III SA/Wa 259/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Pani M. W., na podstawie własnych tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] oraz [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., obejmujących nieuregulowane należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. wystawionych na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. z siedzibą w W. Zawiadomienie to, wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostało doręczone Zobowiązanej w dniu 30 czerwca 2020 r. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 22 czerwca 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego B. W., pismem z dnia 6 lipca 2020 r., wniosła w ustawowym terminie zarzuty do postępowania egzekucyjnego żądając uchylenia tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne oraz umorzenia postępowania. Zarzucono w nich brak wymagalności obowiązku wskazanego w przedmiotowych tytułach wykonawczych, bowiem ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone Podatnikowi już po wszczęciu egzekucji administracyjnej, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią Decyzji Dyrektora 1AS z dnia [...] grudnia 2019 r., niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względu na fakt, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone Podatniczce a nie jej prawidłowo ustawionemu pełnomocnikowi, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zabezpieczenia rachunków bankowych podatnika. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uznał zarzuty zgłoszone do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] oraz [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. za nieuzasadnione. Strona wniosła zażalenie, podnosząc poza uprzednio wskazanymi zarzutami, że organ naruszył prawo również poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej wydanego postanowienia oraz nieprawidłowe pouczenie co do środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2020 r. o nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2020 r. Strona nie godząc się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Zaskarżanemu postanowieniu pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie: • art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: u.p.e.a, w zw. z art. 26 § 5 u.p.e.a poprzez wskazanie w postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020r. iż "w ocenie organu nadzoru podnoszona przez skarżącego kwestia sposobu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mieści się w zakresie przesłanek podlegających badaniu w ramach zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a zarzutu braku wymagalności obowiązku" - podczas gdy tytuły wykonawcze z dnia [...] czerwca 2020 r. zostały doręczone Skarżącej już po wszczęciu egzekucji administracyjnej, a wiec nieprawidłowo, w związku z czym nastąpił brak wymagalności obowiązku z innego powodu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a i zarzut winien być uwzględniony; • art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez uznanie prawidłowości oddalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podniesionego przez Skarżącą zarzutu egzekucyjnego polegającego na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zabezpieczenia rachunków bankowych Skarżącej i naliczenia bardzo wysokich kosztów prowadzonej egzekucji, który to środek egzekucyjny uniemożliwia funkcjonowanie Skarżącej, podczas gdy należy zwrócić uwagę, iż organ egzekucyjny zablokował rachunki bankowe Skarżącej oraz naliczył rażąco niewspółmiernie do swojego nakładu pracy wysokie koszty prowadzonej egzekucji; • art. 64 § 1 u.p.e.a, w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP poprzez uznanie prawidłowości oddalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego podniesionego przez Skarżącą zarzutu egzekucyjnego polegającego na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i naliczenia bardzo wysokich kosztów prowadzonej egzekucji, podczas gdy organ egzekucyjny naliczył niewspółmiernie do swojego nakładu pracy wysokie koszty prowadzonej egzekucji; • art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ze względu na utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. pomimo spełnienia przesłanek do jego uchylenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi podnoszono również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 719/19, uwzględnił skargę Skarżącej w tożsamej sprawie dot. obowiązku podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2013 i uchylił zaskarżoną decyzję, przez co istnieć ma znaczne prawdopodobieństwo uchylenia również decyzji stanowiących podstawę do wydania tytułów wykonawczych w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał podnoszone wcześniej stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga wniesiona przez Skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podnoszone w niej zarzuty nie są zasadne. W ocenie Sądu podnoszone przez Skarżącą zarzuty nie mogły stanowić skutecznej podstawy zakwestionowania egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2020 r., gdyż organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Postępowanie przed organami administracyjnymi toczyło się na skutek wniesionych przez Skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec tego, że postępowanie to wszczęte zostało jeszcze przed dniem 30 lipca 2020 r. zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu dotychczasowym, tj. niezmienione w ustawie z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070.), a to na podstawie art. 13 ust. 1 ww. ustawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty określone w art. 33 u.p.e.a. są szczególnym środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Są one dla zobowiązanego podstawowym środkiem ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem wobec jego majątku egzekucji administracyjnej. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Zarzuty mogą być wniesione przez zobowiązanego na podstawie jednej z przesłanek enumeratywnie wyszczególnionych w przepisie art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Z uwagi na fakt, iż organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem w niniejszej sprawie, bezprzedmiotowym byłoby natomiast wydawanie postanowienia, o którym mowa w art. 34 ust. 1 u.p.e.a., gdyż nie zachodzą podstawy prawne do oddzielnego wypowiadania się o zasadności zgłoszonego zarzutu, najpierw jako wierzyciel i oddzielnie jako organ egzekucyjny (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r. sygn. I FPS 4/2006, LexPolonica nr 1453255, ONSAiWSA 2007, Nr 5, poz. 112). Wobec tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. jest zarówno organem egzekucyjnym, jak i wierzycielem zastosowanie znajdzie w tym przypadku art. 26 § 4 u.p.e.a., a organ ten przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Stosownie natomiast do art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednym z takich środków w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, stosownie do art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., jest egzekucja z rachunków bankowych. Wysokość i sposób ustalania opłat w egzekucji należności pieniężnych określone zostały w art. 64 u.p.e.a. Zgodnie natomiast z art. 64c § 6a u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. W myśl art. 64c § 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Wskazać należy również na treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325. ze zm.), dalej: p.p.s.a.: orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, przy czym zgodnie z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pierwszego z przedstawionych w skardze zarzutów, Sąd wskazuje, że słuszne są twierdzenia organu sprowadzające się do wskazania, że kwestia sposobu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mieści się w zakresie przesłanek podlegających badaniu w ramach zgłoszonego na podstawie art. 33 §1 pkt 2 u.p.e.a. zarzutu braku wymagalności obowiązku. Powyższa kwestia odnosi się bowiem do prawidłowości wszczęcia egzekucji, nie zaś do wymagalności obowiązku stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji. Zasadnie wskazuje bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż "o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych", a ujęcie w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłanki "braku wymagalności z innego powodu" stanowi co prawda, że podstawą zarzutu wywiedzionego z tego przepisu mogą być inne zdarzenia, które nie zostały enumeratywnie wyliczone przez ustawodawcę, to jednakże "muszą one mieć charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie, czyli odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty i należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 928/19, LEX nr 2779780). Okoliczności kwestionujące wymagalność obowiązku podatkowego muszą mieć zatem charakter materialny, a nie formalny. Innymi słowy, nie może sprowadzać się ona do oceny prawidłowości procedury wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ, a koncentrować musi się na merytorycznej zasadności tytułu wykonawczego, na podstawie którego wszczęte zostało postępowanie. Skarżący, który zarzuca organowi naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. winien dysponować dowodem świadczącym o braku wymagalności obowiązku. W niniejszej sprawie, Strona takim dowodem nie dysponowała i równocześnie wszelkie twierdzenia dot. naruszenia przez organ art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. koncentrowały się na podnoszonej nieprawidłowości doręczenia zawiadomienia. Błędne jest twierdzenie skargi, że skuteczność wszczęcia egzekucji, po myśli art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., uzależniona jest m.in. od prawidłowego doręczenia tytułów wykonawczych zobowiązanemu. Wbrew temu co twierdzi Skarżąca - stosownie do regulacji zawartej w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego Skarżącej, w sytuacji gdy odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącej później. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W sytuacji, gdy na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości Skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu 22 czerwca 2020 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku P. S.A., a zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu (Skarżącej) w dniu 30 czerwca 2020 r., nie ma podstaw do podważenia stanowiska, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. – z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego Skarżącej, tzn. 22 czerwca 2020 r. Doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, w tym przypadku P. S.A. z siedzibą w W., jest jedną z alternatywnych metod wszczęcia postępowania egzekucyjnego, która wprost wyrażona została w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zawiadomienie to przedstawione zostało dłużnikowi w dniu 22 czerwca 2020 r., wobec czego z chwilą jego doręczenia postępowanie egzekucyjne zostało skutecznie wszczęte. Nie są więc zasadne twierdzenia Skarżącej jakoby przed dniem doręczenia jej tytułu wykonawczego, tj. [...] czerwca 2020 r. postępowanie egzekucyjne nie zostało prawidłowo wszczęte, a egzekucja prowadzona w jego toku jest wadliwa. Odnosząc się do drugiego z podnoszonych zarzutów, tj. zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucjnego, wskazać należy, że organ winien z jednej strony stosować takie środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a z drugiej "spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego" (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Już z literalnej wykładni przepisu, nie ma więc wątpliwości, że przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem uzyskanie wymagalnej należności publicznoprawnej i możliwie szybkie wyegzekwowanie środków. Z uwzględnieniem słusznego interesu strony, organ powinien przedsięwziąć takie czynności i wybrać taką metodę egzekucji, która pozwoli zaspokoić należność w jak najkrótszym czasie. Słusznie wskazuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że "organ egzekucyjny przede wszystkim winien stosować środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, ta zatem zasada determinować winna wybór środka stosowanego przez organ prowadzący postępowanie". Wskazać należy również, że podatnik, który uważa wybraną metodę egzekucji należności za zbyt uciążliwą, winien wykazać, że ma środki, z których mogłaby zostać zaspokojona należność publicznoprawna. W innym przypadku nie może się zmaterializować wymóg stosowania najmniej uciążliwego dla podatnika środku, albowiem jedynym środkiem umożliwiającym skuteczną egzekucję jest właśnie ten zastosowany przez organ. Skarżąca nie wyjaśnia również w wywiedzionej skardze, dlaczego zajęcie jej rachunku bankowego byłoby środkiem zbyt dolegliwym. Nie przedstawia na to żadnego dowodu, co więcej, nie wskazuje także żadnych okoliczności, które świadczyłyby o właśnie takim skutku. Nie jest na pewno wystarczające, do spełnienia spoczywających na Podatniczce ciężarów postępowania, podniesienie w skardze, iż zamierzała złożyć wniosek o rozłożenie zaległości na raty. Wskazanie na taki zamiar po stronie Podatniczki, nie czyni bowiem podjętej egzekucji z rachunku bankowego nadmiernie uciążliwą lub prowadzoną niezasadnie. Bazując na zasadach doświadczenia życiowego, uznać należy, że zajęcie rachunku bankowego jest uciążliwe dla zobowiązanego, lecz jest to jeden z mniej dolegliwych środków egzekucji należności pieniężnych. Środek ten, bez przytoczenia szczególnej sytuacji podatnika, jako stosowany powszechnie nie mógłby zostać a priori uznany za dolegliwy ponad miarę, gdyż kłóciłoby się to z zasadą racjonalności ustawodawcy oraz w istotnej mierze ograniczało możliwość prowadzenia postępowań egzekucyjnych przez organy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie ma znaczenia również fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku, o którym wspomniano w skardze. Jego moc wiążąca jest ograniczona bowiem jedynie do tego co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Już sama Skarżąca wskazuje, że orzeczenie to dotyczyło prawidłowości rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego za rok 2013, w sytuacji gdy tytuły wykonawcze, na podstawie których organy egzekucyjne prowadziły postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyły obowiązku za rok 2014. Z tego też powodu nie ma w tym miejscu potrzeby odnosić się szerzej do braku tożsamości tych spraw, gdyż wydaje się nie być to sporne. Nie ma natomiast wątpliwości, gdyż brak jest ku temu podstawy prawnej, że wydanie wyroku w podobnej co prawda, lecz dotyczącej innego przedmiotu sprawie, nie jest podstawą do uchylenia tego rodzaju postanowień organów egzekucyjnych. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji również, że utrzymał on w mocy postanowienie, w którym nie uwzględniono zarzutu naliczenia zbyt wysokich kosztów egzekucyjnych. Podniesienie takiego zarzutu na tym etapie postępowania jest przedwczesne i nie może zostać uznane przez Sąd za zasadne. Ustawodawca przewidział szczególny tryb ustalania kosztów egzekucyjnych i sposobu ich zaskarżania. Przyjęte tamże rozwiązania mają charakter wyłączny i w pełni wyczerpują problematykę sposobu ustalania kosztów postępowania. Słusznie zatem organ II instancji wskazuje, że kwestia te stanowi odrębną od zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym sprawę i nie może być merytorycznie rozstrzygana przez Sąd na podstawie niniejszej skargi. W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje bowiem zasada niekonkurencyjności środków prawnych. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu właściwym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podstawą zarzutów dot. prowadzenia egzekucji administracyjnej może być jedynie okoliczność objęta tym przepisem. Brak jest tam natomiast możliwości oparcia stawianych zarzutów o błędne, czy też rażąco zbyt wysokie ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Zaznaczyć należy, że takie orzeczenie nie zamyka drogi Skarżącej do kwestionowania zasadności wyliczenia kosztów egzekucyjnych, lecz ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że nie może mieć to miejsca w trybie zarzutów opartych o art. 33 § 1 u.p.e.a. Jest bowiem inny, właściwy ku temu tryb, z którego strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia organu będzie mogła skorzystać. W kwestii zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. organ odwoławczy zasadnie stwierdził, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzję DIAS z [...] grudnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowych od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 182.483 zł. Natomiast z decyzji DIAS z [...] lutego 2020 r. wynika, że organ podatkowy umorzył postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2014. Wpłaty dokonane w tymże podatku w kwoce 50.490 zł zostały zaliczone na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. To spowodowało zmniejszenie należności dochodzonej tytułem wykonawczym nr [...] do kwoty 131.993 zł. Wobec powyższego zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. również został prawidłowo oceniony w zaskarżonym postanowieniu jako niezasadny. Dokonując oceny podniesionego przez Skarżącą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., niedopuszczalności egzekucji należy wyjaśnić, że zarzut ten odnosi się do niedopuszczalności ze względów formalnych. Analizując zarzut dopuszczalności prowadzonej wobec Skarżącej egzekucji, należy wskazać, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Przy czym, zgodnie z art. 3 § 1 cyt. ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się m.in. do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Zważywszy na fakt, iż na podstawie tytułów wykonawczych dochodzona jest należność pieniężna z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. wynikająca z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r., należy stwierdzić, że obowiązek objęty tymi tytułami podlega egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem naczelnik urzędu skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, a Skarżąca jest osobą zobowiązaną, co do której zastosowanie mają przepisy u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.