III SA/Wa 2560/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący J. K. we wniosku zawartym w skardze z 27 lipca 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku (i skargi) Skarżący powołał się na wysokość spornego podatku, skutki dla gospodarstwa domowego prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz oczywistą wadliwość zaskarżonej decyzji (przedawnienie zobowiązania podatkowego). Jego zdaniem, z uwagi na przedawnienie, postępowanie powinno zostać umorzone, natomiast ściągnięcie należności w drodze egzekucji "zagrozi płynności finansowej skarżącego", który może "nie dotrwać do końca postępowania". Starszy referendarz sądowy, postanowieniem z 15 listopada 2016 r., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie formularza PPF i dokumentów umożliwiających ocenę sytuacji finansowej Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zdaniem Sądu, wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy - co do zasady - zaskarżonej decyzji, na co wskazuje treść przepisu. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonego przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne na www.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten podziela i stwierdza, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia w stopniu umożliwiającym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na argumentację dotyczącą wadliwości zaskarżonej decyzji, w szczególności zarzut przedawnienia (s. 7 i 8 skargi, k. 9 i 10 akt sądowych). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje jednak oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Wskazał jedynie, że ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowoduje, iż utraci płynność finansową oraz może "nie dotrwać do końca postępowania". Jak już wskazywano Skarżącemu w innym postępowaniu (por. postanowienie z 10 marca 2016 r., III SA/Wa 3046/15), skoro nie powołał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody, to zasadne było nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Takie skutki powoduje bowiem niewykazanie w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, ma na uwadze fakt, że także w postępowaniu o prawo pomocy Skarżący uchylił się od przedstawienia informacji, dotyczących jego sytuacji finansowej i życiowej. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.