej. DIS przyjmując, że nie zaistniały przesłanki zwalniające Skarżącego z odpowiedzialności w celu wydania orzeczenia uwzględniającego solidarny charakter odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki jako płatnika tytułem pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. Skarżący kwestionował prawidłowość wydania powyższej decyzji z uwagi na treść art. 118 O.p. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe osoby trzeciej ma charakter decyzji konstytutywnej, co oznacza, że dla zachowania terminu o którym mowa w art. 118 § 1 o.p. wystarczające jest wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji. W przypadku o którym mowa w art. 118 § 1 o.p. dla zachowania terminu wystarczające jest jedynie wydanie a nie wydanie i doręczenie decyzji organu pierwszej instancji (por. stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2011 roku, sygn. akt I FSK 282/10 w którym wskazano, że również w stanie prawnym obowiązującym po dniu 1 stycznia 2003 roku zachowuje aktualność uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07 zgodnie z którą w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji określone w art. 118 § 1 o.p. nie oznaczało jej doręczenia). Oznacza to, że w przypadku decyzji orzekających o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, w konsekwencji, organ drugiej instancji może nawet po upływie okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p. wydać decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji czy też uchylającą ją i orzekającą co do istoty sprawy, o ile tylko nie zostaje zwiększony zakres odpowiedzialności osoby trzeciej. Analogiczny pogląd wyrażany był już wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tytułem przykładu wskazać można wyrok z 19 marca 2010 r., II FSK 1705/08 w którym wskazano, że przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej nie ma nic wspólnego - poza słowem przedawnienie – z przedawnieniem należności publicznoprawnej, jaką jest zobowiązanie podatkowe. Przedawnienie prawa do wydania decyzji konstytutywnej oznacza brak możliwości powstania zobowiązania podatkowego, do którego zaistnienia potrzebne jest doręczenie indywidualnego aktu administracyjnego. Natomiast przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkuje wygaśnięciem zobowiązania, które już dawno powstało. Stwierdzić zatem trzeba, że przedawnienie prawa do wydania decyzji i przedawnienie zobowiązania podatkowego to dwie różne instytucje z zakresu prawa podatkowego, które nie mogą w żadnym przypadku być utożsamiane. Bez znaczenia jest wydanie decyzji drugoinstancyjnej po terminie przedawnienia w odniesieniu do konstytutywnych decyzji podatkowych. Organ odwoławczy, rozpoznający odwołanie, nie kreuje w takim wypadku zobowiązania podatkowego, które już powstało w wyniku doręczenia podatnikowi decyzji organu I instancji, lecz kontroluje prawidłowość dokonanego ustalenia, i w razie stwierdzenia, że ustalenie jest wadliwe, zobowiązany jest do dokonania niezbędnej korekty. W wyroku z 19 października 2010 r., II FSK 1167/10, wskazano, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że po upływie terminu przedawnienia prawa do wymiaru wydanie ponownej decyzji przez organ odwoławczy jest dopuszczalne, aczkolwiek wyłącznie w takim zakresie, w jakim zobowiązanie podatkowe i podstawa opodatkowania zostały ukształtowane w decyzji organu pierwszej instancji (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 172/06, CBOSA). W niniejszej sprawie, organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając o odpowiedzialności Skarżącego za zaległość podatkową Spółki nie zwiększył zakresu odpowiedzialności Skarżącego, wskazał natomiast, że odpowiedzialność ta ma charakter solidarny ze spółką i drugim członkiem zarządu, co oznacza zmianę zakresu odpowiedzialności Skarżącego, ale na jego korzyść. Wobec powyższego rozważyć należało, czy podniesiony w skardze zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki jest uzasadniony. Skarżący wywodził, że termin przedawnienia zobowiązań upłynął 23 marca 2011 r., to jest z upływem 5 lat od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Skarżący odpowiada za zaległość podatkową wynikającą z nie dokonania przez Spółkę zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Termin zapłaty powyższego podatku upływał 20 stycznia 2003 r. Stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Stanowisko Skarżącego wynika więc z treści powyższego przepisu, nie uwzględnia jednak kolejnych zmian w jego treści. Stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z mocy art. 21 ustawy z 30 czerwca 2005 r., o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143 poz. 1199, ze zm., zwana dalej ustawą z 30 czerwca 2005 r.): do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 (to jest ordynacji podatkowej) w brzmieniu nadanym ustawą z 30 czerwca 2005 r. Oznacza to, że termin przedawnienia zobowiązania do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r., powstałego 20 stycznia 2003 r., to jest przed dniem wejścia w życie ustawy z 30 czerwca 2005 r., ulegał przerwaniu wskutek czynności egzekucyjnej, o której podatnik był zawiadomiony a następnie biegł na nowo od dnia następującego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, tytuł egzekucyjny obejmujący należność z tytułu zaliczki na podatek dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2002 r. doręczony został Spółce 25 kwietnia 2003 r. o czym świadczy podpis w rubryce 71 tytułu wykonawczego. W celu wyegzekwowania powyższej wierzytelności organ egzekucyjny dokonał pismem z 30 maja 2003 r. zajęcia wierzytelności wynikającej z rachunku bankowego, które to zajęcie doręczone zostało Bankowi w dniu 8 lipca 2003 r. a Spółce 17 czerwca 2003 r. W aktach sprawy znajduje się również zawiadomienie o zajęciu wierzytelności dokonane 24 lutego 2004 r., jednak brak jest dowodu doręczenia Spółce zawiadomienia o powyższym zajęciu, co oznacza, że nie może ono zostać potraktowane jako przerywające bieg terminu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., i znajdującym zastosowanie w sprawie z mocy art. 21 ustawy z 30 czerwca 2005 r. Rozważyć więc należało, czy zajęcie rachunku bankowego dokonane 8 lipca 2003 r., to jest z dniem doręczenia o nim zawiadomienia bankowi można uznać za przerywające bieg terminu przedawnienia. Z art. 70 § 1 O.p. wynika, że bieg terminu przedawnienia w przypadku zobowiązań podatkowych rozpoczyna się, inaczej niż w przypadku zobowiązań w prawie cywilnym, nie z datą, z którą podatnik winien wykonać zobowiązanie a z dnem 31 grudnia roku podatkowego, w trakcie którego upłynął termin płatności. Oznacza to, że w odniesieniu do zobowiązań dotyczącego zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. środek egzekucyjny został zastosowany jeszcze przed rozpoczęciem biegu okresu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia nie został więc przerwany a w konsekwencji, zobowiązania te przedawniły się z dniem 31 grudnia 2008 r. Sąd wskazuje w tym miejscu, że przyjęcie, iż środek egzekucyjny zastosowany w trakcie roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności zobowiązania przerywa bieg terminu przedawnienia prowadziłoby do wniosku, że przedawnienie z uwagi na treść art. 70 § 4 O.p. następuje wcześniej, niż wynikałoby to z art. 70 § 1 O.p., a mianowicie z upływem pięciu lat licząc od dnia następującego po zastosowaniu środka egzekucyjnego, czyli w realiach niniejszej sprawy 8 lipca 2008 r. Jak jednak słusznie wskazał DIS w zaskarżonej decyzji, 18 grudnia 2004 r. ustanowiony został na ruchomościach Spółki zastaw skarbowy na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik, listopad i grudzień 2004 r., co z uwagi na treść art. 70 § 8 O.p. oznacza, że zobowiązania te nie uległy przedawnieniu, jednak po upływie terminu przedawnienia egzekucja jest możliwa wyłącznie z przedmiotu zastawu. Z zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, by do przedmiotów powyższego zastawu skierowane zostały jakiekolwiek czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z pisma z 25 sierpnia 2010 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wynika, że zastaw jest aktualny a zatem egzekucja z tych ruchomości była niemożliwa (str. 13 decyzji). W odpowiedzi na skargę DIS wskazał natomiast, że z powyższego pisma wynika, że zastaw jest aktualny lecz egzekucja z ruchomości okazała się niemożliwa, gdyż nie uzyskano zaspokojenia z wymienionego przedmiotu zastawu. W ocenie Sądu w piśmie z 25 sierpnia 2010 r. brak jest jakichkolwiek informacji co do tego możliwości przeprowadzenia egzekucji z ruchomości objętych zastawem. Wskazano w nim jedynie, że na opisanych w nim ruchomościach Spółki (samochodzie osobowym i przyczepie) ustanowiony został zastaw skarbowy . W aktach postępowania egzekucyjnego brak jest również jakiejkolwiek informacji, co do tego, czy w ogóle podjęte zostały jakiekolwiek próby przeprowadzenia egzekucji z przedmiotów zastawu. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p., członek Zarządu Spółki odpowiada za zaległości podatkowe spółki, o ile egzekucja okaże się w całości lub w części bezskuteczna. W niniejszej sprawie DIS przyjął, że egzekucja przeciwko Spółce okazała się w całości bezskuteczna. Ustalenia tego Sąd nie może podzielić, bowiem z uwagi na brak jakichkolwiek ustaleń co do ewentualnej egzekucji z przedmiotu zastawu, który stanowiły dwa samochody osobowe będące własnością spółki, nie jest możliwe ustalenie, czy istotnie spełniona została przesłanka odpowiedzialności jaką jest bezskuteczność egzekucji wobec Spółki w całości lub w części. W ocenie Sądu zaniechanie dokonania powyższych ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 122 i 187§ 1 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwala bowiem na ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki pozytywne warunkujące powstanie odpowiedzialności członka zarządu spółki, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w wyroku tutejszego sądu z 3 marca 2010 r. wskazane zostało, że zarzuty Skarżącego co do nie wykazania bezskuteczności egzekucji nie są uzasadnione. Jednak powyższe stwierdzenie Sądu nie może zostać uznane za wiążące przy rozpoznawaniu skargi na decyzję z [...] lipca 2011 r. Okoliczność, że na ruchomościach Spółki ustanowiony został zastaw skarbowy ujawniona została dopiero po wydaniu wyroku z 3 marca 2010 r., w toku wyjaśniania przez DIS czy zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązani podatkowego z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. (pismo DIS z 16 sierpnia 2010 r. do NUS, karta 195 akt administracyjnych). Skarżący zarzucił również naruszenie art. 5 ust. 3 prawa upadłościowego w zw. z art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy złożenie wniosku o wszczęcie postępowania układowego zawieszało bieg terminu przedawnienia do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a co za tym idzie zwalniało Skarżącego z zobowiązania spółki wobec fiskusa. Stosownie do treści art. 5 § 3 prawa upadłościowego, terminy określone w § 1 i 2 (to jest terminy złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości) nie biegną, a jeżeli rozpoczęły bieg ulegają zawieszeniu, gdy przedsiębiorca złożył podanie o otwarcie postępowania układowego. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez DIS wynika, że Spółka złożyła wniosek o otwarcie postępowania układowego 27 lutego 2002 r., który to wniosek został zwrócony Spółce zarządzeniem Sądu wydanym [...] stycznia 2003 r. Ustalenia powyższe sąd w pełni podziela, nie są one również kwestionowane przez Skarżącego. Zgodnie z art. 68 § 1 Rozporządzenia prawo upadłościowe, w postępowaniu upadłościowym, nie wyłączając postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego ze zmianami i uzupełnieniami, zawartymi w niniejszym prawie. Stosownie do treści art. 130 § 2 zdanie 2 k.p.c., pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma do sądu. Oznacza to, że w razie zwrotu wniosku o otwarcie postępowania układowego, nie powstaje skutek w postaci zawieszenia biegu terminów do ogłoszenia upadłości. Końcowo przypomnieć należy, że w wyroku z 3 marca 2010 r. przesądzone zostało, że jedynie złożenie wniosku o otwarcie postępowania układowego, który zostałby merytorycznie rozpoznany wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Z uwagi na powyższe, zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p. w związku z 5 § 3 rozporządzenia prawo o postępowaniu upadłościowym Sąd uznaje za nieuzasadniony. Podsumowując wskazać należy, że Sąd rozpoznający sprawę podziela ustalenia faktyczne poczynione przez DIS w niniejszej sprawie, z których wynika, że w dacie powstania zobowiązań Spółki jako płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2002 r., to jest 20 stycznia 2003 r. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, pełnił ją również w dacie powstania zaległości z tego tytułu. Nie jest możliwe natomiast podzielenie ustaleń faktycznych organu co do bezskuteczności egzekucji, jak również co do nie zaistnienia w sprawie przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. z przyczyn wskazanych powyżej w uzasadnieniu. Wobec powyższego, rozpoznając sprawę DIS wyjaśni: a. kiedy zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości a w konsekwencji czy złożony 20 stycznia 2003 r. wniosek o otwarcie postępowania układowego uznać można za złożony we właściwym terminie, b. czy przeprowadzone zostały czynności egzekucyjne w stosunku do ruchomości Spółki objętych zastawem skarbowym a następnie ponownie oceni zebrany w sprawie materiał dowodowy celem ustalenia, czy egzekucja prowadzona przeciwko Spółce może być uznana za bezskuteczną w całości lub w części. Z uwagi na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy prawa materialnego, to jest art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. w związku z art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekając o zakresie, w jakim nie może być wykonana stosownie do art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r.. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm,), zasądzając zwrot uiszczonego przez Skarżącego wpisu w kwocie 500 złotych oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 240 złotych i 17 złotych z tytułu zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.