III SA/Wa 2566/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2566/14 z dnia 9 marca 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oraz kwoty podatku od zapłaty za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia odmówić zmiany postanowienia Postanowieniem z [...] września 2015 r. Sąd odrzucił skargę Skarżącej – I. S.A. w W. z uwagi na jej nieopłacenie. W nazwanym "zażaleniem" piśmie z 16 października 2015 r. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując, iż nie ma możliwości ich poniesienia. Wykonując wezwanie Sądu Skarżąca sprecyzowała, iż wspomniane pismo jest wnioskiem o zmianę postanowienia Sądu z 9 marca 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy. Następnie Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPPr, w którym podała, iż nie posiada środków finansowych, a nawet gdyby je posiadała musiałaby je wpłacać na poczet zaległych podatków. Nie posiada także majątku. Wyjaśniła, że nie składa bilansów z uwagi na zajęcie dokumentacji przez organ kontroli skarbowej oraz jej kradzież jaka miała miejsce w 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zapadło już prawomocne postanowienie z 9 marca 2015 r. odmawiające przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I FZ 178/15 oddalono zażalenie na to postanowienie). W tej sytuacji pismo Skarżącej z 16 października 2015 r. należało potraktować jako wniosek o zmianę przywołanego wyżej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2015 r. O tym, że taka właśnie była intencja Skarżącej świadczy również jej pismo z 2 listopada 2015 r. Wniosek Skarżącej należy zatem ocenić przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przepis ten uzależnia zatem możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień prawomocnych, czyli takich, od których nie przysługuje już stronie żaden środek zaskarżenia, jak i niekończących sprawy, od zmiany okoliczności, przez co należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Oceniając w tym kontekście ponowny wniosek Skarżącej należy zauważyć, że informacje w nim zawarte nie różnią się od tych przedstawionych w zakończonym już postępowaniu i nie sposób w konsekwencji uznać, iż Skarżąca wskazała na taką zmianę okoliczności, której waga przemawiałaby za zmianą dotychczasowego stanowiska co do spełnienia przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Przeciwnie głównymi eksponowanymi przez nią okolicznościami w dalszym ciągu są: brak środków finansowych i majątku, zajęcie oraz kradzież materiałów źródłowych. Na zdarzenia te Skarżąca powołała się już we wcześniejszym swoim wniosku i były one wówczas Sądowi znane. Okoliczności te zostały zatem wzięte pod uwagę poprzednio. Odniósł się do nich szczegółowo Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 czerwca 2015 r. Stwierdził mianowicie, że odwoływanie się do kradzieży w dniu 27/28 września 2014 r. dokumentacji księgowej nie może wpłynąć na obowiązek przedłożenia dokumentów sporządzanych po tej dacie. Podobnie nie tłumaczy zaniechania przedstawienia żądanych dokumentów wskazanie na zajęcie dokumentacji przez urząd kontroli skarbowej – choć istotnie utrudnia to dostęp do niektórych materiałów źródłowych, brak jest usprawiedliwienia dla nieprzedstawienia zeznań podatkowych za lata 2012-2013, skoro odpisy tych dokumentów można uzyskać z właściwego urzędu skarbowego. Także udokumentowanie twierdzenia o zamknięciu rachunku bankowego, czy też jego zajęciu komorniczym, nie powinno sprawiać trudności. Tym samym nie doszło w niniejszej sprawie do takiej zmiany okoliczności, która pozwalałaby uznać, iż obecnie Skarżąca wykazała przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 165, art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.