III SA/Wa 2520/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B.V. z siedzibą w Holandii na czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie wypłaty niepełnej kwoty należnego oprocentowania z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. E. B.V. z siedzibą w Holandii (dalej: "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. polegającą na wypłacie niepełnej kwoty należnego oprocentowania z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten dopuszcza zatem wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, jednocześnie precyzując, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. polegająca na wypłacie niepełnej kwoty należnego oprocentowania z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r., a więc czynność dotycząca uprawnień strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 p.p.s.a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni - od dnia, w którym Strona dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że w przypadku skargi wniesionej, po nieskutecznym, bo spóźnionym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 23 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1346/07; z 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08; postanowienia WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1858/08 ). W niniejszej zaś sprawie, Skarżąca wprawdzie wezwała Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do usunięcia naruszenia prawa pismem z 24 lipca 2013 r., jednakże dokonała tego z naruszeniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżąca o czynności zwrotu środków dowiedziała się najpóźniej w dniu 17 maja 2013 r., w którym złożyła pismo o wyjaśnienia w związku z otrzymanymi środkami. Termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynąłby więc dla Skarżącej z dniem 31 maja 2013 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że 14 - dniowy termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu, a jego upływ wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a. Z tego powodu wniesiona skarga stała się niedopuszczalna i należało ją odrzucić na mocy ww. przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.