III SA/Wa 2452/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 177 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej "DIC") decyzją z [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: "NUC") z [...] października 2007r. określająca B. sp. z o.o. w W. (dalej "Spółka") prawidłową wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług (dalej "VAT") z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym z 2002r. Spółka zaskarżyła ww. decyzję DIC do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując w szczególności na błędne zastosowanie do stanu faktycznego art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm. dalej: "u.p.t.u.") w związku z art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm., dalej "ustawa o VAT z 1993r."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na ww. decyzję DIC - wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa 2578/08 - nie podzielił zarzutu naruszenia ww. przepisów. Uznał, że przepis art. 33 ust. 2 u.p.t.u. jest przepisem prawa procesowego i organy podatkowe mogły się powołać na jego treść wydając decyzje również co do zdarzeń zaszłych pod rządami ustawy o VAT z 1993r. Zdaniem Sądu prawidłowe było też zastosowanie w sprawie art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993r. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem i wyrokiem z 30 czerwca 2010r. uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Stwierdził, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. Dyrektor Izby Celnej w W. przed terminem rozprawy wyznaczonym na 14 grudnia 2010r. decyzją z [...] listopada 2010r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargę Skarżącej i zgodnie z żądaniem uchylił własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 7 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do powołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też DIC uczynił, wydając decyzje z [...] września 2010r. Z chwilą doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi Spółki przestały więc istnieć przedmioty skarg, jakimi były decyzje z [...] czerwca 2008r. Sąd, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Skoro doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, bezprzedmiotowe stało się dalsze prowadzenie sprawy. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa skarżącej Spółki. Sąd, w związku z tym oraz na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił wydać punkt pierwszy postanowienia. Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Skarżąca Spółka była reprezentowana przez adwokata, któremu należne było wynagrodzenie w wysokości 60zł; wpisy wynosił 100zł, a opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosiła 17 zł.