III SA/Wa 2550/13

Dnia 23 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia odrzucić skargę A.B. (dalej zwany "Skarżącym") pismem z dnia 9 września 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. przywrócił termin do wniesienia skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 22 listopada 2013 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II FZ 71/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż doręczona została Skarżącemu w trybie zastępczym na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana "O.p.") w dniu 12 lipca 2013 r. Zgodnie więc z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg 13 lipca 2013 r. i upłynął z dniem 12 sierpnia 2013 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 w zw. z art. 83 § 2 P.p.s.a. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarga została wniesiona do Sądu w dniu 10 września 2013 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 marca 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.