III SA/Wa 2433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący – R.W. , pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2009 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami tj. pozbawieniem środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji koniecznością przeprowadzenia likwidacji lub ogłoszenia upadłości. Ponadto zaznaczył, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłoci się z interesem publicznym i nie zachodzą negatywne przesłanki przewidziane w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.". Skarżący podkreślił, że wniosek o wstrzymanie znajduje potwierdzenie w zarzutach podniesionych w skardze. Zaskarżona decyzja, zdaniem Skarżącego jest wadliwa i rażąco narusza porządek prawny, co uzasadnia wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił wnikliwie swojego wniosku. Wskazał jedynie, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby pozbawieniem go środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji koniecznością przeprowadzenia likwidacji lub ogłoszenia upadłości. Ponadto zaznaczył, że zarzuty podniesione w skardze przemawiają za zasadnością jego wniosku. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych konkretnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Podnoszone przez Skarżącego twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby pozbawieniem go środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, w konsekwencji ogłoszeniem upadłości lub przeprowadzeniem likwidacji, mają ogólnikowy charakter. Skarżący nie zestawił nawet wielkości posiadanych składników majątku, wysokości bieżących obrotów, wielkości środków pieniężanach, którymi aktualnie dysponuje z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Niewątpliwie, wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności zaś kondycję finansową Skarżącego. Jednakże obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego oraz ewentualne, wynikające z niego pogorszenie płynności finansowej, nie jest okolicznością nadzwyczajną. Należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. Sąd zwraca także uwagę, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Argumentacja Skarżącego w kwestii wadliwości decyzji i znaczenia podniesionych w skardze zarzutów pozostaje, zatem bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzić trzeba, więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji