III SA/Wa 2575/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp.z.o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji E. Sp.z.o.o. z/s w W. (dalej zwana Skarżącą) wniosła skarge na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje daleko idące negatywne i nieodwracalne skutki. Podstawowym argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji jest, zdaniem Skarżącej, fakt, że decyzja zawiera ona liczne błędy i nieścisłości, a wreszcie została wydana z naruszeniem prawa. Jej wykonanie może przynieść dla Spółki nadmiernie ciężkie skutki. E. Sp.z.o.o. znajduje się bowiem w trudnej sytuacji finansowej. Spółka nie ma ugruntowanej pozycji rynkowej. Osiągane przez nią zyski są nieliniowe i w znacznym stopniu uzależnione od koniunktury na rynku IT. W 2014 r. oraz w I półroczu 2015 r. odnotowała stratę netto. Spółka nie posiada przy tym majątku trwałego znacznej wartości. Stąd też jednorazowa zapłata przez Skarżącą całości kwoty wyrażonej decyzji może doprowadzić do całkowitej destabilizacji finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji również ogłoszenia upadłości i zwolnienia zatrudnionych pracowników. E. Sp.z.o.o. uzupełniła treść wniosku dokumentami źródłowymi w postaci rachunków zysków I strat za lata 2013-2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm (dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005r., II OZ 52/05). Przy czym zaznaczyć należy, że dla spełnienia przesłanek przywoływanego przepisu p.p.s.a. wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając złożony wniosek Sąd uznał, że skarżąca dostatecznie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji w kontekście dalszego działania spółki może wywołać skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. E. Sp.z.o.o. rozpoczęła działalność w 2011 r. Zatrudnia 12 pracowników. Jej pozycja na rynku nie jest jednoznacznie ugruntowana, a zyski w dużym stopniu uzależnione od koniunktury na rynku. Przy czym w ostatnich latach od 2013 r. Spółka notowała stratę. Jej sytuacja finansowa nie uległa poprawie również w I półroczu 2015 r. Nie ma zatem wątpliwości, że w tej sytuacji finansowej jednorazowa zapłata określonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 139.241 zł, co stanowi niemal 40 % uzyskanego przez Spółkę w 2014 r. zysku ze sprzedaży, może w istocie zagrozić istnieniu tego podmiotu gospodarczego. Przy czym w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r. w sprawie I GSK 80/15 LEX nr 1646653) Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.