III SA/Wa 2640/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej jako Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług wr zakresie stawki podatku, jaką powinna zastosować Spółka wystawiając dla najemców faktury z tytułu mediów. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca jako właściciel obiektu wynajmuje własne powierzchnie biurowe i magazynowe w W. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] oraz w B. przy ul. [...] i ul. [...], w których najemcy prowadzą działalność gospodarczą. Zgodnie z postanowieniami umów najmu, Skarżącej jako wynajmującemu przysługuje stały miesięczny czynsz najmu. Zapisy umów stanowią, że oprócz czynszu najemcy ponoszą dodatkowo opłaty związane z zużyciem energii elektrycznej, wody, ogrzewania, wywozem śmieci, internetem oraz innymi usługami telekomunikacyjnymi (opłaty za media). Opłaty te najemcy zwracają Skarżącej. Rozliczenie następuje na podstawie refaktur w zależności od stopnia zużycia mediów. Stroną umów z dostawcą mediów i usług jest Skarżąca. W związku z powyższym zadała pytanie: Czy Skarżąca może refakturować media według stawki VAT wynikającej z faktury pierwotnej tj. 8 %, jeżeli mieszczą się one w pojęciu opłat indywidualnych? Zdaniem Skarżącej w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że świadczenie z tytułu czynszu najmu i opłaty za media są ze sobą powiązane w sposób ścisły, w sytuacji, gdy w umowie najmu strony odrębnie uregulowały wynagrodzenie za możliwość korzystania z przedmiotu najmu oraz należności za inne świadczenia realizowane przez wynajmującego. W konsekwencji, należności za obie czynności naliczane są niezależnie, co wyklucza traktowanie ich jako jednego świadczenia opodatkowanego wg stawki właściwej dla usługi najmu, tj. 23%. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 13 sierpnia 2013 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe w zakresie stawki podatku jaką powinna zastosować spółka wystawiając dla najemców faktury VAT za energię elektryczną, wodę, ogrzewanie, wywóz śmieci oraz uznał za prawidłowe stanowisko Skarżącej w zakresie stawki podatku jaką powinna zastosować spółka wystawiając dla najemców faktury VAT za usługi telekomunikacyjne i internet. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: ,,ustawa o VAT") kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Zdaniem Organu w sytuacji, gdy korzystający z lokalu (najemca) nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media jako element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu lokalu stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu świadczenia usług najmu. Organ zauważył, iż nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej usługi, jaką jest usługa najmu lokalu na cele użytkowe, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je (poprzez refakturowanie) na korzystnych zasadach. Według Organu do takiego postępowania nie uprawniają przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, lecz stanowiącą w istocie jedno niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie re fakturowania jej poszczególnych elementów. Tym samym w ocenie Organu ponoszone przez wynajmującego wydatki związane z zapewnieniem energii elektrycznej, wody, ogrzewania, wywozu śmieci, na potrzeby wynajmowanego obiektu, stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu świadczenia usług najmu. W konsekwencji powyższego Organ uznał, iż podlegają opodatkowaniu, zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, według stawki właściwej dla świadczonych usług najmu lokali użytkowych, tj. 23%. Organ w odniesieniu do kwestii odsprzedaży usługi telekomunikacyjne i internetu stwierdził, iż te świadczenia są świadczeniami samodzielnymi i odrębnymi od usługi najmu. Zdaniem Organu, mimo iż usługi te towarzyszą korzystaniu z zajmowanego obiektu to nie są one niezbędne do korzystania z tego obiektu. Stwierdził, iż bez takich mediów jak energia elektryczna, woda, ogrzewanie, wywóz śmieci, właściwe korzystanie z lokalu jest niemożliwe, są to bowiem media niezbędne do funkcjonowania określonego lokalu. W ocenie Organu natomiast bez takich mediów jak telefon, Internet, wynajmujący lokal może swobodnie funkcjonować. Są to media, które nie muszą bezwzględnie towarzyszyć korzystaniu zdanego lokalu, tj. media bez których korzystanie z lokalu, przy zapewnieniu dostępu innych ww. mediów, jest możliwe. Zdaniem Organu poniesione koszty usług telekomunikacyjnych i internetu, gdzie odbiorcą jest inny podmiot (najemca) niż podmiot obciążony (Wnioskodawca), powinny zostać przeniesione przez Skarżącą, na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy, na faktycznego odbiorcę. Tym samym wydatki poniesione przez Skarżącą na zakup usług telekomunikacyjnych i internetu, jako niestanowiące elementu usług najmu winny być przedmiotem odsprzedaży dla najemców w takiej części, w jakiej faktycznie ich dotyczą. Przeniesienie tych kosztów winno zostać udokumentowane poprzez wystawienie przez Skarżącą na podmioty będące faktycznymi odbiorcami świadczeń faktury VAT ("refaktury"), z zastosowaniem właściwej stawki podatku. W skardze na powyższą interpretację Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów: art. 8 ust. 2 a ustawy o VAT poprzez uznanie, iż przeniesienie kosztów nabycia usługi w postaci dostarczania energii elektrycznej , wody, ogrzewania, wywozu śmieci w celu odsprzedaży, nie jest sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej jedynie elementem pomocniczym do świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze nie ma racji bytu, art. 29 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, iż poniesione przez Skarżącą wydatki związane z zapewnieniem energii elektrycznej, wody, ogrzewania, wywozu śmieci na potrzeby wynajmowanego obiektu stanowią wraz z czynszem obrót opodatkowany wg. stawki 23 %, Ponadto zarzuciła naruszenie art. 14 b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm) poprzez nieprecyzyjną odpowiedź w interpretacji podatkowej na postawione pytanie i wyjście poza zakres stanu faktycznego oraz błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ przyjął, że bez takich mediów jak energia elektryczna, woda, ogrzewanie, wywóz śmieci, właściwe korzystanie z powierzchni magazynowej jest niemożliwe, albowiem są to media niezbędne dla funkcjonowania określonego lokalu magazynowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Postępowanie sądowe należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a." -, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1389/12, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do TSUE pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1/ Czy przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego? 2/ W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali? Sąd zauważa, iż wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jednakże nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. Europejski Trybunał Sprawiedliwości jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W świetle obowiązujących przepisów prawa nie ulega ponadto wątpliwości, że orzeczenie ETS dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma moc wiążącą w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2009 r. sygn. akt I FSK 656/08). W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na ww. pytanie prejudycjalne dotyczy kwestii prawnej stanowiącej istotę sporu w niniejszej sprawie. Uznając więc, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania wszczętego przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na skutek pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem dotyczy ona tożsamego problemu prawnego, który jest przedmiotem ww. pytania prejudycjalnego, Sąd skorzystał z uprawnienia do zawieszenia postępowania sądowego i na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.