III SA/Wa 2551/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2015 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2015 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora UKS. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a toczące się postępowanie podatkowe spowodowało, że spółka nie była w stanie wywiązywać się ze swoich zobowiązań, zaś wykonanie przedmiotowych decyzji całkowicie pozbawi spółkę środków niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania, co w konsekwencji będzie mogło prowadzić do ogłoszenia przez spółkę upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dokonując wykładni zwrotu normatywnego "w granicach tej samej sprawy" użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. trzeba też mieć na względzie treść art. 134 i art. 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie). Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Użyte w tych przepisach sformułowania "granice tej samej sprawy", "granice danej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi tutaj o sprawę w ujęciu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można zatem mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 oraz postanowienia NSA: z 12 czerwca 2012r., II FZ 441/12; z 8 sierpnia 2013 r., I OSK 1651/13; z 24 lipca 2014 r., II OSK 624/14; z 10 października 2014 r., I OZ 828/14). Dopiero jednak, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także na przykład decyzji wydanej przez organ I instancji. Należy także wskazać, że art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Sąd przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się ww. Spółka, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 7.892.303 zł. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wskazana Spółka nie posiada środków na pokrycie należności podatkowej w takiej kwocie, co wynika z dokumentów przekazanych Sądowi w związku ze złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W okresie od maja do lipca 2017 r. Spółka zadeklarowała sprzedaż towarów i usług o łącznej wartości 197.459 zł, co daje średnio 65.820 zł miesięcznie, natomiast obroty na rachunku bankowym Spółki w okresie od 1 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. wyniosły 130.000 zł, a więc są to kwoty stanowiące niewielki procent kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Odnotować również należy, że wskazana Spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości 5.000 zł, a bilansowa wartość środków trwałych wynosi 52.697.032,01 zł. Ponadto w 2016 r. Spółka zanotowała stratę w wysokości 23.127,01 zł, natomiast w 2017 r. strata wyniosła 191.330,09 zł. Zobowiązania długoterminowe Skarżącej wynoszą 64.414.808,17 zł natomiast krótkoterminowe 926.959,74 zł. Rozpatrując niniejszy wniosek należy mieć również na uwadze fakt, że przed tutejszym Sądem toczy się inna sprawa ze skargi W. Sp. z o.o. w W., w której wartość przedmiotu zaskarżenia określona na podstawie zaskarżonej decyzji wynosi 3.994.926 zł, a więc łączne zobowiązanie podatkowe Skarżącej w obu prowadzonych przez tutejszym Sądem sprawach wynosi 11.887.229 zł, co stanowi kwotę znacznie przekraczającą uzyskiwane przez nią przychody. Sąd uznał, iż Skarżąca wykazała, że egzekucja tak znacznej kwoty bez możliwości zaplanowania tych wydatków i rozłożenia ich w czasie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, również w następstwie utraty płynności finansowej. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.