III SA/Wa 2580/16

Dnia 21 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. oraz styczeń i luty 2012 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. oraz styczeń i luty 2012 r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi oraz o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższe wezwanie jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zostało doręczone na adres Spółki w dniu 2 września 2016 r. Odbiór przesyłki pokwitował upoważniony pracownik – M.N. "pełnomocnik". Pismem z dnia 11 września 2016 r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Skarżąca wyjaśniła, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi odebrała z prowadzonego przez firmę zewnętrzną biura/siedziby Spółki B. w dniu 5 września. Wyjaśniła, że list został odebrany przez osobę z zewnętrznego biura nie będącą pracownikiem Spółki. Od tej daty został wyliczony termin na uzupełnienie braków formalnych skargi. Wraz z wnioskiem Spółka uzupełniła braki formalne skargi, o które została wezwana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, 2 i § 4 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Pismo z wnioskiem wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej pojęcia braku winy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie, z przyczyn od siebie niezależnych. Wniosek o przywrócenie terminu musi wskazywać na przyczyny usprawiedliwiające uchybienie terminu, a więc okoliczności uprawdopodobniające brak winy wnioskodawcy (postanowienie WSA w Łodzi z 30 marca 2012r., syn. akt: II SA/Łd 1310/11, post. NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt: II OZ 229/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić ponadto należy, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, wymaga natomiast wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia nie dającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu i to trwającej w sposób ciągły aż do dnia dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Oceniając podnoszone przez Skarżącą okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, stwierdzić należy, iż nie uprawdopodobniła ona braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca jako okoliczność wskazującą na brak zawinienia w uchybieniu terminu wskazała, że przesyłkę odebrała osoba, która nie była jej pracownikiem, z biura zewnętrznego Spółki. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że Skarżącą obciąża odpowiedzialność za wybór osoby, której powierzyła sprawy związane z obiegiem korespondencji w Spółce, również za skutki działań i zaniechań tej osoby. Skarżąca decydując się zlecić odbiór korespondencji osobie, która jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji Spółki z Sądu, bez swojego udziału, a zatem faktycznego nadzoru nad tą operacją powinna być świadoma, że obciążają ją ewentualne negatywne skutki zaniechania ww. osoby. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, aby osoba reprezentująca Spółkę, odbierając korespondencję starała się dowiedzieć w jakim dniu przesyłka została doręczona. Osoba ta pomimo istniejących w tym zakresie wątpliwości nie podjęła również żadnych kroków w celu ustalenia daty doręczenia ww. przesyłki. Mogła ona bowiem zatelefonować do Sądu z prośbą o informację w tym zakresie, jak również mogła ustalić datę doręczenia przesyłki na stronie http://emonitoring.poczta-polska.pl/. Zaniechanie przez Spółkę w tym zakresie świadczy o braku należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Dokonując oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd przyjął bowiem obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu można bowiem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego nawet wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublik.) W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano na okoliczności, które nie uzasadniały przywrócenia terminu - były to między innymi niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/ 99, niepubl.) czy też analogicznie jak w niniejszej sprawie - zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona - pełnomocników, pracowników kancelaryjnych (por. przywołany już w uzasadnieniu Sądu I instancji pogląd wyrażony w postanowieniu SN z 12 marca 1999 r. sygn. akt I PKN 76/99 publ. OSNP 2000/11/431). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że w niniejszej sprawie p. W.F. nie był pracownikiem Skarżącej. Wybór jego usług wynikał z decyzji Skarżącej i od tego czasu ponosiła ona konsekwencje tak podjętych działań. Uwzględniając fakt, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją zostanie uprawdopodobniony brak winy jego uchybieniu - należy stwierdzić, iż w niniejszym postępowaniu przesłanka warunkująca przywrócenie terminu z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie została spełniona. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.