III SA/Wa 2656/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak, po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. F.W. (dalej "Skarżący") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał na fakt znacznej dysproporcji między osiąganymi przez niego przychodami a kwotą zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami. Skarżący nadmienił, że w dniach 30 czerwca i 3 lipca 2017 r. uiścił podatek określony w zaskarżonej decyzji w łącznej wysokości 2 106 009 zł, natomiast brak środków finansowych uniemożliwił mu zapłatę odsetek od tej zaległości. Zdaniem Skarżącego, powyższa okoliczność potwierdza jego dobrą wolę co do wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżący podniósł, że egzekucja należności objętej zaskarżoną decyzją uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, a także może spowodować konieczność zaciągnięcia pożyczek i kredytów w celu uzyskania środków na pokrycie zobowiązania. Skarżący dodał, że w świetle przedstawienia przez niego nowych dowodów, które mogą przyczynić się do zmniejszenia zobowiązania podatkowego, wstrzymanie wykonania decyzji, z uwagi na ewentualną bezzasadność egzekucji, pozostaje w interesie Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Argumentacja Skarżącego w tym zakresie sprowadza się w istocie do wskazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się z koniecznością zaciągnięcia pożyczek czy kredytów na pokrycie zobowiązania, zaś przeprowadzenie egzekucji z rachunków bankowych Skarżącego uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd zauważa w tym miejscu, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec podnoszonej przez Skarżącego okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu regulowanie bieżących zobowiązań i prowadzenie działalności gospodarczej zaznaczyć należy, iż przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej. Wywieranie skutków finansowych dla Skarżącego jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z regułą wynikającą z art. 61 § 1 P.p.s.a. nie następuje w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, lecz wymaga zaistnienia szczególnych, nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Bez znaczenia do oceny przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji pozostaje natomiast dobra wola Skarżącego co do uiszczenia kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). W związku z tym, Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.