III SA/Wa 2426/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od maja do grudnia 2006 r. oraz określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do kwietnia 2006 r. postanawia odmówić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji M.B. – dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od maja do grudnia 2006 r. oraz określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do kwietnia 2006 r. Skarżący jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub przynajmniej w części dotyczącej miesięcy od stycznia do listopada 2006 r. W ocenie Skarżącego istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku podjęcia postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko niemu. Skarżący uznał, że podniesione w skardze argumenty prawne wskazują na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2006 r., a dodatkowo ważkie argumenty przemawiają za tym, że Skarżący nie występował przy sprzedaży działek w 2006 r. w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zawartych w skardze zarzutów jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd też wskazane w skardze okoliczności stanowiące, w ocenie Skarżącego, podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogą być uwzględnione na obecnym etapie postępowania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek złożony przez Skarżącego nie spełnia wskazanych wymogów. Skarżący stwierdził jedynie ogólnikowo, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku podjęcia postępowania egzekucyjnego skierowanego przeciwko niemu. Sąd zwraca uwagę, że Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał więc istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w tym przepisie oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.