III SA/Wa 2571/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (dalej: "Skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] grudnia 2018 r. określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres począwszy od lutego 2015 r. – uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej opłatę za gospodarkę odpadami komunalnymi w miesiącach luty- grudzień 2015 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] za okres począwszy od miesiąca lutego 2015 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Skarżąca, zarzucając organowi I instancji m.in. błędne zastosowanie art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej jako: u.c.p.g.), wobec faktu składania w okresie od lutego 2015 r. do grudnia 2018 r. przedmiotowych deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez poszczególnych właścicieli lokali wyodrębnionych w nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] oraz uiszczania przez nich należnej opłaty. Powodem, dla którego członkowie wspólnoty mieszkaniowej składali indywidualne deklaracje, była rezygnacja pani G. P. i pana M. P. - członków zarządu Wspólnoty, z pełnienia dotychczasowych funkcji dniem 9 maja 2013 r. oraz niepowołanie nowego zarządu do dnia 1 lutego 2015 r. W uzasadnieniu wymienionej na wstępie zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powołało się na art. 127 Ordynacji podatkowej, art. 6m ust. 1, art. 2 ust. 3, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn.. akt K 17/12 u.c.p.g. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdziło, że organ I instancji niezasadnie zakwestionował skuteczność, składanych przez członków wspólnoty mieszkaniowej, deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lutego do grudnia 2015 r., w konsekwencji czego błędnie zastosował art. 6o u.c.p.g. określając wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ten okres. Zdaniem składu orzekającego w pełni uprawnione jest jednak, wobec powołania w styczniu 2016 r. zarządu Skarżącej, określenie tejże opłaty, w drodze decyzji administracyjnej, za okres od stycznia 2016 r. Prezydent [...] W. trafnie przy tym przywołał § 3 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik określonej pojemności, w którym ustalono miesięczne stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem inny m niż ten o którym mowa w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uzależniając je od sposobu zbiórki odpadów komunalnych oraz wielkości gospodarstwa domowego. W myśl § 5 pkt 1 wyżej przytoczonej uchwały, Rada m.st. Warszawy określiła miesięczne stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, w zależności od sposobu zbiórki odpadów komunalnych i liczby opróżnień pojemnika o danej pojemności. Zgodnie z ww. przepisem aktu prawa miejscowego, w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny określa się opłatę poczynając od 15 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 120 litrów do 152 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 3500 litrów powiększone o 40 zł za każde kolejne rozpoczęte 1000 litrów pojemności pojemnika. Jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane selektywnie, zastosowanie mają wysokości określone w pkt 2 § 5 Uchwały - tj. oplata w wysokości 21 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 120 litrów do 213 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 3500 litrów powiększone o 50 zł za każde kolejne rozpoczęte 1000 litrów pojemności pojemnika. Organ odwoławczy wskazał, że określając wysokość opłaty organ I instancji oparł się na dowodach zgromadzonych w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, tj: informacji od firmy odbierającej odpady komunalne, na nieruchomości położonej w W. przy ul. L.[...], z której wynika, że odpady komunalne zbierane są w sposób selektywny, oraz danych zawartych w złożonych przez właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych deklaracjach oraz zweryfikowanych danych przekazanych przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. dotyczących lokali mieszkalnych i lokalu usługowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisu prawa materialnego, mające w pływ na wynik sprawy: 1. niezasadność wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 6o u.c.p.g. – w związku z brakiem złożonych za okres począwszy od miesiąca stycznia 2016 roku deklaracji przez Skarżącą Wspólnotę o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz koniecznością określenia w decyzji prawidłowej wysokości przedmiotowej opłaty za ww. okres w świetle składania począwszy już od lutego 2015 roku, a tym samym w styczniu 2016 roku i kolejnych miesiącach, przedmiotowych deklaracji przez poszczególnych właścicieli lokali wyodrębnionych w nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] oraz Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], dla lokali będących w jego administrowaniu i uiszczania przez nich należnej opłaty wynikającej z ww. deklaracji, a które to deklaracje wraz z korektami i opłaty były przyjmowane przez organ podatkowy - Prezydenta [...] W.; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny w pływ na wynik sprawy: 1. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organy administracji samorządowej orzekających w obu instancjach w przedmiotowej sprawie podatkowej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w postaci nieustalenia okoliczności, iż począwszy od miesiąca stycznia 2016 r. deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] były składane przez poszczególnych właścicieli lokali wyodrębnionych oraz Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. dla lokali będących w jego administrowaniu wraz z należną opłatą, a które to deklaracje wraz z ich korektami i opłaty były przyjmowane przez organ podatkowy - Prezydenta [...] W.; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, 9. 11 k.p.a. poprzez brak kompleksowego załatwienia sprawy przez organy administracji samorządowej orzekających w obu instancjach w przedmiotowej sprawie, a mianowicie niezaliczenie dotychczas dokonanych przez poszczególnych członków Wspólnoty oraz Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], dla lokali będących w jego administrowaniu, dotychczas uiszczonych wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotyczącymi okresu począwszy od miesiąca stycznia 2016 roku na poczet opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w: W., przy ul. [...] za okres począwszy od miesiąca stycznia 2016 roku; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie zamiast art. 138 § 2 k.p.a. i w konsekwencji utrzymanie w zaskarżonej części w mocy wadliwej decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienie zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, Sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z późn. zm., dalej: "uCOVID-19"). Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów - art. 106 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji była ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji. Zgodnie zaś z art. 6o u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta upoważniony został do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających w nieruchomościach o podobnym charakterze. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty, następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.). Reasumując, z powołanych przepisów wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkują mieszkańcy, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańców odpadów komunalnych, w przeciwieństwie do nieruchomości, w których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania w nieruchomości takich odpadów. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1579/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 542/16 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle tego orzecznictwa właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadów komunalnych. Takie stanowisko Sąd w pełni akceptuje w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, że podmioty zobowiązane do uiszczenia omawianej opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wspólnota w okresie od stycznia 2016 r. do lipca 2018 r. była zobowiązana do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącymi nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność poszczególnych lokali, czy też obowiązkiem tym byli obciążeni właściciele wyodrębnionych lokali. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia ma treść art. 2 ust. 3 u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w okresie za jaki wydana została decyzja wymierzająca wysokość opłat, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Celem art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest ułatwienie wykonywania obowiązków wynikających z ustawy w przypadku, gdy mamy do czynienia z budynkami wielolokalowymi, w których wydzielono odrębne lokale. W takich przypadkach obowiązki z indywidualnych podmiotów przechodzą mocą ustawy na wspólnoty (lub spółdzielnie) reprezentowane przez swoje organy (zarządy). Obowiązki te, to nie tylko złożenie deklaracji i uiszczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ale także inne, określone w rozdziale 3 u.c.p.g. W szczególności z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. wynika, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Analiza przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach prowadzi do wniosku, że ustawodawca celowo dla budynków wielolokalowych przyjął odrębne uregulowanie. Przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g. należy zatem odczytać w ten sposób, że wolą ustawodawcy obowiązki właścicieli przerzucono na konkretną grupę podmiotów (osoby sprawujące zarząd nad nieruchomością wspólną). Podmioty te winny składać jedną deklarację (a nie osobno dla poszczególnych lokali) i uiszczać jedną opłatę (odpady są gromadzone we wspólnych pojemnikach). Omawiany przepis, wprowadzający zasadę jednego podmiotu wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców, wskazuje ponadto, że także w tym przypadku celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, gdy wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co powodować może stan niepewności, co do zakresu obowiązków poszczególnych podmiotów. Podsumowując powołany przepis, oznacza, że zarówno przed dniem 1 lutego 2015 r. jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych podatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa, zaś osoba sprawująca zarząd nieruchomością wspólną obciążona jest na podstawie art. 2 ust. 3 u.c.p.g., obowiązkami podatnika, tj. złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zapłaty tej opłaty. Zadecydował o tym ustawodawca, dokonując z dniem 1 lutego 2015 r. zmian do u.c.p.g. o charakterze doprecyzowującym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali, jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona. Z ustaleń faktycznych przyjętych przez organy i niekwestionowanych w skardze wynika, że skarżąca wspólnota dokonała wyboru zarządu na podstawie przywołanego przepisu (uchwała na [...] z [...] stycznia 2016 r.), zatem obowiązki właściciela nieruchomości, w tym obowiązek składania deklaracji dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za okres od stycznia 2016 r. do lipca 2018 r., spoczywał na zarządzie wspólnoty, a nie na właścicielach wyodrębnionych lokali. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wspólnota powołała zarząd, to na nim jako na organie reprezentującym wspólnotę, ciążył obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem Sądu, argument obciążenia wspólnoty opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomimo uiszczenia tej opłaty przez właścicieli wydzielonych lokali nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi, albowiem decyzją określono zobowiązanie powstałe z mocy prawa, którego zaistnienie jest niezależne od działań osób niepodlegających obowiązkowi ponoszenia tego rodzaju opłat bez pośrednictwa wspólnoty. Konsekwencją ustalenia, że na zarządzie skarżącej wspólnoty ciążył obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest to, że wspólnota jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości tej opłaty i adresatem decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), skargę oddalił.