III SA/Wa 2490/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę 1.1. Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "MPiPS") zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], którym odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydanym w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Postanowienia te zapadły w następującym stanie faktycznym. 1.2. MPiPS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2010 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2010 r., którą określono M. C., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Hurtownia [...] "I." (dalej: "Skarżąca"), wysokość zobowiązań z tytułu obowiązkowych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r. 1.3. Skarżąca pismem z dnia 7 lutego 2011 r. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia MPiPS z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2010 r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów: - art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej; "O.p."), poprzez wydanie postanowienia łącznie z decyzją wymiarową wbrew obowiązującym przepisom prawa w zakresie naliczania opłat na PFRON; - art. 122 O.p. na podstawie którego organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 123 O.p., na podstawie którego organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 187 O.p., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - art. 191 O.p., poprzez nie dokonanie prawidłowo oceny całego zebranego materiału dowodowego lub dokonanie tej oceny błędnie; - art. 210 § 4 O.p., z uwagi na to, że przedstawione fakty nie zostały udowodnione, stwierdzony stan nie odpowiadał stanu faktycznemu; - art. 239b § 2 O.p., przez to, że organy pierwszej i drugiej instancji nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane; - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92, dalej: "ustawa o rehabilitacji") poprzez to, że w decyzji wymiarowej nie uwzględniono zatrudnienia osób niepełnosprawnych; - art. 22 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez to, że w decyzji wymiarowej nie uwzględniono zakupu usług lub produkcji u sprzedawcy - zakładu pracy chronionej. 1.4. MPiPS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. MPiPS stanął na stanowisku, że brak było podstaw prawnych i faktycznych do uwzględnienia żądania Skarżącej i stwierdzenia nieważności postanowienia MPiPS z dnia [...] stycznia 2011 r. Wskazał, że zastosowanie instytucji nadzwyczajnej, jaką jest stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia możliwe jest wyłącznie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Zaznaczył, że zgodnie z tym przepisem organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) ostatecznej w razie zaistnienia którejkolwiek z następujących przesłanek: gdy decyzja ta (postanowienie) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa lub gdy w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Zdaniem MPiPS jego postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. nie spełniało przesłanek z art. 247 § 1 O.p., gdyż zostało wydane przez właściwy w sprawie organ w związku z ciążącym na Skarżącej obowiązkiem dokonywania miesięcznych wpłat na PFRON, wynikającym z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. MPiPS stwierdził, że brak było również podstaw do uznania, iż postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. rażąco narusza przepisy prawa, gdyż rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponadto wskazał, że z akt sprawy nie wynikało aby postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. rozstrzygało sprawę rozstrzygniętą już poprzednio przez inne postanowienie ostateczne. Poza tym stanął na stanowisku, że nie było podstaw do uznania, że postanowienie z [...] stycznia 2011 r. było niewykonalna w dniu jego wydania i niewykonalność ta miała charakter trwały. MPiPS wyjaśnił następnie, iż po analizie materiału dowodowego uznać należało, że wydanie postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2010 r. było uzasadnione, gdyż zobowiązania wskazane w ww. decyzji określającej, w przypadku niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ mogły ulec przedawnieniu się z upływem 31 grudnia 2010 r. W jego przekonaniu należało zatem stwierdzić, iż wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., tj. do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. Ponadto, wskazał, że brak realizacji przez Skarżącą od ponad 6 lat obowiązku wpłat na PFRON uprawdopodabniał, iż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie nie zostałoby wykonane. Zdaniem MPiPS zaszła więc druga przesłanka warunkująca możliwość nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odniesieniu natomiast do pozostałych zarzutów Skarżącej MPiPS stanął na stanowisku, iż dotyczyły one postępowania wymiarowego w przedmiocie określenia Skarżącej wysokości zobowiązań z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON, nie zaś postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej. Na koniec MPiPS stwierdził, że zarzut nieprawidłowego wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu podjęcia decyzji wymiarowej oraz doręczenia ich w jednej kopercie był bezzasadny, co potwierdza pogląd wyrażony w komentarzu do art. 239b O.p., 2. W zażaleniu na złożonym do MPiPS Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień MPiPS z dnia [...] kwietnia 2011 r. i z dnia [...] stycznia 2011 oraz o stwierdzenie nieważność tych postanowień jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Postanowieniom zarzuciła naruszenie prawa materialnego, procesowego oraz przekroczenie swobody uznania administracyjnego oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu dowodowym. W uzasadnieniu wskazała, że organ nie uwzględnił wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych przez Skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r., wobec czego ponownie zaprezentowała zarzuty podniesione w ww. wniosku. 3. MPiPS postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i ponownie podkreślił, że w niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności postanowienia MPiPS był również ten sam organ. MPiPS stwierdził następnie, że w sprawie niniejszej brak było podstaw prawnych i faktycznych do uwzględnienia żądania Skarżącej i stwierdzenia nieważności zarówno postanowienia MPiPS z dnia [...] stycznia 2011 r. jak i z dnia [...] kwietnia 2011 r. MPiPS ponownie stanął na stanowisku, iż należało uznać, że wydanie postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2010 r. było uzasadnione, gdyż zobowiązania wskazane w ww. decyzji określającej, w przypadku niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ mogły ulec przedawnieniu się z upływem 31 grudnia 2010 r. W jego przekonaniu należało zatem stwierdzić, iż wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., tj. do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. Ponadto, wskazał, że brak realizacji przez Skarżącą od ponad 6 lat obowiązku wpłat na PFRON uprawdopodabniał, iż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie nie zostałoby wykonane. Zdaniem MPiPS zaszła więc druga przesłanka warunkująca możliwość nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odniesieniu natomiast do pozostałych zarzutów Skarżącej - podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności i w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., MPiPS ponownie podkreślił, iż dotyczyły one postępowania wymiarowego w przedmiocie określenia Skarżącej wysokości zobowiązań z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON, nie zaś postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej. Na koniec MPiPS wyjaśnił raz jeszcze, że zarzut nieprawidłowego wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu podjęcia decyzji wymiarowej oraz doręczenia ich w jednej kopercie był bezzasadny. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień organów pierwszej i drugiej instancji w całości jako rażąco naruszających prawo i niezgodnych z prawem oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem zarzuciła naruszenie: - art. 120 O.p. - postanowienie łącznie z decyzją wymiarową wydano wbrew obowiązującym przepisom prawa w zakresie naliczania opłat na PFRON; - art. 122 O.p. - organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 123 O.p. - organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 187 O.p. - organy podatkowe wbrew obowiązkowi ustawowemu nie zebrały w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy; - art. 191 O.p. - organy podatkowe nie dokonały prawidłowo oceny całego zebranego materiału dowodowego lub dokonały tej oceny błędnie; - art. 210 § 4 O.p. - przedstawione fakty nie zostały udowodnione, stwierdzony stan nie odpowiadał stanu faktycznemu; - art. 227 O.p. - nie informując strony o sposobie ustosunkowania się do jej zarzutów; - art. 239b § 2 O.p. - przez to, że organy pierwszej i drugiej instancji poza przytoczeniem przepisów nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane; - art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez to, że w decyzji wymiarowej nie uwzględniono zatrudnienia osób niepełnosprawnych; - art. 22 ust. 1 o rehabilitacji przez to, że w decyzji wymiarowej nie uwzględniono zakupu usług lub produkcji u sprzedawcy - pracodawcy zatrudniającego co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągającego odpowiedni wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu Skarżąca ponownie powołała argumentację i twierdzenia zaprezentowane we wniosku o stwierdzenie nieważności i w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. 5. W odpowiedzi na skargę MPiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 6. W piśmie procesowym z dnia 1 września 2012 r. Skarżąca podniosła, iż decydujący wpływ na zaskarżone postanowienia miało wadliwe postępowanie wymiarowe, które rażąco naruszało prawo. Zdaniem Skarżącej wadliwość postępowania wymiarowego należy nierozłącznie rozpatrywać w niniejszym postępowaniu. Ponadto w jej ocenie MPiPS wydając postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności jak i w odpowiedzi na skargę w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji Prezesa Zarządu PFRON nie zostanie przez Skarżącą wykonane, a ograniczył się wyłącznie do przytoczenia przepisów O.p., co sprzeczne jest z treścią art. 239 b § 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 7.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ,,p.p.s.a.’’) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 7.2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do uznania, czy zaistniały podstawy stwierdzenia nieważności postanowienia MPiPS z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującego w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2010r. Zauważyć należy, że Skarżąca składając skargę na postanowienie MPiPS z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie MPiPS z dnia [...] kwietnia 2011 r., jak również żądając stwierdzenia nieważności postanowienia MPiPS z dnia [...] stycznia 2011 r., wskazała na przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 pkt 3) O.p. podnosząc, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2011 r. rażąco narusza prawo. Przede wszystkim podkreślić należy, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem szczególnym, nadzwyczajnym, o ograniczonym zakresie postępowania obejmującym jedynie ustalenie, czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p. Takie ukształtowanie zakresu postępowania warunkowane jest faktem, że wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznego decyzji ( postanowienia ) stanowi odstępstwo od zasady trwałości wyrażonej w art. 128 O.p. W związku z powyższym spod kognicji organów podatkowych wyłączone jest badanie sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Nie stanowi ono dla strony dodatkowej instancji, jest wyłącznie środkiem służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego rażąco wadliwych orzeczeń (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01 Lex nr 109544). Wskazać trzeba również, że zgodnie z przyjętym zarówno w doktrynie jak i judykaturze poglądem warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Ponadto cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji lub postanowienia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste zestawienie treści przepisu ze sporną treścią decyzji lub postanowienia (por. Sławomir Presnarowicz, Komentarz do art. 247 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX 2011; patrz także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1822/09). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 239b O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące ( § 1 ). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane ( § 2 ). Zdaniem organu wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 O.p., tj. do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące, jak również uprawdopodobniona została okoliczność, iż zobowiązanie z decyzji nie zostanie wykonane. Organ wskazał, że brak realizacji przez Skarżącą od ponad 6 lat obowiązku wpłat na PFRON uprawdopodabniał, iż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie nie zostałoby wykonane. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. W ocenie Sądu organ uprawdopodobnił okoliczność, iż zobowiązanie określone w decyzji nie zostanie wykonane, poprzez zestawienie okoliczności świadczących o tym, że Skarżąca nie regulowała od 6 lat zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON. Natomiast późniejsze uchylenie przez organ odwoławczy decyzji określających zobowiązania za lata wcześniejsze nie może oznaczać, że w momencie wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ nie mógł powołać braku wpłat za lata wcześniejsze jako okoliczności uprawdopodabniającej, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 239b § 2 O.p. Zdaniem Sądu nieuzasadnione jest również stanowisko strony skarżącej, iż fakt uchylenia decyzji nieostatecznej z dnia [...] października 2010r. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych winno skutkować stwierdzeniem nieważności postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności sprowadzało się do oceny przeprowadzonego postępowania w kontekście wystąpienia ustawowych przesłanek w dacie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie dacie późniejszej. Oznacza to, że okoliczność, iż decyzja nieostateczna, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności następnie została uchylona, nie oznacza rażącego naruszenia prawa w sytuacji gdy w momencie nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzja ta była w obrocie prawnym i okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia wydanego w trybie art. 239b O.p. Ponadto nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa brak wskazania w postanowieniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązania za grudzień 2005 r., którego to m.in. dotyczyła decyzja wymiarowa w sytuacji gdy brak jest wątpliwości, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] października 2010 r. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy w związku z powyższym zarzuty Skarżącej zawarte w skardze, dotyczące naruszenia art. 21 ust. 1 i 22 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, jak również zarzuty naruszenia przepisów postępowania ( art.120, 121, 122, 123, 187 i 191 O.p. ) w zakresie dotyczącym postępowania wymiarowego zakończonego decyzją Prezesa Zarządu PFRON z dnia 7 października 2010 r. nie mogły być badane przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowo-administracyjnym wszczętym skargą na postanowienia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazać również należy, że okoliczność doręczenia Skarżącej postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jednocześnie z doręczeniem decyzji nieostatecznej nie może być uznana za naruszenie przepisów postępowania skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności wydanego aktu. Postanowienie w trybie art. 239b O.p. może być wydane od momentu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, natomiast jednoczesne doręczenie postanowienia i decyzji sprawia, że w tym samym dniu wchodzą one do obrotu prawnego. Pogląd powyższy podzielany jest w doktrynie prawa podatkowego (por. Ordynacja podatkowa komentarz, S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Lexis Nexis,. Wydanie 7 Warszawa 2011r, str. 905, jak również cytowany w odpowiedzi na skargę Komentarz do art. 239b ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w C. Kosikowski, L. Etel,. R. Dowgier, P. Pietrasz S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, lex 2009, wyd. III). Również brak oznaczeń przesyłanych rozstrzygnięć na kopercie zawierającej przesyłkę, a jedynie zawarcie takiej informacji w zwrotnym potwierdzeniu odbioru w ocenie Sądu nie narusza w sposób rażący przepisów art. 120 i 124 O.p. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na potwierdzeniu znajdowała się stosowna adnotacja zawierająca oznaczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej z akt sprawy wynika, którzy pracownicy organu prowadzili przedmiotowe postępowanie jak również którzy pracownicy wydali rozstrzygnięcia z upoważnienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W związku z czym strona zapoznając się z aktami sprawy mogła uzyskać informację, którzy pracownicy organu uczestniczyli w prowadzonym postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącej. Natomiast przepis art. 227 O.p. dotyczy obowiązku odniesienia się do zarzutów w sytuacji, gdy organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdzie postępowanie zarówno w pierwszej instancji jak i postępowanie zażaleniowe prowadzone było przed tym samym organem. 7.3. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.