III SA/Wa 2705/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015r., sygn. akt III SA/Wa 2705/14 w sprawie ze skargi G.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie w podatku od nieruchomości postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej Skarżący – G. Z. , działając poprzez pełnomocnika – radcę prawnego, pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o sygn. akt III SA/Wa 2705/14, mocą którego oddalono skargę Skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie w podatku od nieruchomości. Wraz z wnioskiem pełnomocnik Skarżącego złożył przedmiotową skargę kasacyjną. W osnowie wniosku pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że Skarżący nie dotrzymał terminu na złożenie skargi kasacyjnej z uwagi na toczące się przed WSA w Warszawie, a następnie Naczelnym Sądem Administracyjnym, postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy w zakresie m.in. ustanowienia na rzecz Skarżącego profesjonalnego pełnomocnika, co było konieczne z uwagi na to, że skarga kasacyjna podlega przymusowi adwokacko-radcowskiemu. Dopiero zaś w dniu 27 maja 2016 r. Skarżącemu doręczono odpis postanowienia NSA z dnia 19 maja 2016 r. o sygn. akt II FZ 1089/15 - w sprawie oddalenia zażalenia Skarżącego na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wraz wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżący wniósł przedmiotową skargę kasacyjną, zatem jednocześnie z wnioskiem dokonał czynności, której nie dokonał w przewidzianym terminie. Odnotować także należy, iż wniosek Skarżącego wniesiony został w dniu 3 czerwca 2016r., tj. w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, czyli od dnia otrzymania postanowienia NSA z dnia 19 maja 2016 r. o sygn. akt II FZ 1089/15, czyli w terminie siedmiu dni od dnia 27 maja 2016 r. Skarżący dochował zatem wymogów formalnych dotyczących wniosku o przywrócenie terminu, co daje Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że przedstawiona przez pełnomocnika Skarżącego okoliczność w postaci toczącego się przed WSA w Warszawie, a następnie NSA, postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy w zakresie m.in. ustanowienia na rzecz Skarżącego profesjonalnego pełnomocnika, bezsprzecznie uprawdopodobnia brak winy Skarżącego w uchybieniu przedmiotowemu terminowi. Dopiero bowiem z dniem otrzymania postanowienia NSA z dnia 19 maja 2016 r. oddalającego zażalenie Skarżącego na postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, Skarżący posiadł wiedzę, iż jego wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, który w zamierzeniu Skarżącego miał sporządzić przedmiotową skargę kasacyjną, został załatwiony odmownie. Zakończenie zaś powyższego postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy miało miejsce już po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodzić należy się zatem z pełnomocnikiem Skarżącego, iż w okolicznościach niniejszej sprawy należało przywrócić Skarżącemu termin do wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej, gdyż z przyczyn niezależnych od siebie terminu tego nie mógł dochować. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.