III SA/Wa 2701/06

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Kocewiak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z urzędu sprawy ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: - odmówić przyznania doradcy podatkowemu – T. H. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z [...] marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2701/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej L. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pełnomocnikiem z urzędu Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego T. H.. W dniu 12 września 2007 r. skarżąca umocowała T. H. do jej reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2701/06. Na rozprawie, która odbyła się [...] września 2007 r. ustanowiony w sprawie doradca podatkowy wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego z urzędu (protokół rozprawy – karta 120 akt sądowych). Ponadto, pismem z 28 września 2007 r. pełnomocnik oświadczył, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz przedstawił własne dane personalne. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie takie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną doradca podatkowy nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, iż zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa zgodnie z art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002, Nr 9, poz. 86 ze zm.). Podobny pogląd, pojawił się w orzecznictwie sądowym. W postanowieniu z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63 Sąd Najwyższy powiedział: "Wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nie uzasadniony". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945) przedstawił następujący pogląd: "Brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia". Pomimo, że powołane orzeczenia dotyczyły pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez adwokatów i radców prawnych, z uwagi na analogiczne uregulowania dotyczące zasad zwrotu kosztów takiej pomocy doradcom podatkowym, właściwe jest powołanie się na to orzecznictwo również w przypadku pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez doradców podatkowych. W niniejszej sprawie zgłaszając wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu pełnomocnik skarżącej nie złożył oświadczenia, o którym mowa wyżej. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.