III SA/Wa 267/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Wójt Gminy P. określił J. M.– zwanemu dalej Skarżącym - wymiar podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 1.294 zł. Jako podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął powierzchnię gruntu 2.378 m² i 1.038 m², drogi 752 m² oraz powierzchnię budynku 80,00 m². Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W odwołaniu podniósł, iż jest właścicielem nieruchomości we wsi P., składającej się z kilku działek, w tym przejętych w spadku po zmarłej matce. Skarżący zarzucił brak decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej jego działek, podniósł, że działki te są nadal gruntami rolnymi. Jako właściciel nie występował o zmiany użytków. Podkreślił, iż działania podejmowane przez Starostwo Powiatowe w P. odbywały się bez jego udziału. Wniósł o unieważnienie decyzji w całości i zwolnienie od zobowiązania podatkowego za rok 2009. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm. zwana dalej ,,Prawo geodezyjne i kartograficzne"), dane ewidencji gruntów są urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych między innymi w postępowaniu podatkowym odnośnie powierzchni gruntów i budynków i ich przeznaczenia. Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy P. wydana została w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy "Zawiadomienie w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków" z dnia 15 stycznia 2008 r. Zmiany zostały wprowadzone na podstawie operatu geodezyjnego z dnia 22 listopada 2007 r. - założenie ewidencji budynków i weryfikacji zabudowanych użytków gruntowych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z zawiadomienia wynika, iż Skarżący jest właścicielem działek o nr ew. [...] o powierzchni 1.6389 ha, nr [...] o powierzchni 0,1038 ha, nr [...] o powierzchni [...] oraz nr [...] o powierzchni 0,0381 ha. Działki nr [...] i [...] do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiły użytki rolne klasy VI, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz lasy. Po zmianie działka nr 200/19 w całości została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane - Bi, natomiast działka nr 200/18 w części o powierzchni 0,2378 ha została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe - B, w części o powierzchni 1,1294 ha jako lasy - Ls, w części o pow. 0,1361 ha jako grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz VI oraz w części o pow. 0,1356 ha jako grunty orne R VI. Od czasu wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, działka nr [...] i część działki nr [...] nie podlegają już przepisom ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), lecz przepisom ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Grunty ww. działek do czasu zmiany ich klasyfikacji korzystały w całości ze zwolnienia od podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz ze zwolnienia od podatku leśnego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Obecnie część działki nr [...] sklasyfikowana jako użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych nadal korzysta z ustawowego zwolnienia od podatku rolnego (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym). Również las istniejący na działce 200/18 jest zwolniony od podatku leśnego, z uwagi na wiek lasu (nie osiągnął jeszcze wieku 40 lat). Działka nr 200/18 sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe - B oraz część działki 200/19 sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane - Bi, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Grunty pozostałych działek nr [...] i [...] zostały sklasyfikowane jako drogi "dr", co oznacza że również podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wprowadzone przez Starostwo Powiatowe w P. zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczą także klasyfikacji budynków znajdujących się na gruncie objętym weryfikacją użytków gruntowych. Organ wskazał, że dane zawarte w ewidencji potwierdzają, iż Skarżący jest właścicielem budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. 200/18. Ewidencja określa funkcję tego budynku jako "mieszkalny". Podstawę opodatkowania budynków stanowiła jego powierzchnia użytkowa, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Dane o powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku, organ podatkowy pierwszej instancji uzyskał od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., w zeznaniu podatkowym w sprawie spadku po zmarłej matce Skarżący wykazał budynek mieszkalny znajdujący się we wsi P., o powierzchni użytkowej 80 m². Wymiaru podatku dokonano przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Do opodatkowania gruntu ma zastosowanie stawka w wysokości 0,30 zł/m², natomiast do budynku - stawka w wysokości 0,55 zł/m². Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało, że Skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję - Starostwie Powiatowym w P. bowiem danych tych nie może zmienić organ podatkowy. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie przepisów § 1 ust. 2 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów ( Dz. U. nr 19, poz. 97 ze zm. ) oraz § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38,poz. 454 ). Ponadto zarzucił naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm. dalej O.p.) oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwany dalej ,,k.p.a.’’ ) co miało wpływ na sposób opodatkowania i wysokość podatku. Skarżący w skardze wskazał, że w rozpatrywanej sprawie występują dwie odrębne, jednak związane ze sobą kwestie. Pierwsza dotyczy zmian sposobu i wysokości opodatkowania, w tym bezczynność organów w ustaleniach zgodności z prawem procedur dokonanych zmian. Natomiast druga dotyczy zmian w ewidencji gruntów i stanu własności . Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy nie uwzględnił umowy nr [...] z dnia 4 września 2006 r. Zawarł również zarzuty odnoszące się do wprowadzonych przez Starostwo Powiatowe w P. zmian w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy podatkowe prawidłowo dokonały wymiaru podatku od nieruchomości przyjmując jako podstawę opodatkowania dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z zawartego w aktach sprawy zawiadomienia z dnia 15 stycznia 2008 r. o zmianie ewidencji, na podstawie której organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości wynika, iż Skarżący jest właścicielem działek o nr ew.: [...] i budynku na działce nr ew. [...]. położonych w P. gmina P. Ponadto z zapisów ewidencji wynika, że działki o nr ew. [...] do zmiany klasyfikacji użytków gruntowych stanowiły użytki rolne klasy VI, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz lasy. Po zmianie działka nr ew. [...] o powierzchni 0,1038 w całości została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane – Bi, natomiast działka nr [...] w części o pow. 0,2378 ha została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe – B, w części o powierzchni 1,1294 ha jako lasy –Ls, w części o powierzchni 0,1361 ha jako grunty zadrzewione i zakrzewione – Lz Vi oraz w części o pow. 0,1356 ha jako grunty orne R VI. Grunty pozostałych działek o nr ew. [...] o powierzchni 0,0371ha i 0,0381 ha sklasyfikowane zostały jako drogi "dr". W związku z dokonanymi zmianami w ewidencji organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że część działki o nr ew. [...] sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe B oraz działka o nr ew. [...] sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane Bi, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art.2 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Również powierzchnia gruntów pozostałych działek o nr ew. [...] sklasyfikowane jako drogi "dr" stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budynki lub ich części. W związku z powyższym organy podatkowe zasadnie uznały, że budynek mieszkalny znajdujący się na działce o nr ew. 200/18 podlega również opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Natomiast pozostałe części działki nr 200/18 sklasyfikowane jako użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz nadal korzystają z ustawowego zwolnienia od podatku rolnego na podstawie art. 12 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntu danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów, o czym stanowi powołany art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym . Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 1332/05 niepubl. ). W piśmiennictwie wyrażane są tożsame poglądy ( np. artykuł L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone ( por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08 niepubl.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane w powołanych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego jak i w skardze kwestionował prawidłowość zapisu w ewidencji dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów wskazując, na niezachowanie przewidzianymi przepisami prawa procedur dokonywania zmian w ewidencji jak i niezgodności tych zmian ze stanem faktycznym. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że organy podatkowe zobowiązane są ustalić, jaki charakter ma grunt, podlegający opodatkowaniu, ma to bowiem wpływ zarówno na możliwość opodatkowania gruntu danym podatkiem, jak i wysokość tego podatku ( art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 u.p.o.l. ). Ustaleń tych dokonują korzystając ze środków dowodowych, wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie jest więc konieczne wyjaśnienie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, kto i w jaki sposób dokonał zmiany przeznaczenia gruntów. Kwestię tę może badać ewentualnie starosta dokonując aktualizacji ewidencji zgodnie z § 46 ust. 1 i § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ). Dokonanie tych ustaleń nie dawałoby zresztą uprawnień organom podatkowym do dokonywania jakichkolwiek zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie należy to bowiem do ich kompetencji, a jak- wskazano wyżej- do kompetencji starosty. W związku z powyższym nieuzasadniony jest podnoszony przez Skarżącego zarzut co do nieuwzględnienia przez organ odwoławczy złożonych wniosków dowodowych oraz braku oceny umowy z dnia 4 września 2006r. nr [...] dotyczącej założenia ewidencji budynków z aktualizacją użytków gruntowych terenów zabudowanych. Jak już wyżej wskazano organy podatkowe przy wymiarze podatku związane są danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, natomiast wnioskowane przez Skarżącego dowody sprowadzały się do przeprowadzenia przez organy podatkowe oceny postępowania w zakresie dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków oraz weryfikacji zapisów ewidencji do czego organy te nie są uprawnione. Należy zauważyć, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do złożonego żądania przeprowadzenia wnioskowanych dowodów poprzez wydanie odrębnego postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodów, względnie w zaskarżonej decyzji, czym naruszył przepis art. 188 O.p. Jednakże mając na względzie, iż wnioskowane dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości, naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Skarżącemu, jako właścicielowi nieruchomości przysługują środki prawne, zmierzające do doprowadzenia danych z ewidencji do stanu zgodnego z rzeczywistością zgodnie z § 46 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( por. też wyrok NSA z 8.05.2002 r., III SA 2466/01, opubl. w Lex pod nr 77806, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 sygn. akt II FSK 1885/09 ). Jeżeli więc Skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten oznacza, że Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów ( por. J.P. Tarno; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.197 ). W związku z powyższym podnoszony przez Skarżącego zarzut braku decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia gruntu z użytku rolnego zabudowanego na tereny mieszkaniowe oraz na inne tereny zabudowane oraz pozbawienia gruntów klasy bonitacyjnej, który to dotyczy innego postępowania przed organami samorządu terytorialnego ( starosty ), nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej przez organ podatkowy ( wójta ) w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Również takiej podstawy nie mogą stanowić zarzuty naruszenia § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jak i § 1 ust. 2 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów ( Dz. U. nr 19, poz. 97 ze zm. ) dotyczących odrębnych postępowań tj. odpowiednio w sprawie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz postępowania w sprawie klasyfikacji gruntów. Powołane przepisy dotyczą bowiem innych postępowań niż będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Natomiast odnosząc się do podniesionej kwestii zmiany granic wprowadzonych w dniach 16 kwietnia 2004 r. a 1 czerwca 2004 r. do ewidencji gruntów i budynków dla działki oznaczonej nr ew. 200/18, to należy zaznaczyć, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego została oparta na danych wynikających z ewidencji, której treść została określona na podstawie zawiadomienia Starosty z dnia 15 stycznia 2008 r. W związku z powyższym wskazane przez Skarżącego zmiany ewidencji w 2004 r. nie mogły stanowić podstawy ustalenia podstawy opodatkowania. Przyjęta jako podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. powierzchnia gruntów odpowiada powierzchni określonej w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto należy stwierdzić, że wymiar podatku został dokonany przy zastosowaniu stawek podatku od nieruchomości zgodnie z uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Dlatego też w ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 § 4 w zw. z § 1 pkt 6 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji w uzasadnieniu faktycznym przytoczyło wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonało ich oceny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania podatkowego. Zaskarżona decyzja zawiera także uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji oraz z przytoczeniem przepisów prawa. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 6,7,8,77 i 80 k.p.a. bowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie w zakresie zobowiązań podatkowych reguluje powołana powyżej ustawa Ordynacja podatkowa. Natomiast zawarte w tych przepisach zasady; praworządności ( art. 120 O.p.), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów ( art. 121 O.p. ), prawdy obiektywnej ( art. 122 O.p. ), obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 187 O.p.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 191 O.p. ) nie zostały przez organy podatkowe naruszone. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.