III SA/Wa 2436/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. (dawniej Z. ) na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. oddala skargę Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z [...] maja 2013 r., określił skarżącemu (stronie) – Z. w S. wysokość zobowiązania z tytułu należnych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r., w uzasadnieniu wskazując łączną kwotę zobowiązań za ten okres w wysokości 31.300,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że strona sporządziła i przesłała do PFRON deklaracje DEK-l-B za okres 2007/12- 2008/11. Wyliczone na tej podstawie, przez stronę, zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wyniosły: 2007/12 862,00 zł, 2008/01 840,00 zł, 2008/02 845,00 zł, 2008/03 912,00 zł, 2008/04 889.00 zł, 2008/05 923,00 zł, 2008/06 921,00 zł, 2008/07 909,00 zł, 2008/08 896,00 zł, 2008/09 858,00 zł, 2008/10 852,00 zł, 2008/11 870,00 zł. Organ podkreślił, że wyliczenie zobowiązania za w/w okres w złożonych na drukach DEK-l-B deklaracjach jest błędne, gdyż w stosunku do C. w S. (poprzednika prawnego) miał zastosowanie przepis art. 21 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej: u.r.z.s.n.) C. w S., jako jednostka budżetowa była publiczną placówką oświatowo-wychowawczą, co wynika z Aktu Założycielskiego z dnia [...]. stycznia 1997 r. nr [...]. o utworzeniu jednostki. Wymagany wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w przypadku C. w S. zgodnie z art. 21 ust. 2a ustawy, wynosił 5% w 2007 r. i 6% od roku 2008. W okresie od 2007-12 do 2008- 11 C. w S. nie znajdowało się w likwidacji i nie ogłoszono wobec niego upadłości. Organ odwoławczy podkreślił, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, pismem z 10 maja 2012 r., poinformował C. w S. o przeprowadzeniu weryfikacji podstawy prawnej rozliczenia jednostki. Organ pierwszej instancji podkreślił, że wchodzący w skład C. w S. internat mieszczący się w S. nie jest wymieniony w katalogu z art. 21 ust. 2b u.r.z.s.n. Ponadto C. w S. jest publiczną placówką oświatową, która jedynie prowadzi praktyczną naukę zawodu, zajęcia w ramach ogólno-zawodowych i specjalistycznych pracowni zawodowych oraz zajęć specjalizujących dla uczniów i słuchaczy: gimnazjum, zasadniczej szkoły zawodowej, liceum profilowanego, technikum, itp. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wskazał, że C. w S. powinno rozliczać się na podstawie art. 21 ust. 2a u.r.z.s.n., nie zaś art. 21 ust. 2b u.r.z.s.n. i wezwano do złożenia deklaracji miesięcznych DEK-I-a i rocznvch DEK-R za okres 2007/12- 2008/11. W odpowiedzi skarżący poinformował, że według niego kwalifikacja C. w S. do rozliczeń z PFRON za okres 2006/12-2012/05 odbywała się według art. 21 ust 2b u.r.z.s.n. i w tym okresie jednostka miała prawo i obowiązek rozliczania się na podstawie w/w przepisu. Od 2000 r. C. w S. rozliczało się z Funduszem zgodnie z art. 21 ust. 2b u.r.z.s.n. W dniu 17 stycznia 2008 r. została złożona deklaracja DEK-Z, w której jako podstawę prawną powstania obowiązku wpłat wpisano art. 21 ust. 2b ustawy. Do deklaracji dołączono zaświadczenie z dnia 13 lutego 2004 r. wydane przez Starostwo Powiatowe w S., Wydział Edukacji, Kultury Fizycznej i Sportu. Ponadto Strona poinformowała, że "C. w S. w rozumieniu art. 2 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), jest publiczną placówką kształcenia praktycznego i opiekuńczo-wychowawczą, której organem prowadzącym jest Powiat S.. w S. realizuje zadania szkolne z otrzymanej z Ministerstwa Edukacji Narodowej części subwencji ogólnej. W ramach zadań szkolnych organizowana jest praktyczna nauka zawodu dla uczniów w formie zajęć praktycznych i praktyk zawodowych w zakresie całego tub częściowego programu nauczania dla danego zawodu. Zajęcia są prowadzone przez nauczycieli praktycznej nauki zawodu, a nie instruktorów praktycznej nauki zawodu. Poza zadaniami w zakresie praktycznej nauki zawodu C. w S. realizuje zadania opiekuńczo-wychowawcze na rzecz uczniów: pobyt całodobowy wychowanków w internacie tzn. zakwaterowanie i wyżywienie dla młodzieży uczącej się poza miejscem zamieszkania i sprawowanie opieki całodobowej dydaktyczno- wychowawczej sprawowanej przez nauczycieli wychowawców". Ponadto strona wskazała, że C. w S. jest jednostką budżetową, nieprowadzącą działalności gospodarczej o charakterze zyskowym. Podstawą jej utrzymania są fundusze państwowe i samorządowe. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Prezes Zarządu PFRON wszczął postępowanie w przedmiocie wpłat obowiązkowych wobec Z. w S. za zobowiązania C. w S., mające na celu określenie wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres: 2007-12, 2008-01, 2008-02, 2008-03, 2008-04, 2008-05, 2008-06, 2008-07, 2008-08, 2008-09, 2008-10, 2008-11. W toku postępowania Z. w S. jako następca prawny C. w S., w piśmie z dnia 14 marca 2013 r., przedstawił również pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 23 czerwca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa777/05, że zobowiązania na PFRON są zobowiązaniami miesięcznymi. Deklaracje sporządzane za okresy roczne nie powodują, że zobowiązania miesięczne po zakończeniu roku przekształcają się w zobowiązania roczne, tak jak ma to miejsce w podatkach dochodowych. W związku z tym, że wpłaty na PFRON są zobowiązaniami miesięcznymi, których obowiązek płatności zgodnie z art. 49 u.r.z.s.n., upływa w dniu 20 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni okres przedawnienia liczy się za każdy miesiąc. Zdaniem Z. zobowiązania z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON za okres 2007-12, 2008-01, 2008-02, 2008-03, 2008-04, 2008-05 uległy przedawnieniu. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła: 1. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśnienie faktu, że dopiero dnia 29 grudnia 2012 r. Z. w S. został ustanowiony sukcesorem wierzytelności i zobowiązań C. w S. na podstawie uchwały nr [...]. Rady Powiatu S. z dnia[...]. grudnia 2012 r., a także nie wyjaśnienie na jakiej podstawie Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych określił zobowiązania o charakterze quasi podatkowym jakim są składki na tenże Fundusz, 2. nie uwzględnienie okresu przedawnienia składek za miesiące: grudzień 2007 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2008 r. w łącznej kwocie 15.386,00 zł, 3. sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie przez organ pierwszej instancji i określenie wysokości zobowiązania na kwotę 31.300,00 zł poprzez niezastosowanie instytucji zaliczenia lub potrącenia wpłaconej przez zobowiązanego – C. w S. kwoty 10.577,00 zł zgodnie z art. 21 ust 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) zwanej dalej "u.r.z.s.n.", 4. naruszenie prawa materialnego tj. art. 49 ust. 1 u.r.z.s.n. i w związku z tym art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) dalej “O.p.", poprzez błędną interpretację powyższych przepisów. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu przedawnienia się zobowiązań za okres 2007-12, 2008-01, 2008-02, 2008-03, 2008-04, 2008-05 wskazał, że jest on bezpodstawny, gdyż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) dalej “O.p." zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że początkiem biegu terminu przedawnienia jest pierwszy dzień roku następującego po roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ma więc tu znaczenia sposób powstawania zobowiązania podatkowego ani sposób określenia terminu płatności. Istotnym więc, dla obliczenia biegu terminu przedawnienia jest określenie roku, w którym upłynął terminu płatności zobowiązania, a nie miesiąca w danym roku - na co wyraźnie wskazuje brzmienie art. 70 O.p. Zatem, jako że termin płatności zobowiązania za okres od grudnia 2007 do maja 2008 r. r. mijał w 2008 r., zobowiązanie to może ulec przedawnieniu z końcem 2013 r. Organ odwoławczy zauważył, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji wskazuje stan faktyczny oraz określa przesłanki zastosowania wskazanej podstawy prawnej, co jest w zgodzie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., dlatego bezpodstawny jest również zarzut strony dotyczący braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy o czym świadczy prowadzona ze stroną korespondencja, prowadzona w trakcie całego postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego zakwalifikowania strony przez Fundusz do rozliczeń według przepisu art. 21 ust. 2a u.r.z.s.n. stwierdził, że wskazany w piśmie z dnia 8 czerwca 2012 r. znak: [...] przepis art. 2 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, na podstawie którego strona twierdzi, że C. w S. jest placówką kształcenia praktycznego i opiekuńczo-wychowawczą, ma zastosowanie jedynie do placówek oświatowo-wychowawczych, a nie opiekuńczo-wychowawczych. Ustawa o systemie oświaty rozróżnia szkoły oraz placówki i przypisuje im różne zadania. W art. 2 ww. ustawy zostały wymienione różne szkoły i różne placówki, w tym w pkt 3a tego przepisu zostały wskazane placówki kształcenia praktycznego i ich rola. Według postanowień art. 2 pkt 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, placówki kształcenia praktycznego umożliwiają uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Natomiast rolą szkoły jest wykonywanie działań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, co wynika z art. 4 ww. ustawy. W szkole uczeń zdobywa zasadnicze wykształcenie. Zadania oraz cele placówki kształcenia praktycznego i szkoły nie są identyczne. W art. 21 ust. 2b u.r.z.s.n., ustawodawca wymienił wszystkie szkoły, również wyższe, zatem nie różnicował uprawnień podmiotów należących do tej samej klasy. Oprócz szkół wymienił jedynie placówki opiekuńczo-wychowawcze i resocjalizacyjne, których istnienie wynika z innych przepisów niż ustawa o systemie oświaty, inna też niż placówek wskazanych w tej ustawie, jest ich rola. Nie wymienił natomiast żadnej placówki określonej przepisami ustawy o systemie oświaty, czyli nie można mówić o zróżnicowaniu sytuacji prawnej podmiotów należących do tej samej kategorii (klasy). Ponadto, Akt Założycielski C. w S. z dnia 29 stycznia 1997 r. nr [...] wskazuje, że C. jako jednostka budżetowa jest publiczną placówką oświatowo- wychowawczą. Statut C. potwierdza, że jest to placówka oświatowa, która prowadzi praktyczną naukę zawodu, zajęcia w ramach ogólno-zawodowych i specjalistycznych pracowni zawodowych oraz zajęć specjalizujących dla uczniów i słuchaczy: gimnazjum, zasadniczej szkoły zawodowej, liceum profilowanego, technikum, itp. Organ podkreślił, że status prawny placówek opiekuńczo-wychowawczych regulowany był do dnia 31 grudnia 2011 r. przez ustawę z dnia 13 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 Nr 175, poz. 1362). która definiowała placówkę opiekuńczo-wychowawczą jako jednostkę organizacyjną pomocy społecznej. Organizację placówek opiekuńczo-wychowawczych określało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 października 2007 r. w sprawie placówek opiekuńczo- wychowawczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 201, poz. 1455), które poprzedzone było rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych (Dz. U. 2005 Nr 31, poz. 331). Od dnia 1 stycznia 2012 r. status prawny placówek opiekuńczo-wychowawczych regulowany jest przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 Nr 149, poz.887, z poźn. zm.), zaś organizację tego rodzaju placówek określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie instytucjonalnej pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 Nr 292, poz. 1720). Art. 32 ust. 1 w/w ustawy przewiduje, iż piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia dziecku opieki i wy chowania przez rodziców. Zgodnie z przepisami w/w ustawy placówka opiekuńczo-wychowawcza jest jedną z form sprawowania instytucjonalnej pieczy zastępczej. W świetle przepisów ustawy placówka opiekuńczo-wychowawcza m.in. zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby, w szczególności emocjonalne, rozwojowe, zdrowotne, bytowe, społeczne i religijne; realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi; podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny; obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi. Art. 101 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny definiuje następujące typy placówek opiekuńczo-wychowawczych: socjalizacyjny, interwencyjny, specjalistyczno-terapeutyczny, rodzinny. Placówka opiekuńczo-wychowawcza powstaje z dniem uzyskania zezwolenia wojewody właściwego ze względu na miejsce prowadzenia tej placówki. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej kieruje powiat właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka. Należy podkreślić, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej również przewidywały możliwość umieszczenia dziecka częściowo lub całkowicie pozbawionego opieki rodzicielskiej w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego, rodzinnego lub socjalizacyjnego, a także konieczność uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim faktu przyczynienia się Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. poprzez zakwalifikowanie C. w S. do rozliczeń począwszy od 2000 r., a także poprzez weryfikację w dniu 18 litego 2008 r. według przepisu art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. u.r.z.s.n., - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 21 ust. 2 b u.r.z.s.n. poprzez uznanie, iż przepis ten nie miał zastosowania do C. w S. w okresie od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. - naruszenie prawa materialnego w tym art. 49 ust. 1 i 2 u.r.z.s.n. i w związku z tym art. 70 §1 O.p. poprzez błędną interpretację powyższych przepisów . W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd w przedmiotowej sprawie uznał, iż wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Badając najdalej idący zarzut przedawnienia, Sąd nie podzielił stanowiska strony, iż bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego po upływie terminu zapłaty tego zobowiązania. Zastosowanie w tej kwestii ma przepis art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi w stosunku do należności publicznoprawnych w postaci obowiązkowych wpłat na PFRON. Delegację do stosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zawiera art. 49 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) stanowiący, iż do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 4a, 7 i 7a, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i 49b, przepisy ustawy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że początkiem biegu terminu przedawnienia jest pierwszy dzień roku następującego po roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ma więc tu znaczenia sposób powstawania zobowiązania podatkowego ani sposób określenia terminu płatności. Istotnym dla obliczenia biegu terminu przedawnienia jest bowiem określenie roku, w którym upłynął termin płatności zobowiązania a nie miesiąca w danym roku - na co wyraźnie wskazuje brzmienie art. 70 ustawy O.p. Sąd podkreśla, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym (vide wyrok z 17 maja 2005, sygn. akt III SA/Wa 363/04) "termin przedawnienia należności z tytułu wpłat na PFRON wynika z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej". Również w wyroku z dnia 15 lutego 2008 r., Sygn. akt III SA/Wa 1502/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż "do zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON zastosowanie znajdzie treść przepisu art. 70 § 1 ustawy O.p., którą przywołał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Pięcioletni okres przedawnienia, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku dotyczy bowiem zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, do których należą także wpłaty na rzecz PFRON". Biorąc pod uwagę powyższe nie można przyjąć, iż w niniejszej sprawie, jak twierdzi strona nastąpiło przedawnienie zobowiązań z uwagi na upływ 5 letniego terminu przedawnienia. Skoro termin płatności zobowiązania za okres od grudnia 2007 do listopada 2008 r. r. mijał w 2008 r., to zobowiązanie to może ulec przedawnieniu z końcem 2013 r. Sąd uznał także, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stosunku do błędnych wyliczeń kwot zaległości w świetle wyjaśnień organów w przedmiocie ustalania prawidłowych kwot zobowiązań nie zasługiwały na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja zawiera elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p. Jej uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zaznaczyć należy, że uzasadnienie decyzji nie jest rozprawą polemiczną. Jeżeli zatem zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, to nieodniesienie się do niektórych tez i orzeczeń przedstawionych przez Stronę nie stanowi o wadliwości decyzji uzasadniającej jej uchylenie przez Sąd. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Natomiast ust. 2 a. cytowanego przepisu stanowi, że dla państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych będących jednostkami budżetowymi, zakładami budżetowymi albo gospodarstwami pomocniczymi, instytucji kultury oraz jednostek organizacyjnych zajmujących się statutowo ochroną dóbr kultury uznanych za pomnik historii wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2, wynosi 2%, 3% w 2005 r., 4% w 2006 r., 5% w 2007 r. i 6% w 2008 r. oraz w latach następnych. Przedmiotowy wskaźnik w myśl ust. 2 b. dla publicznych i niepublicznych uczelni, wyższych szkół zawodowych, publicznych i niepublicznych szkół, zakładów kształcenia nauczycieli oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych wynosi 0,5% w roku 2000, 1% w latach 2001-2004 i 2% w roku 2005 oraz w latach następnych. Zatem przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dotyczy wyłącznie pracodawców będących podmiotami lub prowadzących podmioty w nim wymienione tj. państwowe i niepaństwowe szkoły wyższe, wyższe szkoły zawodowe, publiczne i niepubliczne szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze i resocjalizacyjne. W ocenie Sądu, C. w S. jako jednostka budżetowa była publiczną placówką oświatowo-wychowawczą, co wynika z Aktu Założycielskiego z dnia 29 stycznia 1997 r. nr [...] o utworzeniu jednostki. Ponadto C. w S. jest publiczną placówką oświatową, która jedynie prowadzi praktyczną naukę zawodu, zajęcia w ramach ogólno-zawodowych i specjalistycznych pracowni zawodowych oraz zajęć specjalizujących dla uczniów i słuchaczy: gimnazjum, zasadniczej szkoły zawodowej, liceum profilowanego, technikum, itp. W konsekwencji C. w S. powinno rozliczać się na podstawie art. 21 ust. 2a ustawy o rehabilitacji, nie zaś art. 21 ust. 2b. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że wszystkie jednostki oświatowe wykonujące zadania szkolne powinny być równo traktowane, Sąd zwraca uwagę, że ustawa o systemie oświaty rozróżnia szkoły oraz placówki i przypisuje im różne zadania. W art. 2 ww. ustawy zostały wymienione różne szkoły i różne placówki, w tym w pkt 3a tego przepisu zostały wskazane placówki kształcenia praktycznego i ich rola. Według postanowień art. 2 pkt 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, placówki kształcenia praktycznego umożliwiają uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Natomiast rolą szkoły jest wykonywanie działań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, co wynika z art. 4 ww. ustawy. W szkole uczeń zdobywa zasadnicze wykształcenie. Zadania oraz cele placówki kształcenia praktycznego i szkoły nie są identyczne. W art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawodawca wymienił wszystkie szkoły, również wyższe, zatem nie różnicował uprawnień podmiotów należących do tej samej klasy. Oprócz szkół wymienił jedynie placówki opiekuńczo-wychowawcze i resocjalizacyjne, których istnienie wynika z innych przepisów niż ustawa o systemie oświaty, inna też niż placówek wskazanych w tej ustawie, jest ich rola. Nie wymienił natomiast żadnej placówki określonej przepisami ustawy o systemie oświaty, czyli nie można mówić o zróżnicowaniu sytuacji prawnej podmiotów należących do tej samej kategorii. Ponadto statut C. potwierdza, że jest to placówka oświatowa, która prowadzi praktyczną naukę zawodu, zajęcia w ramach ogólno-zawodowych i specjalistycznych pracowni zawodowych oraz zajęć specjalizujących dla uczniów i słuchaczy: gimnazjum, zasadniczej szkoły zawodowej, liceum profilowanego, technikum, itp. Należy podkreślić, że status prawny placówek opiekuńczo-wychowawczych regulowany był do dnia 31 grudnia 2011 r. przez ustawę z dnia 13 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 Nr 175, poz.1362), która definiowała placówkę opiekuńczo-wychowawczą jako jednostkę organizacyjną pomocy społecznej. Organizację placówek opiekuńczo- wychowawczych określało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 października 2007 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 201, poz. 1455), które poprzedzone było rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych (Dz. U. 2005 Nr 31, poz. 331). Od dnia 1 stycznia 2012 r. status prawny placówek opiekuńczo-wychowawczych regulowany jest przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 Nr 149, poz.887, ze zm.), zaś organizację tego rodzaju placówek określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie instytucjonalnej pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 Nr 292, poz. 1720). W myśl przepisu art. 32 ust. 1 w/w ustawy przewiduje, iż piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia dziecku opieki i wychowania przez rodziców. Zgodnie z przepisami w/w ustawy placówka opiekuńczo-wychowawcza jest jedną z form sprawowania instytucjonalnej pieczy zastępczej. W świetle przepisów ustawy placówka opiekuńczo-wychowawcza m.in. zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie oraz zaspokaja jego niezbędne potrzeby, w szczególności emocjonalne, rozwojowe, zdrowotne, bytowe, społeczne i religijne; realizuje przygotowany we współpracy z asystentem rodziny plan pomocy dziecku umożliwia kontakt dziecka z rodzicami i innymi osobami bliskimi; podejmuje działania w celu powrotu dziecka do rodziny; obejmuje dziecko działaniami terapeutycznymi. Art. 101 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny definiuje następujące typy placówek opiekuńczo-wychowawczych: socjalizacyjny, interwencyjny, specjalistyczno-terapeutyczny, rodzinny. Placówka opiekuńczo-wychowawcza powstaje z dniem uzyskania zezwolenia wojewody właściwego ze względu na miejsce prowadzenia tej placówki. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2011 r. dziecko do placówki opiekuńczo-wychowawczej kieruje powiat właściwy do ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka. Należy podkreślić, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej również przewidywały możliwość umieszczenia dziecka częściowo lub całkowicie pozbawionego opieki rodzicielskiej w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego, rodzinnego lub socjalizacyjnego, a także konieczność uzyskania zezwolenia Wojewody na prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne, nie sposób twierdzić, że fakt posiadania internatu stanowi o możliwości zakwalifikowania C., jako placówki opiekuńczo-wychowawczej, a tym samym uznania za podmiot wymieniony w art. 21 ust. 2b uprawniony do stosowania 2% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Katalog podmiotów wymienionych w w/w przepisie jest katalogiem zamkniętym i nie obejmuje placówek będących placówkami oświatowo-wychowawczymi. W związku z powyższym za bezzasadny należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 21 ust. 2b w/w ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony, że od 2000 r. PFRON organ nie kwestionował sposobu rozliczeń C. w S. na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, a wręcz przeciwnie każda deklaracja DEK-I-B była przyjmowana przez Fundusz bez zastrzeżeń, należy zauważyć, że wpłaty na PFRON dokonywane w wykonaniu zapisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, mają charakter wpłat obligatoryjnych i obowiązkiem pracodawcy, w tym wypadku skarżącego C. było ich dokonywanie w prawidłowej wysokości. Bezzasadny jest również zarzut strony, iż jej odpowiedzialność za zobowiązania poprzednika prawnego może mieć miejsce dopiero po podjęciu uchwały Rady Powiatu S. w dniu [...]. grudnia 2012 r. Wprawdzie w treści skargi strona nie wskazuje na czym zarzut ten konkretnie polega, nie mniej wskazana przez nią uchwała przenosi wprost wszelkie należności i zobowiązania poprzednika na następcę prawnego. Zważywszy powyższe Sąd uznając, iż w sprawie nie występują naruszenia prawa mające wpływ na wynik sprawy; na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.