III SA/Wa 2474/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2009 r. oddala skargę Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, wszczętego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] marca 2011 r., organ ten decyzją z [...] czerwca 2014 r., określił M. O. – dalej: "Skarżący" lub "Strona" - zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2009 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I i III kwartał 2009 r. oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), dalej "ustawa o VAT", za II, III i IV kwartał 2009r. W decyzji tej zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez: P.H.U. B. K. B. , dotyczących zakupu złomu stalowego i kontenerów stalowych, Firmę B. A. B. – dotyczących zakupu złomu stalowego i usługi cięcia złomu, S. Sp. z o.o. – dotyczących zakupu złomu stalowego i J. I. Sp. z o.o. dotyczących usług naprawy koparko – ładowarki L. oraz zakupu kół do tego urządzenia, które - jak ustalono - stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane przez wystawców tych faktur. Ponadto w zakresie podatku należnego zastosowano art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do faktur wystawionych przez Stronę na rzecz S. E. S.A., gdyż zdaniem kontrolujących nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (organ kontroli w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przyjął, że ilość złomu stalowego i AGD sprzedanego przez Stronę na rzecz ww. podmiotu nie mogła być dostarczona przez osoby fizyczne). Od wymienionej wyżej decyzji pełnomocnik Strony wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik Strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 4066/14 uchylił skarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy podatkowe naruszyły zasady postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie dostaw złomu na rzecz S. E. S.A. Sąd podzielił natomiast stanowisko organów podatkowych w odniesieniu do transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz Skarżącego przez P.H.U. B. , Firmę B. A. B. , S. Sp. z o.o. i J. I. Sp. z o.o. Decyzją z [...] września 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 4066/14. Decyzją z [...] października 2017 r. Naczelnik M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II kwartał 2009 r. w kwocie 5.781 zł, za III kwartał 2009 r. w kwocie 16.204 zł i za IV kwartał 2009 r. w kwocie 51.441 zł oraz kwotę różnicy podatku (do przeniesienia na następny kwartał), o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT - za I kwartał 2009 r. w wysokości 21.429 zł. Od wymienionej wyżej decyzji pełnomocnik Strony pismem z 9 listopada 2017 r. złożył odwołanie, w którym podniósł, że została wydana z naruszeniem: 1) art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.; obecnie Dz. U. z 2018r., poz. 800, z późn. zm.), dalej "O.p.", poprzez całkowite pominięcie przy wydawaniu decyzji okoliczności, że wszystkie przesłuchane w toku postępowania osoby, zeznające na okoliczność rzeczywistego charakteru usług i dostawy towarów objętych zakwestionowanymi fakturami potwierdzały ich wykonanie, przy jednoczesnym braku dowodów, że towary nie zostały dostarczone, a usługi nie zostały wykonane, 2) art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zawartych w pkt 1-7 pisma z 20 września 2017 r., 3) art. 122, art. 180 § 1, art, 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych wskazanych w pkt 8-16 pisma z września 2017 r., 4) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.; obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu, że odmienna ocena materiału dowodowego stanowiłaby prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu o sygn. akt III SA/Wa 4066/14 wydanym wcześniej w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poddawał w toku postępowania ocenie zasadności wskazanych wyżej wniosków dowodowych, wobec czego organ zobowiązany jest do przeprowadzenia i poddania ocenie wszystkich czynności dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia, 5) art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne zaniechanie zwrócenia się do KSP Policji w W., Wydziału Przestępczości Gospodarczej, o nadesłanie całości dokumentacji zatrzymanej od kontrolowanego, w sytuacji, w której kontrolowany wyraźnie wskazywał w toku postępowania, że w dokumentacji tej znajdują się istotne informacje dla oceny rzeczywistego charakteru dostarczonych na rzecz kontrolowanego towarów przy jednoczesnym dokonywaniu niekorzystnych dla kontrolowanego ustaleń, 6) zaniechanie przez organ załączenia z akt sprawy UKS1491/W3P4/42/27/11 dokumentacji fotograficznej dotyczącej koparki L., w sytuacji, w której organ pierwszej instancji miał wiedzę o złożeniu przez kontrolowanego zdjęć w innym postępowaniu, które jako dowód winny zostać włączone także w poczet materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Naruszenia przepisów dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego pełnomocnik Strony upatruje również w: - dowolnym uznaniu, że zdjęcia koparki z akt sprawy UKS1491/W3P4/42/27/11 załączone do postępowania, nie dają podstaw do zidentyfikowania sprzętu jako koparki L., w sytuacji, w której organ nie podejmuje żadnej próby ustalenia, że jest to sprzęt o wskazanej nazwie, - błędnym dokonaniu ustaleń faktycznych poprzez pryzmat nie przedstawienia przez Panów K. B. i A. B. dowodów dokumentujących dokonanie transakcji, w sytuacji, w której wszelka dokumentacja dotycząca prowadzonych przez nich działalności gospodarczych została skradziona, w którym to zakresie toczyło się postępowanie karne, - sprzecznym z zasadami logiki dokonaniu ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich wystawionych przez K. B. faktur, w oparciu o zeznanie odnoszące się do dwóch z nich, w którym to zakresie świadek nie wskazuje, czy dotyczą one faktur objętych niniejszym postępowaniem, a nadto nie wypowiada się kategorycznie wobec czego zeznanie to jest przejawem przypuszczenia świadka, a nie zapamiętanego przez niego stanu faktycznego, - sprzecznym z zasadami logiki dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistego charakteru transakcji zawartych w 2009 r, w oparciu o bezskuteczne próby kontaktu z podmiotami J.R. I. Sp. z o. o. i S. Sp. z o. o., które to próby podjęte były nie w okresie zawierania transakcji, ale po upływie bardzo długiego czasu, co nie daje żadnych podstaw do kwestionowania istnienia tych firm i ich rzetelności w chwili zawierania transakcji. - zupełnie dowolnym uznaniu, że podmioty firma B. A. B. PHU B. i S. Sp. z o. o. nie były dostawcami złomu stalowego, a dostawcą złomu stalowego nie był podmiot wskazany w fakturach VAT. w sytuacji, w której brak jest jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że dostaw, których organ nie neguje dokonały inne podmioty. Wobec powyższego pełnomocnik Strony wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów, w powyższym zakresie, a nadto wniósł o: 1. dopuszczenie dowodów ze zdjęć koparki L., które wyraźnie wskazują, że urządzenie to poddawane było naprawie objętej fakturami VAT wystawionymi przez J.R. I., celem wykazania w szczególności, że wykonano zabezpieczenia antykorozyjne, przygotowano powierzchnię pod powłokę lakierniczą oraz wykonano taką powlokę, a także iż do urządzenia zakupione zostały zamontowane na nim koła.  2. podjęcie działań celem uzyskania protokołów zatrzymania rzeczy z 21 stycznia 2011 r. i z 28 stycznia 2011 r. na okoliczność tego, że od kontrolowanego zatrzymano cały szereg dokumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, których kontrolowany nie jest w stanie przedstawić ze względu na ich zatrzymanie przez organy ścigania. 3. przesłuchanie w charakterze świadka A. K. , na okoliczność rzeczywistego charakteru wykonanych usług i dostarczonych towarów wskazanych w zakwestionowanych przez organ fakturach. W konsekwencji powyższego pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "DIAS") decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji DIAS stwierdził, że zasadnie organ kontroli skarbowej ocenił, że faktury sygnowane przez P.H.U. B. K. B. , Firmę B. A. B. , S. Sp. z o.o. i J. I. Sp. z o.o. nie mogą stanowić podstawy do odliczenia zawartego w nich podatku, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych pomiędzy figurującymi na nich podmiotami. DIAS wskazał, że w oparciu o zeznania świadków oraz Strony nie sposób znaleźć potwierdzenia, że osoby te potwierdziły wykonanie usług, a także dokonanie dostaw skoro żadna z nich nie potrafiła np. wskazać danych osób uczestniczących w rzekomych transakcjach. Dla przykładu organ wskazał, że K. B. nie był w stanie wskazać dokładnie miejsc i podmiotów, z których pozyskał ponad 620.895 kg złomu ani dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Ogólnikowo tylko stwierdził, że złom pochodził od osób fizycznych, których danych nie pamięta, rozbiórek na rzecz E.U. Tak udzielona odpowiedź, co do źródła pochodzenia złomu rzekomo sprzedanego na rzecz Strony przy jednoczesnym braku dokumentacji niemożliwym czyni ich zweryfikowanie. Za kolejne okoliczności potwierdzające fikcyjny charakter faktur wystawionych przez 4 wymienione wyżej podmioty na rzecz Strony DIAS uznał: rozbieżność zeznań pracowników Strony; rozbieżność zeznań Strony; brak wiedzy przesłuchanych pracowników Strony odnośnie podmiotów, z którymi Strona dokonywała transakcji udokumentowanych fakturami zakupu; brak znajomości przez Stronę danych osób wykonujących rzekomą usługę cięcia złomu, czy też naprawy sprzętu w sytuacji, gdy na placu należącym do Strony znajdował się towar znacznej wartości (w normalnych warunkach osoby wchodzące na teren określonej firmy są legitymowane), brak wskazania przez kierowców zatrudnionych w firmie Strony, jako dostawcy złomu S. Sp. z o. o. w sytuacji, gdy złom "zakupiony" od tej Spółki musiał być przewożony/transportowany blisko 50 razy przy założeniu ładowności samochodu 20 ton (ładowność ta została wskazana przez Stronę do protokołu z 6 marca 2014 r.), brak wiedzy P. J. prezesa S. Sp. z o. o., czy transport dokonywany był przez jego firmę "nabywcę", czy też podmiot zewnętrzny i na czyj koszt, mimo że tylko w 2009 r. było to blisko 50 przewozów, brak wskazania przez P. J. źródła pochodzenia towarów udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz Strony przez S. Sp. z o. o., skoro osoba ta odpowiedź na pytanie w tej kwestii sprowadziła do wskazania przedmiotu działalności Spółki oraz przypuszczenia, że złom mógł pochodzić z demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego lub był to odpad poprodukcyjny; udzielenie odpowiedzi P. J. w oparciu o dokumenty, a nie w oparciu o zapamiętany stan faktyczny; zeznania przez Stronę do protokołu przesłuchania z 5 maja 2014 r., że S. Sp. z o.o. dostarczyła tylko złom stalowy poniżej 4 mm, podczas gdy w karcie przekazania odpadu z 22 grudnia 2009 r. wpisano także jako rodzaj odpadu cząstki i pyły żelaza oraz jego stopów, niewskazanie przez Stronę danych osoby, która kontaktowała się z niż w imieniu J. I. Sp. z o.o.; sprzeczności zeznań K. B. , że złom o wadze powyżej 10 ton przewożony był samochodami PPHU P. , skoro z kart przekazania odpadów wynika, że samochodem WPR 63H2 należącym do Skarżącego "przewożony" był złom o wadze poniżej 10 ton (jednocześnie Pan B. zeznał, że mniejsze ilości złomu przewoził sam samochodem Fiat Ducato łub Manem ładowności do 6 ton); wypisywanie faktur przez D. C. w imieniu P.H.U. B. pod udzielone pożyczki; brak wiedzy P. J. odnośnie danych podmiotu dokonującego rzekomego przewozu w sytuacji, gdy Strona zeznała, że w większości przypadków transport dokonywany był przez jej kierowców; brak wiedzy P. J. odnośnie danych właściciela S. Sp. z o. o.; korzystanie przez S. Sp. z o. o. z adresu przy ul. M. w oparciu o umowę najmu skrytki pocztowej; brak wiedzy jednego z kierowców, tj. K. C. odnośnie wagi przywożonego towaru. W ocenie DIAS na fikcyjny charakter faktur VAT mających dokumentować dokonane przez Stronę od ww. wystawców nabycia towarów wskazuje całokształt ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji w toku postępowania kontrolnego, w oparciu o dokładną analizę dokumentacji źródłowej i okoliczności rzekomo przeprowadzanych przez Stronę transakcji. Przede wszystkim zdarzenia udokumentowane przedmiotowymi fakturami VAT nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Brak dowodów potwierdzających nabycie przedmiotowych towarów nie wynikał przy tym z faktu, że organ pierwszej instancji ich nie poszukiwał, czy też nie uwzględnił przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem DIAS, organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania kontrolnego podjął szereg czynności mających na celu weryfikację prawdziwości zdarzeń udokumentowanych zaewidencjonowanymi fakturami VAT i wyjaśnienie w tym zakresie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podjęto bowiem próby przeprowadzenia czynności sprawdzających u ww. kontrahentów, które jednak nie powiodły się z uwagi na brak dokumentacji źródłowej. DIAS zaznaczył również, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że Strona nie zawarła z żadnym z kontrahentów umowy pisemnej, nie dysponuje, oprócz kwestionowanych faktur, żadną dokumentacją, która potwierdzałby zakres zleconych dostaw, czas realizacji umowy, czy okoliczności wręczania gotówki (brak pokwitowań zapłat gotówkowych). Powyższe okoliczności świadczą, w opinii DIAS o tym, że Strona nie dokonywała zakupu towarów od podmiotów widniejących na zakwestionowanych fakturach VAT jako ich wystawcy. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż stan faktyczny był inny, niż wynika to z materiału dowodowego zebranego w sprawie. DIAS, mając powyższe na uwadze stwierdził, że wystawione w 2009 r. z tytułu wykonania usługi i dostawy towarów są fikcyjne. Faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a więc nie mogą stanowić dowodu w rozliczeniu podatkowym. W ocenie DIAS Strona przyjęła do rozliczenia puste faktury, za którymi dokonywane były dostawy z udziałem innych podmiotów niż wystawcy faktur, czego była świadoma. Strona nie potrafiła wyjaśnić czego dotyczyły nabycia na niektórych fakturach. Pomimo tego, że Strona wskazuje na udział swoich pracowników w transporcie od firm Panów B. i B. , to żaden z kierowców nich nie wskazał, że przewoził towar od tych firm (PHU B. dokonał fakturowo 30 dostaw). Przesłuchiwanie w sprawie świadkowie nie potrafili jednoznacznie wskazać okoliczności związanych z ważeniem czy cięciem złomu zakupionego wg spornych faktur. Strona nie potrafiła wskazać informacji odnośnie środków transportu, którymi przewożony był złom od S. Sp. z o.o., chociaż w dokumentacji znajdują się m. in. karta przekazania odpadu z potwierdzoną przez Stronę usługą transportową. Z pozyskanych w toku postępowania zeznań wynika, że w przypadku transakcji zakupu od PHU B. część spornych faktur nie dokumentowało faktycznych dostaw, gdyż były wystawiane jako "zabezpieczenie pożyczek udzielanych przez Stronę Panu K. B. , gdy miał on problemy finansowe". Niektóre faktury były wystawiane przez pracownika Strony, D. C. Pomimo znacznych wartości transakcji, nie były zawierane umowy z wystawcami spornych faktur. Strona w przypadku tych transakcji nie dbała całkowicie o rzetelne udokumentowanie ich istotnych okoliczności. W przypadku zakwestionowanych transakcji dokumentacja Skarżącego ograniczała się w zasadzie tylko do wystawionych przez te podmioty faktur. Skarżący nie potrafił wskazać, z czego wynikają rozbieżności pomiędzy ilością złomu wykazanego na kartach odpadu i z faktur wystawionych przez S. Sp. z o.o. Nie potrafił wyjaśnić w jakim celu dokonał zakupów od J.R. I. związanych z koparko-ładowarką, brak jest nawet dokumentów potwierdzających, że taka koparka znajdowała się w ewidencji środków trwałych Skarżącego. Zeznał, że podmiot ten mógł zrealizować dwie transakcje, podczas, gdy w rzeczywistości wystawionych przez tą spółkę faktur było 6. W ocenie DIAS zgromadzone dowody wskazują, że Strona świadomie dokonała fikcyjnych zakupów i usług w celu zalegalizowania nabytego z nieujawnionych źródeł złomu i obniżenia zobowiązania podatkowego poprzez obniżenie podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazane w fikcyjnych fakturach. Tym samym Strona nie może skutecznie powoływać się na zasadę neutralności podatku od towarów i usług. Brak wiedzy w zakresie elementarnych okoliczności towarzyszącym transakcjom i podstawowej dokumentacji jest o tyle oczywisty, że dla potrzeb pozyskania fikcyjnych faktur nie są one potrzebne. Natomiast okoliczność, iż faktury, na podstawie których Strona odliczyła podatek naliczony nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, została niewątpliwie wykazana przez organ podatkowy pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę DIAS potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, iż skoro zaewidencjonowane przez Stronę faktury, wskazujące jako sprzedawcę P.M.U. B. , Firma B. A. B. , S. Sp. z o. o. oraz J.R. I. Sp. z o. o. potwierdzają czynności, które taktycznie nie zostały dokonane, tym samym stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przedmiotowej sprawie podstawą pozbawienia Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego jest to, że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. DIAS stwierdził również, że w sprawie koniecznym było przyjęcie, że faktury wystawione przez Stronę na rzecz S. E. S.A. nie są fakturami, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z uwagi na fakt, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób było ustalić jakie ilości złomu elekt rozłomu dostarczyły osoby fizyczne. DIAS wskazał na czynności jakie zostały podjęte celem ustalenia wskazanej okoliczności, a także wskazał na przesłuchania świadków – osób fizycznych dostarczających złom do P. – i uznał, że złom nie był dostarczany w ilości jaka widniała na pokwitowaniach (złomu i elektrozłomu). Powyższe DIAS wywodzi z faktu, że niektórzy świadkowie zeznali wprost, że: ilość złomu - w tym złomu AGD jest zawyżona, podpisywali nie wypełnione dokumenty lub nie sprawdzali danych w nich wpisanych. Z uwagi na powyższe nie byłoby możliwym ustalenie faktycznej ilości skupionego przez Stronę od osób fizycznych złomu AGD, do ustalenia czego wyrokiem z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14 zobligował organy podatkowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na fakt, że wymienione wyżej osoby nie były w stanie określić jaką część dostarczanego przez nie złomu stanowił złom AGD. Powyższego nie sposób również ustalić na podstawie zeznań Strony, jak i jej pracowników, skoro np. D. C. zeznała, że nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy w przyjmowanych dostawach dużą ilość dostarczonego złomu stanowił złom AGD, ponieważ jej rola ograniczała się do ważenia złomu, a nie jego oglądania. W ocenie DIAS wątpliwa jest również wartość dowodowa zeznań D. S. , skoro nie miał on wiedzy gdzie był składowany złom AGD (chociaż A. G. wskazał, że złom AGD był wysypywany na oddzielną hałdę). Ilości i rodzaju złomu z podziałem na złom oraz złom AGD nie sposób również ustalić w oparciu o zeznania A. G., S. R. DIAS wskazał, że wobec braku możliwości ustalenia ilości pozyskanego przez Stronę z różnych źródeł złomu AGD (bezpośrednio od osób fizycznych i ze zbiórek) jedynie dopuszczalnym w świetle zaleceń zawartych w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest przyjęcie, że Strona sprzedała na rzecz S. E. S.A. złom AGD w ilościach wskazanych w wystawionych na rzecz tego podmiotu fakturach. W dalszej części uzasadniania DIAS wskazał, że pełnomocnik Strony wniósł o przeprowadzenie szeregu dowodów, które miałyby potwierdzać podnoszone przez Stronę okoliczności związane z: dostawami złomu na rzecz S. E. S.A. oraz kwestionowanymi przez organ pierwszej instancji nabyciami towarów i usług od PHU B. , Firmy B. A. B. , S. Sp. z o.o. i J.R. I. Sp. z o.o. DIAS wyjaśnił, że jeżeli chodzi o pierwszą grupę dowodów, żądanie ich przeprowadzenia jest bezprzedmiotowe, bowiem transakcje pomiędzy Stroną a S. E. S.A. nie są kwestionowane w sprawie. Organ podatkowy pierwszej instancji odstąpił od zmiany rozliczenia podatku należnego z tytułu dostaw złomu na rzecz tego podmiotu. Wprawdzie pełnomocnik Strony w dalszym ciągu nie zgadza się z dokonaną przez organ podatkowy oceną materiału dowodowego, iż Skarżący nie mógł uzyskać takiej ilości elektrozłomu jaką następnie zbył na rzecz S. E. S.A. (potwierdzały to zeznania przesłuchanych w sprawie świadków mających dostarczać elektrozłom do Podatnika), jednakże wobec przyjęcia w kontrolowanym okresie kwot podatku należnego wykazanych w deklaracjach podatkowych, ocena ta nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie w sprawie. Natomiast w zakresie kwestionowanych transakcji nabyć złomu od PHU B. , Firmy B. A. B. , S. Sp. z o.o. i J.R. I. Sp. z o.o. DIAS wskazał, że kwestia ta została przesądzona przez orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14, od którego zarówno pełnomocnik Strony, jak i organ podatkowy nie złożyły skargi kasacyjnej, wobec czego posiada on przymiot prawomocności. W ocenie DIAS uwzględnienie wniosków dowodowych, w sytuacji, w której dotyczą podmiotów i transakcji w stosunku co do których ustalenia organów podatkowych nie zostały zakwestionowane przez Sąd w powołanym wyżej wyroku prowadziłoby, co do zasady, do naruszenia przez organ podatkowy art. 153 p.p.s.a. Pismem z 10 września 2018 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: 1. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez zupełnie dowolne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że zdarzenia udokumentowane przedmiotowymi fakturami VAT nie zostały w żaden sposób potwierdzone oraz że w przedmiotowej sprawie jedynym dowodem mającym świadczyć o zakupie towarów są wystawione faktury VAT, w sytuacji, w której rzeczywisty charakter transakcji potwierdzają zarówno strona niniejszego postępowania, jak i jej kontrahenci biorący udział w przeprowadzeniu transakcji, jak też inne przesłuchane w toku postępowania osoby, a także dowody z dokumentów, a jednocześnie, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu nie pozwala na zaprzeczenie twierdzeniom strony, 2. art. 191 O.p. poprzez dowolne dokonanie oceny wiarygodności zeznań przesłuchanych osób, w szczególności Skarżącego, P. J. oraz K. B., wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, iż w ocenie organu są one wątpliwe, co prowadzi do konstatacji, iż organ opiera się na własnych twierdzeniach i przypuszczeniach, a nie obiektywnie ocenionym materiale dowodowym, 3. art. 191 O.p. poprzez dowolne przyjęcie, że transakcje z firmą S. Sp. z o.o. oraz firmą K. B. nie zostały udokumentowane innymi niż faktury dokumentami, w sytuacji, w której organ dysponuje innymi jeszcze dokumentami dotyczącymi przeprowadzanych transakcji w postaci kart przekazania odpadów, 4. art. 191 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że złom dostarczony przez firmę A. B. miał pochodzić z rozbiórki tylko jednej szklarni, w sytuacji, w której twierdzenie takie pozostaje w sprzeczności z zeznaniami K. B., który podał, iż złom pochodził z rozbiórek dokonywanych na rzecz firmy E.U. oraz rozbiórek dokonywanych u indywidualnych zleceniodawców z ciętych pieców i szklarni, 5. art. 191 O.p. poprzez dokonanie ustaleń niekorzystnych dla strony, w oparciu o brak dostępu do dokumentacji firmy A. B. , w sytuacji, w której dokumentacja ta została skradziona, na którą to okoliczność strona nie miała żadnego wpływu. 6. art. 122, art. 191 O.p. poprzez dowolne uznanie, iż z faktu gotówkowej zapłaty za towary oraz nie zawarcia umowy w formie pisemnej, a ustnej, wywodzić można o nierzeczywistym charakterze transakcji, 7. art. 191 O.p. poprzez dowolne uznanie, że P. J. jak i strona nie potrafili wskazać sposobu dokonywania przewozu złomu, w sytuacji, w której twierdzenie takie pozostaje w sprzeczności z zeznaniami zarówno Skarżącego, jak i P. J. , 8. art. 191 O.p. poprzez niezasadne oparcie ustaleń faktycznych o okoliczność, że stronie nie było znane źródło pochodzenia towarów nabytych od jej kontrahentów, w sytuacji, w której oczekiwanie uzyskania takiej informacji pozostaje całkowicie nieracjonalne ze względu na specyfikę obrotu gospodarczego w dziedzinie handlu z samej swojej istoty zakładającego konieczność zachowania tajemnicy handlowej; 9. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zawartych w pkt 1-7 pisma z 20 września 2017 r. 10. art. 122, art. 180 § 1, art, 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych wskazanych w pkt 8-16 pisma z 20 września 2017 r., 11. art. 122, art. 180 § 1, art, 181, art 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka A. K. , na okoliczność rzeczywistego charakteru wykonanych usług i dostarczonych towarów wskazanych w zakwestionowanych przez organ fakturach, 12. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu, że odmienna ocena materiału dowodowego stanowiłaby prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu wydanym wcześniej w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poddawał w toku postępowania ocenie zasadności wskazanych wyżej wniosków dowodowych, wobec czego organ zobowiązany jest do przeprowadzenia i poddania ocenie wszystkich czynności dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia 13. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 O.p., poprzez bezzasadne zaniechanie zwrócenia się do KSP Policji w W., Wydziału Przestępczości Gospodarczej, o nadesłanie całości dokumentacji zatrzymanej od kontrolowanego, w sytuacji, w której kontrolowany wyraźnie wskazywał w toku postępowania, że w dokumentacji tej znajdują się istotne informacje dla oceny rzeczywistego charakteru. dostarczonych na rzecz kontrolowanego towarów przy jednoczesnym dokonywaniu niekorzystnych dla Skarżącego ustaleń, tj. w szczególności dokumenty związane z przekazaniem odpadów, 14. zupełnie dowolne uznanie, że Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, który potwierdziłby fakt zatrzymania dokumentacji dotyczącej transakcji zawieranych z S. Sp. z o.o., w szczególności środka transportu i nr rejestracyjnego, w sytuacji, w której skarżący złożył do akt postępowania kopie protokołów zatrzymania dokumentacji skarżącego, a nadto, złożył wnioski zmierzające do potwierdzenia tej okoliczności i uzyskania zatrzymanej dokumentacji, 15. pominięcie przy wydawaniu zeznań świadka D. S. , w zakresie w jaki świadek wprost potwierdza, że firma skarżącego nabywała złom od firmy S., oraz brał udział jako kierowca w przywożeniu towaru od tego podmiotu, 16. sprzeczne z zasadami logiki dokonanie oceny wiarygodności zeznań świadka K. B. w oparciu o twierdzenie, iż nie ma on elementarnej wiedzy odnośnie ustalania cen złomu, w sytuacji, w której świadek podał sposób ustalania ceny w transakcjach ze skarżącym, zależnej od ilości złomu, a jednocześnie nie wypowiadał się w zakresie klas złomu, w sytuacji, w której sposób ustalania ceny wynikał ze specyfiki transakcji i dokonywania dostaw dużej ilości złomu w jednym transporcie, 17. błędne uznanie, iż o nierzeczywistym charakterze dostaw świadczyć może okoliczność wypisania faktury kontrahenta przez pracownika strony - D. C. , a następnie podpisywane przez kontrahenta, w sytuacji, w której w realiach obrotu gospodarczego, irrelewantnym jest kto dokonuje formalnej czynności wypisania faktury, jak też obowiązujące przepisy nie zawierają żadnej regulacji zakazującej takiej praktyki, 18. zaniechanie przez organ załączenia z akt sprawy UKS1491/W3P4/42/27/11 dokumentacji fotograficznej dotyczącej koparki L., w sytuacji, w której organ pierwszej instancji miał wiedzę o złożeniu przez kontrolowanego zdjęć w innym postępowaniu, które jako dowód winny zostać włączone także w poczet materiału dowodowego w niniejszej sprawie, 19. dowolne uznanie, że zdjęcia koparki z akt sprawy UKS 1491/W3P4/42/27/11, z którymi organ - jak wynika z treści decyzji zapoznał się, odmawiając jednocześnie załączenia ich do niniejszego postępowania, nie dają podstaw do zidentyfikowania sprzętu jako koparki L., w sytuacji, w której organ nie podejmuje żadnej próby ustalenia, że jest to sprzęt o wskazanej nazwie 20. błędne dokonywanie ustaleń faktycznych poprzez pryzmat nieprzedstawienia przez K. B. i A. B. dowodów dokumentujących dokonanie transakcji, w sytuacji, w której wszelka dokumentacja dotycząca prowadzonej przez niego działalności gospodarczej została skradziona, w którym to zakresie toczyło się postępowanie karne, 21. sprzeczne z zasadami logiki dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich wystawionych przez K. B. faktur, w oparciu o zeznanie odnoszące się do dwóch z nich, w którym to zakresie świadek nie wskazuje, czy dotyczą one faktur objętych niniejszym postępowaniem, a nadto nie wypowiada się kategorycznie wobec czego zeznanie to jest przejawem przypuszczenia świadka, a nie zapamiętanego przez niego stanu faktycznego, 22. zupełnie dowolne uznanie, że podmioty Firma B. A. B. , K. B. , S. Sp. z o.o. nie były dostawcami złomu stalowego, a dostawcą złomu stalowego nie był podmiot wskazany w fakturach VAT, w sytuacji, w której brak jest jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że dostawy, której organ nie neguje dokonały inne podmioty, w tym zakresie podnieść należy, że organ nie przedstawia żadnej argumentacji, co powoduje, że decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej, 23. sprzecznym z zasadami logiki dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistego charakteru transakcji zawartych w 2009 r, w oparciu o bezskuteczne próby kontaktu z podmiotami J.R. I. Sp. z o. o. i S. Sp. z o. o., które to próby podjęte były nie w okresie zawierania transakcji, ale po upływie bardzo długiego czasu, co nie daje żadnych podstaw do kwestionowania istnienia tych firm i ich rzetelności w chwili zawierania transakcji, 24. będący skutkiem powyższego błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że transakcje wskazane w fakturach VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na zaprzeczenie wiarygodności zeznań strony, jak i jej kontrahentów biorących udział w dostawie towarów, 25. naruszenie prawa materialnego, a to art. 88 ust. 3A pkt 4 lit. A ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, w której właściwie oceniony materiał dowodowy, w sposób swobodny, a nie dowolny, nie daje podstaw do jego zastosowania, a to wobec okoliczności, iż kwestionowane przez organ transakcje miały rzeczywisty charakter. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu I instancji oraz przyznanie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zgodnie z prawem zakwestionowały prawo Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez P.H.U. B. K. B. , dotyczących zakupu złomu stalowego i kontenerów stalowych, Firmę B. A. B. – dotyczących zakupu złomu stalowego i usługi cięcia złomu, S. Sp. z o.o. – dotyczących zakupu złomu stalowego i J. I. Sp. z o.o. dotyczących usług naprawy koparko – ładowarki L. oraz zakupu kół do tego urządzenia, które - jak ustalono - stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane przez wystawców tych faktur. Natomiast druga kwestia związana z zastosowaniem art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do faktur wystawionych przez Stronę na rzecz S. E. S.A. została ostatecznie rozstrzygnięta zgodnie z rozliczeniem podatku z tego tytułu na podstawie deklaracji, a więc na korzyść Strony, decyzją Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia [...] października 2017r., co zostało zaaprobowane przez organ drugiej instancji w decyzji z dnia [...] lipca 2018r. A zatem materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w odniesieniu do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. W skardze zarzucono naruszenie przez organy podatkowe zarówno przepisów prawa procesowego: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. oraz art. 153 p.p.s.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. W ocenie Skarżącego organy podatkowe przeprowadziły wadliwe postępowanie i to zarówno w odniesieniu do zakwestionowanego podatku naliczonego jak i w zakresie podatku należnego. Przede wszystkim Strona wskazuje na nie przeprowadzenie przez te organy prawidłowego postępowania dowodowego. Ponadto Skarżący podnosi, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że po jego stronie zachodziła jakakolwiek podstawa do stwierdzenia nierzeczywistego charakteru zakwestionowanych transakcji czy też braku po jego stronie dobrej wiary przy obniżeniu podatku należnego. Zdaniem organów podatkowych w przedmiotowej sprawie istniały faktyczne i prawne podstawy do ograniczenia prawa Strony do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. Wykazano bowiem, że udokumentowane zakwestionowanymi fakturami transakcje nie miały w rzeczywistości miejsca. W ocenie organów podatkowych zgromadzone dowody świadczą o tym, że Strona świadomie dokonała fikcyjnych zakupów w celu zalegalizowania nabytego z nieujawnionych źródeł złomu i obniżenia zobowiązania podatkowego poprzez obniżenie podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazane w fikcyjnych fakturach. Ponadto podatnik nie dochował należytej staranności w kontaktach z ww. kontrahentami. Przechodząc do oceny zarzutów skargi w pierwszej kolejności podkreślić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14 uchylił decyzję DIAS z dnia[...] października 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. określającą Skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2009r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I i III kwartał 2009r. oraz kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych w odniesieniu do transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz Skarżącego przez P.H.U. B. K. B. , Firmę B. A. B. , S. Sp. z o.o. i J. I. Sp. z o.o., że transakcje dokumentowane fakturami wystawionymi przez te firmy potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane i zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Sąd ten zauważył, że ww. kontrahenci oraz Strona nie posiadali dokumentacji pozwalającej na zweryfikowanie dostaw dokonywanych na rzecz Skarżącego. Osoby reprezentujące tych kontrahentów nie wskazały poddających się weryfikacji informacji co do źródeł pozyskania złomu dostarczanego Skarżącemu. Sąd stwierdził, że niewystarczająca dla ustalenia rzeczywistego charakteru powyższych transakcji jest również dokumentacja posiadana przez Skarżącego ograniczająca się w zasadzie do wystawionych przez te podmioty faktur. Natomiast w drugiej kwestii, związanej z zastosowaniem przez organy podatkowe art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w odniesieniu do faktur wystawionych przez Stronę na rzecz S. E. S.A., Sąd uznał, że organy podatkowe naruszyły zasady postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym naruszeniem uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując czynności dowodowe, które zdaniem Sądu, organy podatkowe winny przeprowadzić w ponownie prowadzonym postępowaniu. Od powyższego wyroku tut. Sądu nie została złożona skarga kasacyjna, co oznacza, że wyrok ten stał się prawomocny. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10). Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Powyższe oznacza, że skoro w odniesieniu do zakwestionowania Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego tut. Sąd zaakceptował stanowisko organów podatkowych w prawomocnym wyroku, to ocena ta wiąże Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę. Strona nie zgadzająca się ze stanowiskiem tut. Sądu zawartym w wyroku z dnia 10 grudnia 2015r. miała prawo złożenia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Tego jednak nie uczyniła, co skutkuje, na podstawie art. 153 p.p.s.a., brakiem możliwości ponownej oceny jej zarzutów przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę. W niniejszej sprawie nie doszło też do zmiany stanu faktycznego ani prawnego, a tylko takie sytuacje – jak była o tym mowa powyżej - uprawniałaby tut. Sąd, ponownie rozpoznający sprawę Skarżącego, do ponownej kontroli wydanego wobec niego rozstrzygnięcia. A zatem uczynienie zadość żądaniom skargi doprowadziłoby do naruszenia przez tut. Sąd art. 153 p.p.s.a. Powyższe rozważania należy także odnieść do działania organów podatkowych, wydających rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ponownie, a więc wobec uchylenia decyzji DIS wyrokiem tut. Sądu z dnia 10 grudnia 2015r. W związku z tym organ podatkowy drugiej instancji prawidłowo ocenił, że zrealizowanie wniosków dowodowych zgłaszanych przez Stronę w trakcie ponownego postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie naruszałoby zasadę wynikającą z art. 153 p.p.s.a. W związku z tym zarzuty skargi podnoszone w tym zakresie, zwłaszcza zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 153 p.p.s.a., uznać należało za niezasadne. Wobec powyższego zbadać należało czy organ podatkowy zastosował się do wskazań zawartych w wyroku z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. DIAS uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14. W następstwie tego Naczelnik M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. decyzją z dnia [...] października 2017 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2009 r. oraz kwotę różnicy podatku (do przeniesienia na następny kwartał) za I kwartał 2009 r. DIAS decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. DIAS stwierdził, że w sprawie koniecznym było przyjęcie, że faktury wystawione przez Stronę na rzecz S. E. S.A. nie są fakturami, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z uwagi na fakt, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób było ustalić jakie ilości złomu elektrozłomu dostarczyły osoby fizyczne. Z uwagi na powyższe nie byłoby możliwym ustalenie faktycznej ilości skupionego przez Stronę od osób fizycznych złomu AGD, do ustalenia czego wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r. sygn. akt III SA/Wa 4066/14 zobligował organy podatkowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na fakt, że wymienione wyżej osoby nie były w stanie określić jaką część dostarczanego przez nie złomu stanowił złom AGD. DIAS wskazał, że wobec braku możliwości ustalenia ilości pozyskanego przez Stronę z różnych źródeł złomu AGD (bezpośrednio od osób fizycznych i ze zbiórek) jedynie dopuszczalnym w świetle zaleceń zawartych w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest przyjęcie, że Strona sprzedała na rzecz S. E. S.A. złom AGD w ilościach wskazanych w wystawionych na rzecz tego podmiotu fakturach. W tej sytuacji organy podatkowe przyjęły rozliczenie Skarżącego w zakresie podatku należnego za prawidłowe. W skardze Strona nadal nie zgadza się z ustaleniami organów i podnosi zarzuty w tym zakresie, dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania. Zarzuty te, wobec przyjęcia przez organy podatkowe za prawidłowe kwot podatku należnego wykazanych w deklaracjach podatkowych składanych przez Stronę, należało uznać za bezpodstawne. Brak bowiem podstaw do uznania, że organy podatkowe w sposób istotny naruszyły przepisy postępowania w przypadku, gdy organy te przyznały rację Skarżącemu. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.