III SA/Wa 2589/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – P. W. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004 r. oraz podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś mniejszym lub większym zakresie rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.) –dalej: "p.p.s.a." wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpieniem (zachodzi niebezpieczeństwo). Zdaniem Skarżącego egzekucja świadczenia objętego decyzją, wobec braku majątku nieruchomego, niewątpliwie zostanie skierowana do wynagrodzenia z tytułu świadczonej pracy oraz ruchomości w postaci zwykłych sprzętów domowych użytkowanych w głównej mierze przez nieletniego syna i żonę. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji narazi Skarżącego i członków jego rodziny na obniżenie poziomu życia poniżej przeciętnego i powszechnie dostępnego, a nadto wywoła nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości odzyskania zbytych przez komornika sprzętów domowych, ponieważ w przyszłości Skarżący nie będzie w stanie wygenerować kwoty umożliwiającej wyposażenie mieszkania choćby w najniezbędniejsze sprzęty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia zatem, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w powyższym przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Oznacza to, iż wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący powołał się na przesłankę wyrządzenia wykonaniem decyzji niepowetowanej szkody. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał jednak, aby przesłanka ta wystąpiła. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Podnoszony przez Skarżącego potencjalny charakter zagrożenia "zachodzi niebezpieczeństwo" dotyczy skutku, jakim jest wywołanie niepowetowanej szkody, nie zaś zdarzeń, które skutek ten mogą wywołać. Istnienie tych okoliczności i zdarzeń winno być wykazane. Ponadto Skarżący nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że skutki ewentualnej egzekucji byłyby takie, jak przedstawił w uzasadnieniu swego wniosku. Nie sposób bowiem uznać za wystarczającą informację, że Skarżący nie posiada nieruchomości oraz że uzyskuje dochody z pracy. W istocie Skarżący nie podał żadnych informacji o sytuacji majątkowej jego i rodziny, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika, jakie dochody osiąga Skarżący i jakimi dochodami dysponuje jego rodzina. Nie jest nawet możliwa ocena, czy Skarżący jest w stanie uregulować kwotę orzeczoną zaskarżoną decyzję, a zatem czy w ogóle istnieje podnoszone przez Skarżącego zagrożenie egzekucją. Skarżący nie wskazał również żadnych konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze, Warszawa 2009, s. 206; a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 466/09, LEX nr 563508). Bez podania informacji i przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., na których strona opiera swój wniosek oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.