III SA/Wa 256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretacje indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca S. sp. z o.o. złożyła do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania czynności wniesienia do spółki aportu w postaci nieruchomości, przedstawiając następujący stan faktyczny sprawy. Skarżąca jest podatnikiem czynnym podatku od towarów i usług i rozlicza ten podatek, składając comiesięczną deklarację VAT-7. Dnia 14 grudnia 2005 r. Skarżąca nabyła od osób fizycznych prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz własność budynku mieszkalnego jako prawa związane. Do ceny sprzedaży nie został doliczony podatek VAT, a od umowy sprzedaży naliczono jedynie podatek od czynności cywilnoprawnych. Zakupu tej nieruchomości Skarżąca dokonała z przeznaczeniem na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Po dokonanym zakupie, nieruchomość tę zaklasyfikowano jako towar handlowy do zbycia po jego zabudowaniu. Do chwili obecnej na przedmiotową nieruchomość Spółka poniosła wydatki związane z przygotowaniem planowanej inwestycji w wysokości około 250.000,00 zł (wydatki między innymi na projekty, usługi prawne opracowania związane z planowaną inwestycją budowlaną itp.). Od wszystkich zakupów związanych z planowaną zabudową nieruchomości Skarżąca odlicza podatek VAT naliczony z faktur dokumentujących te wydatki. Nieruchomość ta po oszacowaniu jej wartości przez biegłego, według cen rynkowych na moment wyceny, zostanie przez Skarżącą wniesiona jako jej aport do spółki komandytowej, która zostanie utworzona i której Skarżąca zostanie wspólnikiem jako jej komplementariusz. Skarżąca zadała następujące pytania: Czy wniesienie aportem przez nią nieruchomości (prawa wieczystego użytkowania gruntu i własności budynku położonego na tym gruncie) stanowiących składnik majątku Skarżącej do spółki komandytowej skutkuje opodatkowaniem tej czynności podatkiem VAT? Czy w razie zajęcia stanowiska, że czynność ta (aportowanie) podlega zwolnieniu od podatku VAT, a w skład aportu będą wchodziły również wydatki poniesione do dnia aportowania na tej inwestycji, to czy istnieje konieczność korekty podatku VAT naliczonego, jeżeli przy zakupie wydatków na realizację tej inwestycji Spółka dokonuje odliczenia podatku VAT od faktur zakupowych związanych z realizacją tej inwestycji do dnia aportowania tej nieruchomości do spółki komandytowej, a jeżeli istnieje konieczność korekty podatku VAT to w jakim terminie tego należy dokonać? jak też, jeżeli przedmiotem aportu będzie tylko prawo wieczystego użytkowania gruntu i własność budynku położonego na tym gruncie, to czy nakłady (wydatki) poniesione przez Spółkę w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji do dnia aportowania mogą zostać odsprzedane i zafakturowane przez Skarżącą do spółki komandytowej po jej zarejestrowaniu jako opodatkowaną sprzedaż nakładów? Skarżąca przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wskazała, iż na podstawie przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970) zwalnia się od podatku wkłady niepieniężne (aporty) wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego. Wobec powyższego wniesienie aportem do spółki komandytowej nieruchomości stanowiącej składnik jednoosobowej spółki jest zwolnione od podatku VAT. Jeżeli zaś nakłady poniesione na realizację inwestycji zostaną wycenione i staną się składnikiem aportu do spółki komandytowej to Skarżąca nie będzie miała również obowiązku dokonania korekty podatku VAT naliczonego od tych wydatków. Wprowadzone rozporządzeniem zwolnienie z podatku VAT składników majątkowych wnoszonych w drodze aportu do spółek osobowych nie znajduje uzasadnienia w przepisach Dyrektywy 112, która wymienia czynności zwolnione w tym podatku. Zawarty w Dyrektywie zamknięty katalog czynności zwolnionych wiąże każde państwo członkowskie i wszelkie odstępstwa od powszechności opodatkowania są niedopuszczalne. Pomimo zatem zwolnienia wkładów niepieniężnych z VAT, w ocenie Skarżącej, przyjąć należy, że podatnik nie ma obowiązku korygowania kwoty podatku odliczonego, gdyż praw podatnika nie może determinować norma prawa krajowego sprzeczna z prawem wspólnotowym. Skoro aportowanie wg przepisów Dyrektywy nie może być zwolnione z VAT to nie ma podstaw do wystawienia faktury na czynność zwolnioną bo taką być nie może. Ponadto Skarżąca ma prawo dokonać wyboru czy nakłady poniesione na realizowaną inwestycję wniesie do spółki komandytowej jako przedmiot aportu ze skutkami w sferze podatku VAT, czy też nie będzie ich czyniła aportem, odsprzedając nieruchomość nowo zawiązanej spółce jako towar opodatkowany i wystawi na tę sprzedaż fakturę VAT. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2008 r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż jeżeli przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz.535 ze zmianami), a więc rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budowle lub ich części, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą w ujęciu art. 7 ust.1 tej ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Do dnia 30 listopada 2008 r. czynność ta objęta była przedmiotowym zwolnieniem z opodatkowania na podstawie § 8 ust.1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz.970 ze zm.). W dniu 1 grudnia 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336). Nowe przepisy co do zasady nie przewidują zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług aportów wnoszonych do spółek prawa handlowego i cywilnego, w związku z powyższym czynność ta podlega opodatkowaniu. Jednakże zgodnie z przepisem § 38 nowego rozporządzenia w okresie do dnia 31 marca 2009 r. w przypadku wnoszenia wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek prawa handlowego i cywilnego może być stosowane zwolnienie od podatku i podatnik może sam zdecydować czy chce opodatkować aport podatkiem od towarów i usług czy też wybiera zwolnienie tej czynności z opodatkowania. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Istota podatku od towarów i usług opiera się zatem m. in. na zasadzie, zgodnie z którą odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów lub usług przysługuje podatnikowi jeżeli towar ten lub usługa zostaną wykorzystane do realizacji czynności opodatkowanych tym podatkiem. Przy czynności wniesienia aportem towarów handlowych przedsiębiorstwa (nieruchomość, zakupy związane z planowaną inwestycją) - czynność ta od dnia 1 grudnia 2008 r. podlega co do zasady opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednakże na podstawie § 38 nowego rozporządzenia Ministra Finansów, do dnia 31 marca 2009 r. Skarżąca może zastosować do przedmiotowej czynności zwolnienie z opodatkowania. Powyższe zwolnienie spowoduje, iż zakupione z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży opodatkowanej towary handlowe, których dostawa zostanie później objęta zwolnieniem od podatku (aport do spółki z o.o.), w żadnym momencie działalności nie posłużą wykonywaniu działalności opodatkowanej, a jedynie staną się przedmiotem czynności zwolnionej, w stosunku do której nie przysługuje prawo do odliczeń. W rezultacie uznać należy, iż nie zostanie zrealizowany warunek konieczny do uzyskania prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 cyt. ustawy. W takim więc przypadku Skarżąca obowiązana będzie dokonać korekty wcześniej odliczonego podatku na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli Skarżąca przy nabyciu tych towarów była uprawniona do obniżenia podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego i z niego skorzystała, po czym prawo to uległo zmianie z uwagi na modyfikację przez podatnika przeznaczenia nabytych towarów, podatnik był obowiązana do skorygowania podatku naliczonego, który został odliczony z tytułu nabycia tych towarów, w rozliczeniu za okres w którym nastąpiło wniesienie aportu (odpowiednio do treści art. 91 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług). Jeżeli natomiast w analizowanym zdarzeniu Skarżąca nie wybierze zwolnienia przewidzianego w § 38 powołanego rozporządzenia wówczas aport nieruchomości zostanie potraktowany jako czynność zwolniona na podstawie § 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia. Stosownie do powołanego przepisu, zwalnia się od podatku, zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione z podatku. W tym względzie należy zaś rozważyć możliwość uznania przedmiotowego budynku za towar używany w rozumieniu art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, uznający, iż towarem używanym jest budynek, jeśli od końca roku, w którym zakończono jego budowę minęło co najmniej 5 lat. Zwolnienie więc przedmiotowego aportu z opodatkowania podatkiem - z powołaniem na § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, uzależnione jest od tego, kiedy zakończono budowę budynku będącego przedmiotem aportu. Minister wskazał, że z dniem 1 grudnia 2008 r. uległy zmianie przedmiotowe przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 209, poz. 1320). Natomiast wniesienie aportem nakładów dokonanych w związku z planowaną inwestycją będzie traktowane jako czynność opodatkowana - w takim przypadku na Skarżącym nie będzie ciążył obowiązek dokonania korekty wcześniej odliczonego podatku na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy. W sytuacji, gdy przedmiotem aportu będzie jedynie prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz prawo własności budynku położonego na tym gruncie (bez wydatków poniesionych w związku z realizacją inwestycji na przedmiotowym gruncie), Skarżąca może dokonać sprzedaży tych wydatków Spółce, do której wnoszony będzie aport, jednakże pod warunkiem, że wydatki te zostaną poniesione na czynności materialno-prawne, ich zbyciu nie sprzeciwiają się przepisy prawa, a czynność ta zostanie odpowiednio opodatkowana i udokumentowana fakturą VAT. W takiej sytuacji Skarżąca nie będzie zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego. Ponadto zdaniem Ministra obowiązek przeprowadzenia korekty w sytuacji, gdy zakupiony towar związany z działalnością pozwalającą na odliczenie podatku, zostanie zbyty (np. w drodze sprzedaży, darowizny czy wniesienia aportem do spółki prawa handlowego lub cywilnego), a czynność ta będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania (bez prawa do odliczenia), wynika również z przepisów prawa wspólnotowego. Przepisy art. 184-192 Dyrektywy 2006/112/WE Rady zawierają regulacje dotyczące dokonania korekty pierwotnego rozliczenia podatku przez podatników w sytuacji, gdy po złożeniu rozliczenia zmieniły się czynniki mające wpływ na odliczenie kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu. Regulacje te nakazują ocenić ostateczny zakres prawa do odliczenia w oparciu o finalne i rzeczywiste przeznaczenie towaru czy też usługi, w cenie której zawarty był podatek mający podlegać odliczeniu. Należy zauważyć, iż przepis art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, odwołujący się do ust. 1 do 5 tego artykułu ma na celu dostosowanie do normy art. 188 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady regulującej, iż w przypadku dostaw dokonanych w okresie objętym korektą uznaje się, że dobra inwestycyjne są używane do celów prowadzenia działalności gospodarczej podatnika aż do zakończenia okresu objętego korektą. Uznaje się, że działalność gospodarcza jest całkowicie zwolniona, w przypadku gdy dostawa dóbr inwestycyjnych jest zwolniona. Korekta przewidziana w ust. 1 dokonywana jest jednorazowo dla całego pozostałego okresu korekty. W przypadku jednak gdy dostawa dóbr inwestycyjnych jest zwolniona, państwa członkowskie mogą uchylić wymóg dokonywania korekty, o ile nabywca jest podatnikiem wykorzystującym dane dobra inwestycyjne wyłącznie do transakcji objętych prawem do odliczenia podatku. Przepisy Dyrektywy Rady w świetle systemu prawa krajowego nie są przepisami stosowanymi wprost. Stanowią rodzaj ramowych wytycznych, pozwalających na dostosowanie prawodawstwa poszczególnych krajów do pewnych wymogów unijnych. Wskazują na cele, jakie należy osiągnąć, nie ograniczając równocześnie metod i środków jakimi cele te będą osiągnięte. Zasady te pozwalają na uchwalenie odrębnych krajowych ustaw regulujących poszczególne tytuły podatkowe. Polski ustawodawca, wprowadzając postanowienia Szóstej Dyrektywy (zastąpionej Dyrektywą 2006/112/WE Rady) do polskiego systemu prawa, uchwalił ustawę z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, która ma podstawowe znaczenie przy rozstrzyganiu kwestii opodatkowania tym podatkiem. Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała, że interpretacja organu w zakresie konieczności dokonywania korekty podatku VAT naliczonego wskutek czynności aportowania jest nieprawidłowa, bowiem Dyrektywa 2006/112 wprowadzając zamkniętą listę czynności, które muszą lub mogą być zwolnione z VAT, nie wymienia wśród nich aportów. Oznacza to, że Polska nie może zastosować wobec aportów zwolnienia z opodatkowania. Może natomiast przyjąć, że aporty są wyłączone z podatku. Zatem zastosowanie w polskich przepisach o VAT zwolnienia do aportów jest niezgodne z powyżej wymienioną Dyrektywą. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 stycznia 2009 r., Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Wobec powyższego Skarżąca złożyła skargę na interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez jego błędną wykładnię wskutek przyjęcia, że zmiana przeznaczenia towaru po jego zakupie i dokonanym rozliczeniu podatku naliczonego skutkuje koniecznością dokonania korekty tego odliczenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i podtrzymała argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przytoczona przesłanka ustrojowa nakazuje sądowi badać legalność każdej zaskarżonej decyzji z przepisami prawa zarówno materialnego jak i procesowego, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." Sąd nie jest związany zarzutami skargi jak tez powołaną w niej podstawą prawną. Wydana w tej sprawie przez Ministra Finansów interpretacja prawna nie odpowiada prawu, wobec czego skargę należało uwzględnić. Minister Finansów wydaje interpretacje indywidualne na podstawie upoważnienia wynikającego z przepisów art. 14 a do art. 14 p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako "Ordynacja". Przepisy te umieszczone są w rozdziale 1 a) "Interpretacje przepisów prawa podatkowego" i jak wskazuje przepis art. 14 h) w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6,10 i 23 działu IV Ordynacji. Przepis art. 14 b) stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) przy czym wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej "obowiązany jest do wyczerpującego przestawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Natomiast Minister Finansów, wykonując nakaz z art. 14 c) Ordynacji, w wydanej interpretacji, przedstawia ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jeżeli wniosek nie zawiera wszystkich elementów co do okoliczności faktycznych bądź prawnych niezbędnych dla oceny stanowiska podatnika - Minister winien zastosować, wymieniony wcześniej, przepis art. 169 § 1 Ordynacji i wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przenosząc opisane przepisy na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że S. sp. z o.o. przedstawiła we wniosku stan faktyczny niezbędny do zadania pytania o interpretację, przedstawiając jednocześnie ocenę prawną zdarzenia, według stanu prawnego, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, a więc w dniu 10 października 2008 r. Wówczas obowiązywała ustawa o podatku od towarów i usług, w treści niezmienionej nowelą z dnia 7 listopada 2008 r. i rozporządzenie wykonawcze Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., zawierające przepis § 8 ust. 1 pkt 6 zwalniający z opodatkowania podatkiem od towarów i usług aporty, wnoszone do spółek prawa handlowego i cywilnego. Jak widać, Wnioskodawczyni - S., w dacie złożenia wniosku, albo była zainteresowana uzyskaniem interpretacji odnoszącej się do niezmienionego stanu prawnego, albo po prostu nie posiadała wiedzy, że w dniu 28 listopada 2008 r. zostanie wydane, a w dniu 1 grudnia 2008 r. opublikowane w dzienniku ustaw inne rozporządzenie Ministra Finansów. Miało być ono na tyle istotne dla sprawy, że zawierało przepis § 38 według którego, podatnik może, nie mając takiego obowiązku, zastosować zwolnienie podatkowe. Minister Finansów w interpretacji wskazał, że stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe, przytaczając argumentację prawną, obowiązującą w dacie wydania interpretacji, to jest w dniu [...] grudnia 2008 r., a więc zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym pod rządzami znowelizowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Finansów z 2008 r., nie zaś rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 2004 roku. W ten sposób Minister Finansów ocenił inny stan prawny, aniżeli został nakreślony przez Wnioskodawczynię do opisanego we wniosku stanu faktycznego Opisana sytuacja, niewątpliwie, narusza przepis art. 14 c) § 1 Ordynacji i powoduje, że interpretacji jest nieadekwatna do wniosku, gdyż faktycznie nie dokonuje oceny stanowiska prawnego podatnika lecz udziela podatnikowi porady co ma uczynić w nowym stanie prawnym. Przykładem jest ta część interpretacji, w której Minister, ocenia możliwości zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię, przepisu § 13 ust. 1 pkt 10 nowego rozporządzenia. Jeżeli, w ocenie Ministra Finansów, Wnioskodawczyni zadała pytanie w sposób sugerujący, iż interpretacja ma dotyczyć zdarzenia, które będzie miało miejsce w przyszłości, to jednak przy zmieniającym się stanie prawnym, należało wezwać Wnioskodawczynię, w trybie art.169 § 1 Ordynacji, do wyjaśnienia, w którym stanie prawnym ma być wydana interpretacja, a o ile w nowym, wezwać ją do uzupełnienia wniosku przez wskazanie nowej oceny prawnej opisanego stanu faktycznego. Należy przy tym podkreślić, że zmieniony stan prawny mógł mieć istotny wpływ na ocenę przestawionego przez podatnika, stanowiska. Niedopuszczalne jest, zdaniem Sądu, z uwagi na treść art.14 c) § 1 Ordynacji, dokonywanie przez Ministra Finansów oceny prawnej zdarzeń niewskazanych bądź nieocenionych przez podatnika we wniosku. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. interpretacja indywidualna Ministra Finansów została uchylona. Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, gdyż wobec przyczyn dla których uchylono interpretację, dokonywanie wykładni przepisów, stanowiących podstawę prawną interpretacji Ministra Finansów byłoby przedwczesne. Koszty postępowania sądowego zasądzone zostały na postawie art. 200 p.p.s.a., a stosownie do art. 152 p.p.s.a stwierdzono niewykonalność uchylonej interpretacji.