III SA/Wa 2639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R.K., M. K. oraz H. P. w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [ ...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych postanawia: odrzucić skargę M. K. Pismem z dnia 27 maja 2013 r. R. K., M. K. oraz H. P., (dalej jako Skarżący) w imieniu których występuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego "W." z siedzibą w W., (dalej jako Stowarzyszenie) wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłat za odbiór odpadów komunalnych. Na podstawie odrębnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2013 r. wezwano Skarżących do uiszczenia wpisu od skarg w wysokości 300 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. Stowarzyszenie złożyło zażalenia na powyższe zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II FZ 753/13, II FZ 754/13, II FZ 755/13 oddalił powyższe zażalenia. W uzasadnieniu ww. postanowień NSA wskazał, iż w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. W ocenie NSA nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R. K., H. P. i M. K. reprezentowanych przez to samo stowarzyszenie. Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Sąd zauważył, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania w tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny. Następnie w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 13 grudnia 2013 r., Stowarzyszenie wniosło w imieniu Skarżących o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniami z dnia 17 stycznia 2014 r. pozostawił wnioski Skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. Stowarzyszenie wniosło w imieniu Skarżących sprzeciwy od ww. zarządzeń referendarza sądowego. Postanowieniami z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił wnioski Skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W wyniku wniesionych zażaleń na powyższe postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 465/14, II FZ 466/14, II FZ 467/4 oddalił zażalenia na powyższe postanowienia WSA z 19 lutego 2014 r. W uzasadnieniu postanowień NSA podtrzymał stanowisko, iż uprawnienia lub obowiązki Skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w przedmiotowej sprawie ma charakter formalny. Na podstawie zarządzenia z dnia 13 czerwca 2014r. wezwano Skarżących do wykonania prawomocnych zarządzeń do uiszczenia wpisów od skarg. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. Stowarzyszenie złożyło oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniosło o zwrot uiszczonego wpisu. Ponadto poinformowało, iż uiszczony wpis w kwocie 300 zł dotyczył R. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd. W przedmiotowej sprawie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zostały doręczone Skarżącym na adres Stowarzyszenia reprezentującego Skarżących w dniu 1 lipca 2014 r. Ustawowy siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu zatem upłynął w dniu 8 lipca 2014 r. Wezwania zostały doręczone na wskazany w skardze adres do korespondencji. Tym samym uznać należało, że M. K. została prawidłowo pouczona o skutkach nie wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 lipca 2013r. we wskazanym terminie. Do dnia dzisiejszego M. K. nie uiściła wpisu od skargi. Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie Stowarzyszenie reprezentujące Skarżących uiściło wpis od skargi w kwocie 300 zł w dniu 15 lipca 2013 r. nie wskazując w imieniu którego ze Skarżących uiściło ww. kwotę. Sąd uwzględnił oświadczenie Stowarzyszenia reprezentującego w niniejszej sprawie Skarżących, iż wpis ten dotyczy R. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni aprobuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniach z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II FZ 753/13, II FZ 754/13, II FZ 755/13 oraz postanowieniach z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 465/14, II FZ 466/14, II FZ 467/4, iż w niniejszej sprawie Skarżący wnieśli kilka skarg, które tylko formalnie połączono jednym pismem, przy jednoczesnym reprezentowaniu przez to samo Stowarzyszenie. W ocenie Sądu nie oznacza, to jednak, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął, iż jest to połączenie skarg w jednym piśmie, o czym stanowi przepis art. 57 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Sąd uznał, że postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zainicjowane na skutek skargi złożonej wspólnie przez trzech Skarżących, tj. R. K., H. P. i M. K. reprezentowanych przez to samo Stowarzyszenie. Wobec tego nie można uznać, że ich uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a ich współuczestnictwo ma charakter materialny. Należy zauważyć, iż każdy ze skarżących posiada odrębną legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikającą z zamieszkiwania w tej samej gminie. Oznacza to, że uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne, zaś ich współuczestnictwo w tej sprawie ma charakter formalny. W związku z powyższym Sąd w odrębnym postanowieniu dokonał oceny przesłanek skuteczności cofnięcia skargi jedynie wobec R. K.. Ponadto odrębnym postanowieniem ocenił przesłanki dopuszczalności skargi wobec H. P.. Wyjaśnić przy tym należy, iż wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie zaistnienie przesłanek do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.) przez Stowarzyszenie w imieniu M. K., gdyż badanie takie możliwe jest po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.) Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.