III SA/Wa 2595/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, na podstawie art. 21 § 3, art. 93 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., nazywanej dalej: "O.p.") oraz art. 33 ust. 3 pkt 3, ust. 4, ust. 4a i art. 49 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) określił wysokość zobowiązania I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (nazywanej dalej: "Skarżąca", "Spółka") z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z: nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za maj 2013 r. w wysokości 50.231 zł. niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za maj 2013 r. w wysokości 6.090 zł. Decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. doręczono Skarżącej na adres Spółki w dniu 28 kwietnia 2014 r. 2. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2014 r., które zostało podpisane przez M. W. Prezesa Zarządu Spółki. 3. Pismem z dnia 13 maja 2014 r. (doręczonym w dniu 18 maja 2015 r.) Spółka została wezwana do przedłożenia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, dokumentu potwierdzającego, że M. W. sprawujący funkcję Prezesa Zarządu Spółki był upoważniony do samodzielnego złożenia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2014 r. W piśmie Spółka została pouczona, że zgodnie z art. 169 § 1 O.p. niewypełnienie określonego warunku skutkować będzie pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. 4. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 49 ust. 1 i 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 169 § 4 O.p. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie z dnia 6 maja 2014 r. wniesione przez Spółkę od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2014 r., stwierdzając, że do dnia sporządzenia postanowienia nie wpłynęła do organu odpowiedź Spółki na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania. 5. Pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 169 § 1 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy złożone podanie (odwołanie z dnia 6 maja 2014 r.) spełniało wymogi określone przepisami prawa, gdyż zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentacji Spółki. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała, że możliwość zastosowania przez organ art. 169 § 1 O.p. w postaci wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia, występuje jedynie w sytuacji gdy spełniony jest warunek określony w powołanym przepisie, czyli "Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa". Warunek, o którym mowa w art. 169 § 1 O.p. w przypadku odwołania z dnia 6 maja 2014 r. złożonego do Ministra Pracy i Polityki Społecznej przez Skarżącą nie został spełniony, ponieważ M. W. - Prezes Zarządu Spółki - osoba podpisująca odwołanie - w dniu jego złożenia był samodzielnie uprawniony do reprezentowania Spółki, czego potwierdzeniem są zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ zatem w ramach prowadzonego postępowania był uprawniony do zgromadzenia materiału dowodowego, na podstawie przepisów dotyczących postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej, jednakże bez prawa zastosowania sankcji z art.169 § 1 O.p. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. W ocenie Sądu rację ma Organ II instancji wskazując, iż z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dostępnego na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości nie wynikało jednoznacznie, iż M. W. może samodzielnie reprezentować Spółkę. Ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie akt wynikało natomiast, iż Prezes Zarządu Spółki M. W. nie udzielił samodzielnie pełnomocnictwa z dnia 6 lutego 2013 r. dla B. K. i z dnia 16 kwietnia 2013 r. dla H. K.. Pełnomocnictwa te zostały podpisane łącznie z członkiem zarządu Dyrektorem Finansowym Spółki. W spornej sprawie prezes zarządu potwierdził pełnomocnictwo jednoosobowo. W związku z powyższym, aby ustalić właściwy sposób reprezentacji Spółki organ II instancji w toku prowadzonego postępowania, pismem z dnia 13 maja 2015 r., doręczonym stronie w dniu 18 maja 2015 r. (dowód - zwrotne potwierdzenie odbioru), zgodnie z dyspozycją art. 169 § 1 O.p., zasadnie wezwał stronę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego, iż M. W. jest upoważniony do samodzielnego wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu PFRON. W piśmie tym organ pouczył, iż niewypełnienie powyższego warunku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Pomimo upływu zakreślonego terminu strona nie przesłała żądanego dokumentu. W ocenie Sądu wobec powyższego organ II instancji zasadnie uznał, iż z powodu braku formalnego, czyli braku dokumentu stwierdzającego samodzielne umocowanie do reprezentacji osoby prawnej należało wydać postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Skoro strona, mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o skutkach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyła stosownego dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony (np. odpis z KRS), organ odwoławczy został pozbawiony możliwości zweryfikowania czy Prezes Zarządu Spółki - Pan W. był uprawniony do samodzielnego podpisania i wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu PFRON. Należało więc stwierdzić, że zaskarżone postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia zostało wydane zasadnie, wobec niedostarczenia - mimo wezwania organu - stosownego dokumentu wskazującego na umocowanie do wniesienia odwołania, w sytuacji powzięcia wątpliwości co do umocowania danej osoby do reprezentacji Spółki. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyroku NSA z dnia 19 marca 2014 r., II GSK 2097/12 oraz orzeczeniu NSA z dnia 14 października 2014 r., II GSK 940/13 (opublikowany na stronie www.nsa.gov.pl, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwaną dalej: CBOSA). Zgodnie z nimi organ miał prawo wezwać do przedłożenia stosownego dokumentu w zakresie prawidłowości złożonego umocowania. Ponadto z podanych wyroków wynika, że w sytuacji, gdy odwołanie składa pełnomocnik braki w zakresie wykazania pełnomocnictwa, w tym jego niepoświadczenie za zgodność z oryginałem, są brakami formalnymi odwołania, które należy uzupełnić w ustawowym, siedmiodniowym terminie. Jednak niedopełnienie tego obowiązku nie skutkuje tylko brakiem pełnomocnictwa, ale jest wadą formalną odwołania, a to upoważnia organ do wydania postanowienia w trybie art. 169 § 4 O.p. W wyrokach tych NSA wyraził ocenę prawną zgodnie z którą z samego faktu, że pełnomocnik nie uzupełnia braków odwołania w zakresie pełnomocnictwa wynika upoważnienie do wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Podobnie jest na gruncie p.p.s.a., gdzie brakiem skargi skutkującym jej odrzuceniem, na skutek nie uzupełnienia pomimo wezwania, jest brak dołączenia odpisu z KRS (post. WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2015 r., V SA/Wa 3497/14). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, co oznacza, że skarga nie jest zasadna. 5. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w przedmiotowym postanowieniu. Wobec powyższego brak było podstaw do uznania zarzutów skargi za uzasadnione i WSA w Warszawie, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji przedmiotowego wyroku.