III SA/Wa 2555/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi I.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka prezydium związku za zaległości podatkowe związku w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2010 r. nr [...] - I. F. zwana dalej "Skarżącą" złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka prezydium związku za zaległości podatkowe związku w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej ponieważ jej wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody w postaci kosztów, które będzie musiała ponieść w celu dochodzenia zwrotu wyegzekwowanej przez organ kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, a także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. zdanie 3 art. 61 § 3 p.p.s.a.), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozumienie zwrotu normatywnego "w granicach tej samej sprawy", uznać należy, iż treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. będą również objęte akty wydane w pierwszej instancji (por. Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat Andrzej, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2011, s. 230-231 oraz uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Z powołanego wyżej przepisu wynika także, że sąd może wstrzymać wykonanie ww. aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane przesłanki są zwrotami niedookreślonymi, klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. W tym miejscu wskazać należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556). Badając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał wielokrotnie (por. postanowienia z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04), że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Za należyte uzasadnienie wniosku nie można jednak uznać samego twierdzenia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 1 października 2010 r., I FSK 1312/08, z 11 lutego 2011 r., I FSK 667/10). Mimo, że nie wynika to bezpośrednio z treści art. 61 § 3 p.p.s.a., to na stronie postępowania spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczą szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 lipca 2009 r., I OZ 754/10). W ocenie Sądu Skarżąca, nie wykazała, że prowadzenie egzekucji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Nie udowodniła, aby wykonanie decyzji skutkowało szkodą, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani że nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak jak ma to miejsce w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodził niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu - por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek brak jest bowiem podstaw do uznania, by prowadzone postępowanie egzekucyjne, skutkowało pozbawieniem Skarżącej bądź jej najbliższych środków do życia czy też innymi nieodwracalnymi skutkami. Pamiętać bowiem należy, że prowadząc egzekucję organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zatem Skarżąca nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu aktu z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.