III SA/Wa 2554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W.B. (dalej "Skarżący") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za październik 2013 r. We wskazanej skardze Skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wysokość określonego w niej zobowiązania. Zdaniem Skarżącego zapłata 107 534 zł spowoduje znaczny uszczerbek w jego majątku "wliczając w to trudne do odwrócenia skutki polegające na zachowaniu w bieżącej działalności". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), - dalej "P.p.s.a.". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, cbois). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Podniósł jedynie, że zobowiązanie podatkowe jest wysokie, a jego zapłata spowoduje uszczerbek w jego majątku, co stanowić będzie trudny do odwrócenia skutek. Skarżący nie wskazał jednak, jaki trudny do odwrócenia skutek nastąpi. Niewątpliwie, wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na sytuację finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd podkreśla, że kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji, jakkolwiek niewątpliwie wysoka, nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie zwrócona Skarżącemu. Znaczna szkoda nie może być utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy, jaką jest brak tych pieniędzy po stronie Skarżącego. Skarżący nie wskazał, w jaki sposób egzekucja zobowiązania pieniężnego mogłaby doprowadzić do zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie można a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.